กลับมาอัพแล้วครับ! พี่ๆน้องๆทุกท่าน และเพื่อนๆทุกคน
 
ช่วงที่หายไปก็ตั้งแต่วันที่ไม่สบาย จนวันเกิดของเมย์ ผมจึงไปเป็นเด็กวัด เพื่อจะได้พบเธอทุกวัน...
 
วันเกิดเธอก็วันที่ 13 ที่ผ่านมานี่แหละครับ ผมเป็นเด็กวัดอยู่ที่นั่นก็ราวๆ 3วัน 
 
ก็เหมือนทุกที... ในวันเกิดเธอ ก็มีทั้งเพื่อนเธอ พ่อแม่และพี่สาวของเธอ และผม
 
ทุกอย่างผ่านพ้นไปเร็วมาก... มันเหมือนแค่เวลานั้นเท่านั้น... ที่เธอจะได้พบทุกๆคน
 
ถึงแม้เธอไม่อยู่และตอบรับพวกเราก็ตาม...
 
ผมน้ำตาผมไหล... เพราะ ผมคิดถึงเธอ และเมื่อเห็นภาพที่แม่ของเธอแตะไปที่รูปของเธอ แล้วพูดว่า
 
"เมย์ แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน แม่รักลูกนะ ปีหน้าแม่จะมาเยี่ยมใหม่นะ ลูก"
 
ความรู้สึกของแม่เธอ ที่ทำให้ผมตื้นตันและรู้สึกโศกเศร้ามากกว่าเดิม...
 
ในช่วงเวลาที่ผมอยู่กับเธอ มีคำถามมากมายที่เกิดขึ้นในหัวของผม...
 
ถ้าเธอยังอยู่ เราจะได้เป็นคนที่ใช่กันหรือเปล่า?
 
ถ้าเกิดวันหนึ่ง เราตกลงคบกันแล้ว... เธอจะเปลี่ยนใจไปรักใครบ้างหรือเปล่า?
 
ถ้าเธอยังอยู่ ป่านนี้เธอคงเรียนจบก่อนผม แล้วพูดกับผมว่า "อย่าทิ้งเรื่องเรียนนะ มันก็สำคัญเท่าๆกับสิ่งที่แกรักนะ"
 
ถ้าเธอยังอยู่ เราคงได้อวยพรวันเกิดซึ่งกันและกันเหมือนที่เคยผ่านมาในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน ในตอนนั้นแน่นอน
 
ถ้าเธอยังอยู่... และเป็นผมที่เป็นฝ่ายจากเธอไป... เธอจะลืมผมบ้างไหม? และเธอจะเจอผู้ชายที่ดีกว่าผมได้หรือเปล่า?
 
ทุกคำถาม มากมายที่ผมคิด... ผมไม่ได้คำตอบเป็นเพียงแค่การพูดเพียงคนเดียวเหมือนเคย...
 
แต่อย่างน้อย สิ่งที่มีค่าสำหรับใครคนหนึ่งที่คิดถึงเธอเสมอและคนที่ผิดที่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของเธอ
 
ขอบคุณและขอโทษ...ที่ผมไม่เคยเข้าใจเธอ แต่เธอก็ได้ทำให้ผมมีหัวใจเหมือนคนอื่นขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ!
 
ขอบคุณ...สำหรับรักที่เธอคอยให้คนไร้ค่า ที่ไม่เคยเห็นของมัน และทำให้คนๆนี้มีมันด้วยความรู้สึกจากใจจริง...
 
เรารักเมยนะ์... คำสั้นๆที่อยากให้เธอได้รับรู้...
 
เราคงเจ็บปวดอย่างนี้ไปเรื่อยๆ และเราจะดูแลทองให้ดีเลยนะ... เราให้สัญญา...
 
เวลาที่มีอยู่นี้ ถ้านับดูแล้วมันดูเหมือนจะไม่ทัน... แต่มันเพียงพอและเหมาะสมกับคนที่ไม่มีค่าอย่างเรา...
 
ขอบคุณอีกครั้งและขอโทษอีกครั้ง... ที่เราไม่ยอมพูดในสิ่งที่เธอต้องการและที่ทำให้เราได้รู้จักความรักมากขึ้น...
 
แค่เพียงวันนี้ที่อย่างให้มีค่ามากที่สุดกับน้ำตาของความรู้สึกที่ผู้ชายคนหนึ่งไม่เป็น...
 
รักและคิดถึงเสมอ เมย์...