สิ่งที่มีอยู่ และสิ่งที่จากไป
posted on 03 Mar 2008 15:42 by mao2ma
โห นี่ก็นานเลยนะครับเนี่ยตั้งแต่วานนั้น จนวันนี้
วันเกิดผมปีนี้ เรียบง่ายและเหมือนเดิม และมันคงจะเป็นอย่างนี้ไปจนกว่าผมไม่มีตัวตน(พูดซะลางร้ายเลยนะ)
แต่ปีนี้มาแปลกผมมีวันเกิดตั้ง3วันแน่ะ
28 - 29กุมภาพันธ์ และ 1 มีนาคม
แหม...ก็เอายังไงได้ล่ะครับ เล่นโทรมาอวยพรกันมากไปเปล่าและบ้างก็ลืมกันเยอะไปไหม?
เอางี้ ให้พวกเค้าลืมผมไปเลยง่ายดี แต่มีคนหนี่งๆที่ผมไม่อยากลืมเค้า และถ้าเค้าอยู่ก็คงไม่อยากลืมผม
ก่อนวันเกิดผม1อาทิตย์ ผมเอาแต่เข้าโบสถ์แล้วภาวนาขอต่อพระองค์ว่า
"พระเจ้าครับ ผมขอในสิ่งๆที่ท่านทำไม่ได้และมันก็อาจจะไม่เป็นจริงได้ไหมครับ"
"ผมขอแค่ปีนี้ ในวันเกิดผมได้ยินเสียงของเธออีกครั้งได้ไหมครับ...แค่ให้มีเธออีกครั้งได้ไหมครับ"
1อาทิตย์ก่อนถึงวันเกิดผม ผมเฝ้าภาวนาขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ในวันที่27 ผมไปไหว้แม่ที่สุราษฯ ถัดจากนั้นก็กลับมาบ้านในตอนกลางคืนวันนั้นเลย (คือไปเช้าเย็นกลับอะครับ)
ก่อนที่จะถึงวันที่28กุมภาพันธ์ ในไม่อีกกี่ชั่วโมงผมก็ภาวนาขอต่อพระองค์ในสิ่งเดิม
จนเช้าวันถัดมา ผมตื่นมาพบเจอสิ่งที่เหมือนเดิม มันมีเพียงรูปของเธอคนนั้นอยู่ที่หัวเตียงนอนผม
มันยังแปะไว้ที่กำแพงอย่างนั้น แล้วก้ลุกไปล้างหน้า จากนั้นก็เทอาหารเม็ดให้เจ้าน้องทั้ง2กิน คือ มินิและทอง
ซักพักก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แป่ว แป่ว (เสียงกริ่งอะครับ)
เรย์โทรมาอวยพรวันเกิดและชวนผมไปเลี้ยงหมูกระทะ ผมปฏิเสธเค้าไป
เค้าถามผมว่า "เป็นอะไร วันเกิดทั้งทีแฮปปี้หน่อยซิ เอางี้เดี๋ยวไปหาที่ห้องล่ะกัน"
ราวๆ9โมงเรย์กับเอสก็มาหาผม ที่หอพัก แล้วพูดคุยอะไรกันนิดหน่อย
จากนั้นพวกเค้าก็ถามผมไม่จัดงานวันเกิดหรอ? ผมตอบคำพูดกับพวกเค้าไปว่า
" ไม่ต้องการน่ะ และก็ขอบคุณที่อุตส่าห์ตั้งใจจะจัดงานให้เรา "
พอเที่ยงผมก็ออกจากหอพักแล้วก็มีเค้าทั้ง2คนไปกับผมด้วย ผมกำลังไปหาเธอคนนั้น ที่ลพบุรี
และเมื่อมาถึง เพื่อนผมทั้ง2จึงรู้ว่า "ทำไม ในวันเกิดผมถึงไม่จัดงานนั่นเอง"
ผมได้พูดกับเธอคนนั้นผ่านหลุมศพของเธอ ที่มันมีรูปของเธอติดไว้ให้เค้าย้ำเตือนผมว่า "เธออยู่ตรงนี้และนี่คือเธอ"
ผมคุกเข่าลง ณ เบื้องหน้าหลุมศพของเธอ แล้วได้กล่าวอะไรมากมายให้เธอฟังดังนี้
ผม : หวัดดีเมย์ รู้ไหมวันนี้ วันอะไร?
เรย์และเอส : ...
ผม : วันนี้ วันเกิดเราไง เฮ้อ...อยากให้เธอมาอวยพรวันเกิดเราจัง แต่รู้ว่าคงไม่ได้
ผม : แล้วอยู่เนี่ยร้อนไหม? ถ้าร้อนเราจะเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดให้
เรย์กับเอส : ...
ผม : นี่นะ...เราจะเช็ดให้นะ เราคิดว่า "เธอคงร้อนน่ะ เล่นอยู่ซะกลางแดดเลยนี่"
ผม : เ่อ่อ...มีเรื่องจะมาสารภาพ เราทำเพื่อนเธอเสียใจน่ะ จะว่าอะไรไหม? ถ้าเราอยากให้เธออภัยในสิ่งนั้น ที่ได้ทำให้เพื่อนเธอเสียใจ
ผม : ทำไมนะ? เราถึงไม่เข้าใจในสิ่งๆนั้นเลย ความรัก คือ เรื่องที่เราไม่สามารถเข้าใจมันได้ไม่เลยซักนิด หรือ เราวิ่งมันเสมอหรอ? หรือเป็นเพราะ พระองค์ลิขิตให้เรา มองข้ามความรักและเห็นสิ่งอื่นดีกว่า...
ผม : เราอยากจะให้คำว่า "รักของเรา มีค่าสำหรับเธอ" แต่ก็เข้าใจนะ คนที่คิดถึงแต่ตัวเองอย่างเราคงไม่ใช่คนที่จะพูดคำนั้นง่ายๆแน่ แต่ตอนนี้เราน่ะ ทำใจไม่ได้เมื่อรู้สึกคิดถึงเธอ รู้สึกผิดและเสียใจ เมื่อรู้ว่า "การอยู่ไปโดยไม่มีเธอมากวนใจ มาทำให้รู้สึกรำคาญมันเหงาแค่ไหน" 5ปี กับการทำใจให้เป็นปกติ มันดูเหมือนมากเวลาที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่เวลาที่เราอยู่คนเดียวแล้วมองรูปเธอกับเห็นเจ้าทอง เราก็รู้สึกเหมือนคนที่ผิดพลาดซ้ำซาก เหมือนคนที่ไม่มีวิญญาณ การจากไปของเธอ การไม่มีอยู่ของเธอหลังจากนั้น มันทำให้เรายิ่งเข้าใจ ยิ่งคิดถึง ยิ่งรับรู้ความรู้สึกของเธอในเวลาที่เรากลับบ้านด้วยกัน อยู่ด้วยกัน ได้คุยกัน แต่ทำไมในเวลานั้น ตอนนั้นเรากลับเหมือนไม่มีอะไรและไม่รู้สึกอะไร เวลาที่เธอคอยบอกว่ารัก เรามองข้ามมันไปใช่มั้ย? ก็เลยเป็นอย่างนี้ อยากขอแค่โอกาสในการมีเธออีกครั้ง ขอแค่ให้มีเธออย่างที่เป็นมา พระองค์ก็ให้เราไม่ได้
ผม : คนเรานี่ก็มักจะเป็นอย่างนี้ซินะ มักจะรู้ค่า เมื่อตอนที่สายไป แต่อยากขอให้เธอ...อภัยในสิ่งที่เราไม่เคยทำให้เธอเลยได้มั้ย? อยากให้เธอได้ยินว่า "ตอนนี้เรารักเธอมากแค่ไหน" อยากให้มีเธอตลอดไปจนกว่าจะถึงวันที่ต้องจากลากันจริงๆ แต่นั้นคงเป็นได้แค่ความหวัง ความฝันทุกที เราขอโทษ...ที่ไม่เคยเป็นคนที่เธอหวัง ไม่ได้เป็นคนนั้นที่ทำให้เธออยู่แล้วรู้สึกอบอุ่น เรามันเป็นผู้ชาวยห่วยๆคนหนึ่งที่ไม่เข้าใจในความรัก
เรย์ : (เอามือแตะที่บ่าของผมแล้วพูดว่า) นายน่ะ! ไม่ใช่ผู้ชายห่วยๆหรอก แต่แค่ถูกคนบนฟ้าแกล้งให้เป็นอย่างนี้ นี่! เมย์คนที่เธอรักคนนี้ เค้านิสัยดีมาก มากที่สุดในโลกที่เราเคยรู้จักมา เค้าเป็นคนที่ทำให้เรามีความเชื่อในคำว่า "รัก" มากขึ้นกว่าแต่ก่อนและทำให้เห็นความรักในรูปแบบที่เรียกว่า "รักหมดหัวใจ" และเป็นเพื่อนที่ทำให้เราไม่ละทิ้งความฝัน ที่จะก้า้วไปสู่จุดสูงสุด และเป็นเพื่อนที่เป็นคนอุดช่องว่างของคำว่า "ท้อแท้และความพยายาม"
เอส : ใช่้เลย! คนรักของเธอเนี่ยสุดยอดเลยนะ แต่บางครั้งอาจจะทึ่มไปหน่อยก็เหอะ เฉยชาไปหน่อยก็เถอะ แต่เค้าคือคนที่จริงใจที่สุดเลยรู้มั้ย ใจกว้างอีกต่างหาก และเป็นเพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากของพวกเราเลยแหละ เวลาที่ทะเลาะกันในวงทีไหร่ ถ้าเห็นเหมามาพูดเมื่อไหร่ก็ต้องหยุดฟังทั้งนั้นแหละ เค้าน่ะ ไม่ใช่แค่ผู้ชายคนหนึ่ง แต่เป็นสิ่งที่เรียกว่า "ความสำคัญของพวกเราทุกคน ขาดเจ้าหมอนี่ไปใครล่ะ จะเล่นBassให้พวกเรา" ผู้ชายคนนี้เก่งมากเลยนะ อือ...เราก็เชื่อในตัวหมอนี่
ผม : (นิ่งเงียบ)
เรย์ : เมย์น่ะ เค้าให้อภัยแกเสมอแหละ แกเข้าใจไว้ด้วย เค้าไม่โกรธหรอก แล้วอีกอย่างนะ ถ้าเค้ายิ่งโกรธแก เค้านั่นแหละจะบาปเปล่าๆ อะไรคือสิ่งสำคัญสำหรับแกล่ะ ตอนนี้ ไม่ใช่ความฝันที่บอกเพื่อนๆให้พยายามกันต่องั้นหรอ?
เฟริ์น : แกโกรธที่เราเล่นกับความรู้สึกแกก็ไม่เป็นไรนะ แต่ที่แน่ๆนะ เราก็รักแกไม่ได้ไปกว่าเมยืเลยซักนิด และเป็นคนที่อยากอวยพรแกทุกๆปีหลังจากนี้ด้วย (มาตั้งแต่ตอนไหนผมเองก็ไม่รู้)
เรย์ : แกยังต้องเจออะไรอีกมากนะ เหมา ทำไมไม่ให้เค้าเป็นแรงผลักดันให้แกล่ะ หรือไม่แน่เค้าเป็นให้แล้ว แต่แกยังคิดว่า "มันไม่ควรคู่กับตัวแกเองอย่างนั้นหรอ?" แกคิดมากไปเพื่อน! คนที่บอกให้คนอื่นเชื่อ บอกให้คนอื่นพยายาม แต่คนที่พูดกับทำไม่ได้ แล้วจะให้คนอื่นเค้าทำตามได้ไง สิ่งที่มีอยู่ของแกที่มี ตอนนี้มันไม่ใช่สิ่งที่แกเป็นอยู่งั้นหรอไง?
เอส : ใช่! อดีตน่ะ มันมีได้ทุกคน แต่ทำไมไม่รู้เอาสิ่งที่นายเอาแต่คิดว่า ไม่ใช่ คิดว่า เจ็บ นั้นน่ะมาเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันให้ตัวเอง ไหนบอกว่า "คนที่ขี้แพ้ คือ คนที่ไม่รู้จักเรียนรู้ที่จะลุกขึ้นอย่างไงล่ัะ" แกน่ะ ใช่เลย! สภาพนี้แหละ เหมือนคำพูดนั้นเลย การรักใครซักคนก็เข้าใจนะ แต่การที่นายรู้สึกแย่กับการกระำทำของตัวเองในอดีตน่ะ คิดหรอว่า "เมย์เค้าจะหลับอย่างเป็นสุข"
แล้วเฟริ์นก็เอาอะไรบ้างอย่างให้แกผม แล้วบอกให้ผมลองเอาสิ่งนี้ไปซิ
จากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน
ผมกลับมาถึงจึงได้เอาของชิ้นที่เฟริ์นให้มาแกะดู ข้างในมันก็แค่เทปอันหนึ่ง
ผมเพลียมากและคิดมากจนนอนหลับไป...จนถึง4ทุ่มกว่า
ผมก้ทำอะไรปกติอย่างที่ทำในชีวิตประจำวันของผม จนไปสังเกตุเห็นเทปมว้นนั้นที่เฟริ์นเอามาให้ ในใจผมคิดแค่เพียงว่า
"คงเป็นแค่เทปที่อัดคำอวยพรวันเิกิดของผมด้วยเสียงของเค้า"
แต่ช่างเถอะไหนๆก็ไหนให้มาแล้วเปิดฟังมันน่าจะดีกว่าโยนทิ้งแล้วไปให้เค้าเสียใจภายหลัง
เสียงในนั้นคุ้นหูผมมาก มีคนรู้จักมากมายอวยพรให้ผม
แต่ก็นะผมเฉยๆแล้วก็เอาเทปนั่นใส่ตลับแต่ก็ดูเหมือนในปกสีขาวนั้น
เขียนอะไรบ้างอย่างไว้ มันเขียนว่า ลองเปิดหน้า B
พอเปิดได้ซักพักก็นะ มันไม่มีอะไร
ซักพักก็มีเสียงของคนๆหนึ่งพูดขึ้นมา
หวัดดี เหมา สุขสันต์วันเกิดนะ
ชูว์~ เบาๆหน่อยซิเฟริ์น กำลังอัดเทปให้เหมานะ
วันเกิดปีนี้ขอให้มีความสุขมากนะ ตั้งใจจะเซอร์ไฟร้สซะหน่อยนะ โดยการอัดไว้ท้ายๆเทป
หรือ แกล้งให้นายหงุดหงิดเล่น หรือเอาค่าเทปมาผลาญให้มันมือ แป่ว~ ขำด้วยไหมเนี่ย
คงจะว่าเราลับหลังแหงเลยใช่มั้ย เนี่ยตั้งใจจะให้พร้อมกับของขวัญปีนี้ด้วยนะ กะไว้ให้ตอนนายอายุ20พอดีเีป๊ะเลยนะ!
แต่ก็นะ นายอาจจะเปิดฟังก่อนอายุ20ก็ได้นี่น๊า~ แต่ว่าเราไม่กลัวหรอกนะ เพราะ เราเชื่อได้เลยว่า นายคือผู้ชายที่รักษาคำพูด ถ้าสัญญาอะไรไว้ทำได้แน่นอน
แต่เราอยากให้นายสัญญาอย่างหนึ่ง สัญญานี้มันสำคัญมากๆเลยนะ
อยากให้นายรักเรา แต่ช่างเถอะ! นายคงไม่สัญญาด้วยแน่~ เพราะ นายน่ะจะพูดเสมอว่า (เก๊กน้ำเสียงให้เหมือนผม)
แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน และเลิกบ้าเรื่องความรักซักทีเหอะ มันทำให้คนเราอ่อนแอ ฮึ่ม!
อย่างไงก็นะ เราก็จะพูดกับแกให้รำคาญจนตายไปเลยนี่แหละว่า "เรารักแก"
"ขอให้เช้าวันพรุ่งนี้ ฉันตื่นขึ้นมาพบคนที่ฉันรักคนนั้น ถึงแม้ตลอดเวลาที่ฉันบอกรักเค้า แต่ความรักที่เค้ามีให้นั้นแค่เพื่อน"
"แต่...ฉันก็จะไม่เลิกรักเค้า และขอจะรักเค้าตลอดไป ไม่ว่าทุกครั้งที่ฉันได้รับความรักจากเค้าแค่เพื่อนก็ตาม"
เอ๊ะ!? นี่วันเกิดใครกันแน่เนี่ย? นี่มันวันเกิดแกนี่น๊า~ จะมาขออะไรในวันเกิดแกล่ะเนี่ย~ ช่างเพี้ยนใหญ่แหละ
แต่วันเกิดเรา แกอย่าลืมทำให้มั้งนะ แต่อันที่จริงจะว่าไป แกไม่ทำให้เราแน่~ แล้วแกจะพูดว่า
"ไร้สาระน๊า ของกุ๊กกิ๊กเหล่านี้ ทำไปไม่เห็นจะได้อะไรดีขึ้นมาเลย"
เออ! อีกเรื่องหนึ่ง เวลาซ้อมดนตรีหรือฝึกมวยอะอย่าจริงจังมากนักนะ ห่วงสุขภาพหน่อย
เดี๋ยวแก่ไปหูตึง ขาหัก ไม่เป็นภาระให้นะ จำไว้นะ ฮึ่ม~
เออ! อีกเรื่องอย่าทะเลาะวิวาทกับใครนักเลย มันไม่ดีนะ เข้าใจมั้ย?
แล้วสุดท้ายขอให้ทุกๆวันเกิดนายมีเรามาอวยพรให้เสมอและขอให้แกมีความสุขมากๆนะ
จากนั้น เสียงของเมย์ดับหายไป แล้วก็มีเพลงเหมือนเสียงกล่องดนตรีเล่นเพลงให้ฟัง
ผมรู้ได้ทันทีเลยว่า "เธอตั้งใจทำมันไว้ให้ผมตอนที่ผมอายุ20"
ซึ่งนั้น มันก็เป็นความจริง ด้วยความสงสัยและยังมีข้อข้องใจหลายจุดผมจึงโทรถามเฟริ์น
เค้าบอกกับผมว่า "เมย์เค้าเก็บไว้ในห้องเ้ค้า เพราะ ตอนที่มาอัดเสียงเนี่ยเค้ามาอัดที่ห้องของเค้า"
พอดีเค้าค้นเจอจึงเปิดฟัง และคิดว่า "มันต้องมีความสำคัญสำหรับแกแน่ จึงจะรอให้ถึงวันเกิดแล้วค่อยให้"
ส่วนหน้าA มันว่างเลยเอาไปอัดเสียงเพื่อนๆพี่ๆมาเพื่ออวนพรวันเกิดแกโดยเฉพาะ
และนั้นคือสิ่งที่มีอยู่สำหรับผมในตอนนี้ และสิ่งที่จากไปคือเจ้าของเสียงที่ผมไม่มีวันได้ยินอีกต่อไป...
บางทีก็นะ เรื่องที่ไม่ได้คาดคิดก็มักจะเกิดขึ้นได้เสมอ ผมอยากขอให้ทุกคนได้จดจำเรื่องราวของผมไว้เป็นตัวอย่างด้วยนะครับ
เวลามันไม่รอใครหรอกครับ ถ้ายังมีโอกาสก็ต้องทำให้ดีที่สุดถึงอนาคตข้างหน้าไม่รู้จะมีผลออกมาแบบไหน
ก็ขอให้ทุ่มเทถึงที่สุดนะครับ จนกว่าสิ่งๆนั้นจะปรากฎ ไม่ว่าดีหรือร้าย ขอให้จำไว้เราตัดสินใจไปแล้วก็ต้องยอมรับมันให้ได้
แต่...ให้นึกถึงเสมอว่า "เราควรทำอะไรให้ตนนั้นไม่ต้องรู้สึกเสียใจในภายหลังด้วยจะดีที่สุดครับ"
ขอจบเอนทรี่นี้ด้วยความอาลัยและคิดถึงเธอคนนั้น ตลอดไป...
ซักวันผมกับเธอคงจะได้เจอกันอีก แต่ยังก่อน จนกว่าผมจะทำสัญญาที่ให้ไว้กับเธอสำเร็จ...
แล้วผมจะมาอัพใหม่นะครับ... ด้วยรักและคิดถึง
Tags: story6 Comments
#1 By V@R on 2008-03-04 08:39