จากความรู้สึก
posted on 06 Dec 2009 05:23 by mao2maเมื่อวันอังคารที่ 1 ธันวาคม 2552
ฟ้าก็มาหาผมเช่นเคย แต่คราวนี้เธอไม่ได้กะมาหาแค่ผม
ก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนักหรอก... เธอแค่อยากทำความรู้จักกับเฟิร์นมากขึ้น
โดยแกล้งทำเป็นว่า "ผมไม่อยู่ที่ห้องแล้วนัดมานั่งคุยเล่นกันเฉยๆ"
เอาเป็นว่า "เล่าให้ฟังเลยล่ะกันครับ"
---
วันอังคารที่ 1 ธันวาคม 2552 เวลา 17.25 น.
ฟ้า : เหมา?
ผม : หือ? มีอะไรหรอ?
ฟ้า : อยากคุยกับเฟิร์นน่ะ! โทรเรียกมาให้หน่อยได้ไหม?
ผม : ทำไม? ถึงอยากคุยกับยายนั่นล่ะ...
ฟ้า : ก็อยากทำควารู้จักกับเฟิร์นมากขึ้นเท่านั้น
ผม : นี่! เบอร์เรย์ ถามเอาจากเรย์เอาล่ะกัน!
ฟ้า : ขอบคุณเจ้าค่ะ! (^-^)
(ถัดจากนั้นเธอก็ได้เบอร์ของเฟิร์นมา แล้วหลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอก็โทรหาเฟิร์นทันที)
ฟ้า : เหมา ช่วยอะไรฟ้าหน่อยได้ไหม?
ผม : อะไร?
ฟ้า : อยากให้เหมาแอบอยู่ในห้องน้ำก่อนได้ไหม?
ผม : ห๊า!? เพื่อ?
ฟ้า : เอาเถอะน๊า!
(ผมทำตามโดยไม่โต้เถียงเดี๋ยวเรื่องยาวอีก ถัดจากนั้นประมาณ 18.15 น. เฟิร์นก็มาถึงที่ห้องพักของผมและได้คุยกับฟ้า)
ฟ้า : หวัดดีจ้า! เฟิร์น
เฟิร์น : หวัดดีๆ
ฟ้า : เบียร์หน่อยไหม?
เฟิร์น : ไม่ล่ะ! เดี๋ยวต้องกลับไปทำงานอีกอ่ะ
ฟ้า : อ๋อจ้ะ!
เฟิร์น : แล้วนัดมามีเรื่องอะไรหรอ?
ฟ้า : พอดีฟ้ามาอยู่ห้องเหมาคนเดียว เพราะ เหมาออกไปรับBass ที่เค้าเอาไปซ่อมน่ะ! กลัวไม่กล้าอยู่คนเดียวก็เลยจะชวนใครมาอยู่เป็นเพื่อนสักคน
เฟิร์น : อาฮ่ะ! อย่างนี้นี่เอง! เจ้านั่นใช้ไม่ได้เลยจริงๆ แล้วเค้ารู้มั้ยว่า? "ฟ้ามาหาเค้า"
ฟ้า : เค้ารู้น่ะว่า "ฟ้าจะมาหาเค้าทุกๆวันอังคาร เพราะ ฟ้าไม่มีเรียนวันนี้อะ"
เฟิร์น : อ๋อ! อือๆ
ฟ้า : เฟิร์น เคยคบกับเหมาหรอ?
เฟิร์น : อือ...เคยซิ! ห้องน้ำทำไมล็อคอะ? (%!@!)
ฟ้า : อ๋อ! เหมาบอกฟ้าว่า "เค้าเผลอกดล็อคประตูห้องน้ำแล้วดันเผลอไปปิดประตูซ้ำอะ" (-_-")
เฟิร์น : งี่เง่าจริงๆเลยไอทึ่มนั่น! ปวดฉี่อ่ะ!
ฟ้า : อ้าวหรอ?~
เฟิร์น : อือๆ แล้วไม่มีกุญแจไขห้องน้ำหรอ?
ฟ้า : ไม่มีอะ! เหมาเค้าเอากุญแจห้องตัวนู่นไป เหลือก็แต่ตัวที่ปั้มให้ฟ้าไว้น่ะ
เฟิร์น : แล้วทำไงอะ? เวลาที่อยากเข้าห้องน้ำแล้วเหมายังไม่กลับมาน่ะ
ฟ้า : เดินไปเข้าห้องน้ำที่ห้องของจั๊งอะ?
เฟิร์น : จั๊ง?
ฟ้า : รุ่นน้องผู้หญิงในคณะเดียวกับเหมาน่ะ ห้อง 507 นี่เอง ห้องตรงข้ามอะ!
เฟิร์น : อะจ้ะ! แล้วขอไปรบกวนน้องเค้าได้ไหม?
ฟ้า : ได้สิ! เดี๋ยวฟ้าไปเคาะให้ (แล้วเฟิร์นก็ได้เข้าห้องน้ำที่ห้องของจั๊ง)
เฟิร์น : เสร็จแล้ว มาคุยกันต่อ!
ฟ้า : จ้ะ!
เฟิร์น : ผู้หญิงน่ารักๆแบบเธอไปรู้จักกับยักษ์อย่างเจ้านั่นได้อย่างไง?
ฟ้า : เค้าเคยช่วยน้องชายฟ้าไว้สมัยมัธยมน่ะ!
เฟิร์น : อา... ไอนิสัยฮีโร่ของหมอนี่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ
ฟ้า : อ้าว! เค้าก็เคยช่วยเฟริ์นด้วยหรอ?
เฟิร์น : เปล่าหรอก... เหมาเค้าแค่เป็นคนแบบนี้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตั้งแต่รู้จักกับเค้าครั้งแรกจนถึงเดี๋ยวนี้
ฟ้า : อือหือ~ แล้วไงต่อช่วยเล่าให้ฟังหน่อยซิ!
เฟิร์น : เค้าน่ะ! ชอบทำอะไรเสี่ยงๆ ไม่สนใครจะมองอย่างไง ชอบทำอะไรแบบตรงไปตรงมา ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ มักจะคาดเดาอะไรในตัวเค้ายาก บางครั้งก็เงียบได้เป็นวันๆไม่คุยกับใครเลยก็มี แต่ที่แน่ๆ คือ ทุกๆครั้งเค้าจะมีแววตาที่เศร้าเสมอและความทรงจำที่เกี่ยวกับเมย์อยู่ตลอดเวลา
ฟ้า : อาฮ่ะ...
เฟิร์น : รู้จักเมย์ด้วยอย่างนั้นหรอ?
ฟ้า : เหมาเคยเล่าให้ฟังน่ะ!
เฟิร์น : อือ... เมย์เค้าเป็นคนดีนะ! เป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งที่เราเคยรู้จักและสนิทเป็นอย่างดีเลยแหละ! ทั้งร่าเริงมีรอยยิ้มที่สดใส มีความเมตตาต่อทุกๆอย่าง มองโลกในแง่ดี ชอบทำอะไรแบบทุ่มสุดตัว คือ ประมาณทำอะไรก็ทำเต็มร้อย ไม่ละความพยายามง่าย อ่อนหวานเหมือนเด็กๆ คือ ทำอะไรก็เหมือนเด็กๆไปซะหมด และอีกทั้งยังเป็นเพื่อนคนที่เรารักอย่างสุดชีวิตเลยแหละ...
ฟ้า : ขนาดนั้นเลยหรอ?
เฟิร์น : อือ... เฟิร์นยังคงจำได้ในวันที่เมย์จากพวกเพื่อนๆทุกคนไป ยังจำได้ถึงตอนที่เราเรียกตัวเองกันว่า "กลุ่มเทพธิดา" เฟิร์นน่ะมีชื่อเรียกว่า "เทพธิดาเกเร เพราะ สมัยนั้นเฟิร์นยังเป็นทอมอยู่เลย" เมย์ก็จะถูกเรียกว่า "เทพธิดาพยายาม" แล้วก็มีเพื่อนอีก2คน กุ้งกับพี / พีก็เทพธิดาอารี ปัจจุบันเป็นแม่คนไปซะแล้ว~ แฟนเค้าก็เป็นเพื่อนของเหมาสมัยมัธยมนั่นแหละ / กุ้งก็เทพธิดามารยาท เพราะ เค้าเป็นลูกผู้ดีน่ะ! อีกทั้งยังมีกริยามารยาทเรียบร้อยมากๆในกลุ่มพวกเฟิร์น คือ ทั้งเคยประกวดมารยาทไทย ดนตรีไทย อะไรๆที่เกี่ยวกับมารยาทงามเนี่ย กุ้งเค้าได้ตลอด นี่ก็กลับมาที่ไทยได้สัก 2 ปีได้แล้ว แต่ก่อนไปเรียนที่อังกฤษพร้อมๆกับเฟิร์นนี่แหละ! แต่ที่เฟิร์นเรียนเนี่ยจบเร็วกว่าเค้าหน่อยเท่านั้นเอง แต่เอาเถอะ! ทุกๆครั้ง ที่นึกถึงเรื่องราวของกลุ่มเทพธิดาเนี่ย ไม่มีเพื่อนคนไหนในกลุ่มลืมเมย์ไปได้เลย... เพราะ เค้าเหมือนเป็นเสาหลักของกลุ่มเลยแหละ! แต่คนแบบเมย์ไปรู้จักกับเหมาได้อย่างไงไม่รู้ ถึงปกติทุกๆเช้าหรือเวลาไหนก็ตามเมย์เค้าจะพูดถึงแต่เรื่องของเหมาให้ฟัง ทั้งที่มีความสุขหรือเวลาที่เค้าไม่สบายใจ เพราะ เป็นห่วงเหมาเสมอ แต่เหมาไม่เคยรู้หรอกว่า "เมย์รักเหมามากแค่ไหน" แต่เมย์ก็เอาแต่พูดเรื่องของเหมาให้ฟังทุกๆครั้งจนทำให้เฟิร์นอยากพบเค้าน่ะ! พอตอนแรกที่ได้พบเค้าก็งานโรงเรียนที่เค้าจัดร่วมกับโรงเรียนเหมา ตอนแรกก็ไม่อยากจะมองหน้าหรือคุยด้วยหรอก เพราะ ดูก็รู้เลยว่า "เหมาเกเรน่าดู" แต่ตอนหลังก็จริงอย่างที่เมย์เคยพูดไว้ทุกอย่างว่า "เหมาเค้าก็แค่ทำเป็นคนร้ายแค่เปลือกนอกแต่จริงๆแล้วเค้าใจดีนะ" พอคบกับเค้าถึงได้รู้เลยที่เมย์พูดไว้ทุกๆอย่างเป็นจริงทั้งหมด ยังจำได้เลยครั้งที่เฟิร์นเคยโกหกให้เหมามาหาเฟิร์นที่โรงพยาบาล ทั้งที่จริงพี่สาวเฟิร์นเค้าแค่ป่วยนอนพักที่โรงพยาบาล แต่เฟิร์นาโกหกว่า "เป็นเราต่างหากที่ป่วย" เหมาเค้าก็รีบมาจากสระบุรีเพื่อมาให้ทันเวลาเยี่ยมเลยนะ! ตอนหลังเค้ารู้ว่า "เฟิร์นโกหก เค้าก็เตือนว่า อย่าทำอีก" ถึงหลายๆครั้ง เค้าก็ไม่ชอบที่เฟิร์นทำแบบนั้น แต่เค้ามักจะให้อภัยเฟิร์นเสมอ จนกระทั่งวันที่เลิกกัน ครั้งนั้นเหมามาถามเฟิร์นก่อนว่า "ต้องการจะเลิกกับเค้าไหม?" เฟิร์นก็งงๆนะ แต่เข้าใจแล้วก็รวมกับหลายๆเรื่อง โดยนับเรื่องของเมย์เป็นเรื่องหลักๆ เหมาน่ะไม่ว่าเมื่อไหร่เค้าก็จะเอ่ยถึงเมย์เสมอๆ และจะมักพูดเสมอทำนองว่า "ตนคือคนที่ผิด" ทั้งๆที่เค้าน่ะไม่ใช่เป็นคนทำให้เมย์จากไป... แต่ที่เหมาเค้าคิดก็คือเค้ารู้สึกผิดกับสิ่งเมย์พยายามทำทุกๆอย่างเพื่อเค้า แต่เค้าไม่เคยเห็นคุณค่าของสิ่งที่เมย์ทำให้ พอเมย์มาจากไปก็เลยทำให้เค้าได้รู้สึกเหมือนว่า "มันเจ็บปวดและรู้สึกผิด" เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่เหมาเค้าจะมีความรับผิดชอบต่อทุกๆสิ่งเสมอ และด้วยเหตุผลนี่แหละ... ที่ทำให้เฟิร์นกับเหมาต้องเลิกกัน ครั้งหนึ่งเหมาเค้าไปได้ยินเพื่อนที่ ม.ของเฟิร์นพูดถึงเรื่องความเหมาะสม ถัดมาจากนั้นเหมาก็ไม่ได้ติดต่อกับเฟริ์นเลยจนเฟิร์นคิดว่า "เค้าไม่ได้รักเฟิร์นแล้ว" ซึ่งมันก็มีส่วน เพราะ ทั้งเฟิร์นและเหมาก็ไม่ได้รักกันมาตั้งแต่แรกแล้ว... เฟริ์นเองมาคบกับเหมา เพราะ ต้องการกแกล้งให้เหมาเค้าเจ็บใจ กับการที่เค้าไม่เคยเหลียวแลเมย์เลย เฟิร์นทำไป เพราะ แค้นและเจ็บใจแทนเพื่อนตัวเอง พอคบๆกับเค้าไปถึงได้รู้ว่า "ตัวเองต่างหากที่เจ็บและพ่ายแพ้ เพราะ เค้า" เหมาเองก็คบกับเฟิร์นเพื่อให้ตัวเองรู้สึกรักใครเป็นเท่านั้นเอง อือ... ด้วยเพราะเหตุผลเหล่านี้ไงเลยทำให้ทุกๆวันนี้ เฟิร์นกับเหมาเหมือนอยู่โดยไม่เคยรู้จักกันเลยอย่างไงล่ะ
ฟ้า : เข้าใจแล้วแหละ... ที่ทำไมทั้ง2คนเหมือนต้องคอยจ้องเป็นศัตรูกันเสมอ แต่จริงๆแล้วเฟิร์นยังรู้สึกดีกับเหมาอยู่ใช่มั้ย?
เฟิร์น : มากกว่านั้นด้วยซ้ำไป... รักมากที่สุดในชีวิตเลยแหละ... แต่เหมาเค้าก็ต้องการให้เฟิร์นออกห่างจากชีวิตเค้า โดยการให้ตัวเค้าเองถอยห่างออกจากเฟิร์น คิดแล้วก็เสียใจมากๆเลย... ไม่คิดเลยว่า "เค้ายอมแพ้ง่ายๆแบบนี้" แค่คำพูดของคนรอบข้างมันมีผลกระทบกับเค้ามากมายขนาดนั้นเลยหรอ? ทำไมเค้าต้องคิดเล็กคิดน้อยกับคำพูดเหล่านั้น อีกทั้งยังยอมให้ตัวเองโดนเรามองไปในแง่ร้ายทำไมกัน? ถ้าวันหนึ่งได้กลับมาคบกับเค้าอีก... เฟิร์นก็จะไม่ยอมใครๆมาทำให้ความรักที่มีต่อเค้าพังอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ที่เป็นอยู่นี่เฟิร์นรู้สึกว่า "มันเกินที่จะถอยกลับไปหาเค้าแล้ว" ยิ่งเห็นฟ้ามาคอยดูแลเหมา เฟิร์นก็เข้าใจแล้วว่า "ทำไม? เหมาถึงถอยออกมาจากเฟิร์น ทั้งที่ทุกๆครั้งเหมาจะเอาแต่พูดว่า เค้ารักเมย์ แต่ทำไมเค้าถึงได้ทำแบบนี้" เฟิร์นก็แอบคิดลึกๆและหวังว่า "เค้าจะเปิดใจและให้อภัยเฟิร์น" แต่ถึงตอนนี้ก็เข้าใจแล้ว... และอีกอย่างเฟิร์นก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของเอกด้วย เหมือนที่เค้ามักจะพูดเสมอว่า "อย่าแกล้งไปคบกับใครเพื่อประชดใครอีกคนเลย ไม่ว่าอย่างไงถึงผลจะเป็นอย่างไรก็น่าจะรู้ดีว่าไม่มีฝ่ายใดที่ถ้าได้รับรู้ความจริงแล้วไม่เจ็บหรอก แต่ที่เจ็บสุดๆคือเธอต่างหาก"
ฟ้า : ไม่หรอก... เฟิร์น! เหมาเองก็ยังรักเฟิร์น และก็ยังรักเมย์ แต่รักที่เค้ามีให้แค่มันคนละแบบเท่านั้นเอง... ฟ้าไม่ใช่คนที่เหมาจะเลือกหรอกนะ! ฟ้าเองรู้ตัวเองดีเสมอว่า "ตัวเองเป็นดอกไม้ที่มีตำหนิ" ไม่มีใครคนไหนเค้ามาสนดอกไม้แบบฟ้าหรอก อย่างที่เคยเล่าให้เฟิร์นฟังในงานวันเกิดเพื่อนเหมานั่นแหละ เหมาเค้าก็แค่มาอยู่เป็นเพื่อนเหมือนในวันที่เหมาเองก็ไม่มีใครเท่านั้นเอง เพราะ ใครรู้มั้ย? เฟิร์นอย่างไงล่ะ! ที่ทำให้เค้ารู้สึกแบบนั้น เหมาก็เอาแต่พูดแบบนั้นแต่ฟ้าอ่านเค้าออกนะ เค้าแค่กลัวว่า "เค้าจะไม่สามารถดูแลความรักเค้าได้เหมือนที่เมย์ได้ทุ่มเทเพื่อเค้า และเค้ากลัวคนที่เค้ารักไม่มีความสุข" เหมาจะพูดกับฟ้าเสมอด้วยคำพูดนี้ว่า "เหมาไม่กล้ารักใครรู้มั้ย? ทำไม? เพราะ แม้แต่ตัวเหมาเองยังรักไม่เป็น ฉะนั้นเหมาคงไม่มีแม้แต่กำลังจะดูแลใครได้และรักใครได้หรอก..." เหมาน่ะ! ถ้าเค้าไม่มั่นใจอะไรก็จะไม่ลงมือทำในทันทีหรอก... ไม่ใช่ที่เค้าต้องการให้ทุกๆอย่างสมบูรณ์แบบหรอก... แต่ที่เค้าพยายามทำก็เพื่อให้ใครคนหนึ่งใครคนนั้นที่อยู่ข้างเค้ามีความสุขในวันที่เค้าพร้อมที่จะรักพร้อมที่จะดูแลเท่านั้นเอง... แต่ในเมื่อเฟิร์นก็เลือกแล้ว! เหมาเองก็เลือกแล้ว! ก็ปล่อยให้เป็นโชคชะตาที่จะชึ้นำและนำพาให้เค้าได้พบในสิ่งที่เค้าคาดหวังนั้นไว้ก็พอและเฟิร์นเองก็เช่นกันนะ!
---
ถัดจากนั้น เฟิร์นก็กลับบ้านเค้าไป
ฟ้าเองก็ดูท่าทางเปลี่ยนแปลงไป... จนกระทั่งเธอไป ม.ของเธอ
ผมก็เก็บคำพูดของผู้หญิงทั้ง2คนนี้มาคิดๆดู
ก็ทำให้ผมรู้เลยว่า
"ที่ผมเป็นอยู่นี่มันทำให้ตัวเองต้องลำบากและคนรอบข้างเองก็ลำบากเช่นกัน"
และมันก็คงจะจริง... ตรงที่ผมไม่พร้อมจะรักใคร
เพราะ
ยังคงรู้สึกผิดต่อเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาอยู่
แต่... มันจะมีหรอ? โอกาสครั้งที่2 สำหรับชีวิตของผม
ไม่ได้ปลักใจไม่เชื่อว่า "อนาคตที่ดีไม่มีอีกแล้ว แต่แค่ผมจะเชื่อในอะไรล่ะเท่านั้นเอง"
ok! ครับนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องราวที่ผมนำมาเล่าให้ฟัง
ไว้คราวหน้ามีเรื่องราวอะไรอีกผมจะนำมาเล่าให้ฟังนะครับ!
แต่ตอนนี้ต้องขอตัวไปพักผ่อนแล้วนะครับ
ดูแลสุขภาพกันด้วยนะครับ และขอให้ทุกๆคนเจอสิ่งดีๆในชีวิตทุกๆครั้งด้วยนะครับ!
BYE BYE