ในเช้าวันหนึ่ง...

เหมือนเดิมซินะ...ต้องตื่นมาเผชิญอะไรเดิมๆ ทำไม? เราต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ? ส่องกระจกแล้วได้แต่ถอนหายใจ...

(โทรศัพท์มือถือดังขึ้น)

ร็อค : เซ็น เอ็งตื่นยังว่ะ?

เซ็น : ตื่นแ้ล้ว... กำลังแปรงฟันและก็จะอาบน้ำอยู่เนี่ย!

ร็อค : อารมณ์ไม่ดีหรอ?

เซ็น : เปล่า...

ร็อค : อือ! อย่างไงก้รีบๆมาหน่อยล่ะ วันนี้เป็นวันที่พวกเราต้องรับน้องใหม่ในคณะเราอะ

เซ็น : ข้าบอกแล้วอย่างไงว่า ไม่ไปได้ไหม?

ร็อค : ไม่ได้เว้ย! เอ็งอะ! ตัวสำคัญของงานรับน้องครั้งนี้เลยนะ!

เซ็น : เสร็จแล้วข้ารีบกลับนะ มีงานต้องทำที่ร้านน่ะ

ร็อค : เฮ้อ... แกนี่นะ! ข้าก็เคยบอกเอ็งแล้วไง ถ้าลำบากเรื่องเงินก็ขอให้บอก เอ็งกับข้าก็เหมือนพี่น้องกัน แม่ข้าก้รักเอ็งเหมือนลูกคนหนึ่ง 

เซ็น : ไม่เป็นไรหรอก... ขอบคุณมาก เดี๋ยวข้ารีบทำธุระให้เสร็จต่อล่ะนะ

ร็อค : อือ! แต่ถ้าลำบากอะไรขอให้บอกนะ ข้ายินดีช่วยเสมอ!

(แล้วทั้ง 2 ก็วางสายเซ็นอาบน้ำต่อ ระหว่างอาบน้ำไปนั่น)

เซ็น : มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว... ทุกอย่างในวันนั้นมันก็เ้หมือนน้ำที่กำลังกระทบตัวเราอยู่นี่ มันได้แต่ไหลไปไม่มีวันหวนคืน ทั้งที่เคยคิดเสมอว่า "ตัวเราเข้มแข็งพอที่จะยอมรับเรื่องราวแบบนี้ได้โดยที่ไม่ต้องรู้สึกแบบนี้"

(เซ็นปิดฝักบัวแล้วนุ่งผ้าขนหนูแล้วเดินออกจากห้องน้ำ เดินไปที่โต๊ะกระจก)

เซ็น : (เซ็นมองไปที่รูปถ่ายใบหนึ่งแล้วก็ถอนหายใจ) ...

(แล้วเซ็นก็แต่งตัวเตรียมตัวไปที่ ม.M)

เซ็น : สวัสดีตอนเช้านะครับ ลุง

ลุงยาม : สวัสดีครับ คุณเซ็น

เซ็น : ผมบอกแล้วอย่างไงล่ะว่า "ไม่ต้องมีคำว่า คุณ นำหน้าชื่อผมหรอกครับ" อีกอย่างผมเองก็เป็นคนๆหนึ่งที่เหมือนคุณลุงแหละครับ

ลุงยาม : อ๋ิอครับ ก็ได้ครับผมผมจะพยายามจะไม่เรียกล่ะกันนะครับ

เซ็น : ไม่ต้องสุภาพกันขนาดนั้นหรอกครับ ให้เรียกกันเหมือนเครือญาติหรือคนรู้จักกันดีกว่านะครับ และอีกอย่างผมก็เป็นผู้น้อยกว่าต้องเป็นฝ่ายที่พูดจาที่มันดูสุภาพสำหรับลุงอะครับ

ลุงยาม : มันคงไม่ดีมั้งครับ ถ้าเกิดเจ้าของตึกมาเห็นเข้าว่า "ลุงพูดจาดูสนิทสนมกับผู้เช่าห้องอย่างพวกคุณ"

เซ็น : ถ้าอย่างนั้น ลุงก็เรียกหรือพูดจาด็สนิทสนมกับผมก็พอมั้งครับ (เซ็นยิ้ม)

ลุงยาม : ก็ได้ครับ หลานเซ็น!

เซ็น : อ๊ะ!? ลุงอีกแล้วนะครับ เอ้า! ช่างเถอะครับ วันนี้จะเอาอะไรหรือเปล่าครับ ผมจะเอาของที่ทำงานมาฝากนะครับ

ลุงยาม : เกรงใจนะครับ ทุกครั้ง หลานเซ็นก็เอาของมาฝากบ่อยๆ ลุงเกรงใจ หลานน่ะ!

เซ็น : ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเต็มใจเอามาของฝาก อีกอย่างผมก้ไม่ได้ขโมยหรือหยิบมาโดยไม่ขออนุญาตินิครับ ผมก็ให้หัวหน้าหักจากเงินเดืือนของผมเท่านั้นเอง และมันก็ไม่ได้มากมายอะไรขนาดที่ทำให้ผมลำบาก ลุงซิครับ? ที่ต้องมาอดหลับอดนอนเพื่อเฝ้าหอพักนี้ ทั้งๆที่ไม่ใช่ของลุงเลย

ลุงยาม : มันเป็นหน้าที่น่ะครับ แล้วลุงเองก็รับเงินเดือนมาก็ต้องทำไปตามหน้าที่นะครับ

เซ็น : มันก็ใช่ครับ แต่บางทีลุงเองก็ต้องการพักผ่อนหรือพลังงานในบางส่วนมาทดแทน ฉะนั้นผมจึงขอเป็นตัวช่วยให้ลุงมีพลังงานทดแทนเหล่านั้น โดยการเอาของเล็กๆน้อยๆมาลุงเสมอๆอย่างไงล่ะครับ

ลุงยาม : หลานเซ็น ขอบคุณมากๆเลยนะครับ ลุงดีใจมากและปลื้มใจที่อย่างน้อยไม่มีใครแค่มองภายนอกเหมือนที่ทุกคนมองแค่ลุงเป็นยามเฝ้าหอพักแค่นี้ 

เซ็น : ลุงครับ ผมไม่แบ่งชนชั้น ใครดีใครรวยหรอกครับ อีกอย่าง ผมกับลุงก็คือคนที่มีสิทธิ์เท่าเทียมกับทุกๆคน เพียงแต่เรามีตราบที่เรามีได้นะัครับ และการให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ในโลกสมัยนี้มันก็มีน้อยลงไปทุกที ถ้าผมยังเป็นคนๆหนึ่ง ที่ยืนอยู่บนโลกใบนี้เหมือนๆกับลุงแล้วล่ะก็ การให้กำลังใจลุงและของฝากเล็กๆน้อยๆ นั่นก็ถือว่า "ผมและลุงยังคงเป็นคนที่ไม่ได้ลืมว่า เราอยู่ร่วมโลกกันนั่นเองครับ" แต่ตอนนี้ผมสายมากแล้ว ผมขอตัวไป ม. ก่อนนะครับ

ลุงยาม : ครับหลานเซ็น อ้าว? วันนี้ไม่นั่งรถออกไปหรอครับ?

เซ็น : ออกกำลังกายมั้งอะครับ เดี๋ยวเอาจักรยานไปครับ

ลุงยาม : ถ้าอย่างนั้นก็ระวังรถใหญ่ด้วยนะครับ หลานเซ็น 

เซ็น : ครับผม แล้วเย็นนี้เดี๋ยวผมจะเอาของมาฝากนะครับ คุณลุงอย่าเพิ่งรีบกลับนะครับ (แล้วเซ็นก็ขี่จักรยานออกไป)

ลุงยาม : คุณเซ็น นี่เป็นคนดีจริงๆ ถ้ามีคนดีๆแบบนี้มากๆ ทุกๆคนคงจะมีแต่รอยยิ้มให้กันทุกๆวันอย่างแน่นอน

- To be continued -

---

จบแล้วครับ สำหรับตอนแรก

ห่างหายไปนานรวบ เดือนหนึ่งได้แฮะ

เหตุผล เพราะว่้า "คอมฯโดนไวรัสอย่างหนัก คือ มันจะดับของมันเอง"

และก็ผมไม่ค่อยอยากไปเล่นในร้านเน็ตฯมันดูไม่ค่อยมีความเป็นส่วนตัวอะครับ

อีกอย่างก็สถานการณ์บ้านเมืองวุ่นวายแบบนี้ เลยเหมือนโดนบังคับให้อยู่แต่บ้าน

เลยไม่ค่อยมีเวลาอัพเลยอะครับ ขอโทษด้วยนะครับ

แต่ตอนนี้ก็ได้กลับมาอัพแล้วอย่างไงก็อยากให้ช่วยติดตามกันต่อไปนะครับ

แต่ตอนนี้ผมขอตัวก่อนนะครับ BYE BYE ครับแล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ