ช่วงเวลาแห่งการทบทวนกับความรู้สึกจากผู้หญิงอีกคน
posted on 12 Mar 2008 02:05 by mao2ma
ผ่านจากเรื่องในเอนทรี่นั้น ใจผมยังคงเหมือนเดิม...
นั่งอยู่ที่ระเบียง เหมือนคนที่ไร้วิญญาณ แต่มือยังลูบหัวเจ้าทองไปพรางๆ และมองดูเจ้ามินิหลับ
แล้วพูดกับเจ้าแมวทั้ง2ว่า "เป็นแมวอย่างพวกเธอดีไหมน๊า? จะได้ไม่ต้องคิดมาก จะได้ไม่ต้องเจ็บปวด"
แต่มันก็ได้แค่คิดและแค่พูด ชีวิตจริงนั้นคงเ้ป็นไปด้วยยาก
สักพัก มีเสียงคนเคาะประตูห้องของผม ไปดูก็ไม่ใช่ใคร นั้นคือ เฟริ์น นั่นแหละ
เธอมาขอค้างที่ห้องผม โดยที่ผมไม่ทราบสาเหตุว่า "ทำไมเธอต้องมาค้างน่ะซิ"
จากนั้น พอผมต้อนรับและจัดที่หลับที่นอนให้เธอ ผมก็แว้บลงมาข้างล่าง โดยให้เธออยู่กับน้องๆอีก2ตัว
มันก็เข้าใจยากนะว่า "ทำไมเธอจึงมาพักที่ห้องของผม"
แต่ด้วยช่วงเวลานั้นผมคิดว่า "มันเย็นแล้วน่าจะกินข้าวเย็นกันได้แล้ว"
ผมจึงโทรไปถามเธอว่า "จะกินอะไร" แต่เธอก็ไม่ได้ัรับสาย
แต่ไม่รู้ว่า "เธอยังจะชอบผัดกะเพราไก่อยู่หรือเปล่า" แต่ก็ช่างเหอะไม่กินก็อด ซื้อไปให้แล้ว...
พอขึ้นไปที่ห้องก็เห็นเธอนั่งเล่นกีตาร์ผมอยู่ที่ระเบียง และร้องเพลงของErika Sawajiri เพลง Taiyo no Uta
ผมก็ไม่ได้ใส่ใจเลย จะไปนั่งเปิดทีวีดูสารคดีต่างๆ ที่เค้าพอจะมีฉายในช่วง 18.45 นี่แหละ
ผมกำลังจะเปิดทีวี ก็เหมือนได้ยินเสียงใครร้องไห้ คงไม่ใช่แมวของผมหรอก มีแค่เฟริ์นแน่ๆ
แต่ในใจก็คิดไว้แล้วล่ะว่า จะแกล้งร้องเพื่อเรียกความสนใจซิท่า?
ผมจึงยืนมองเธอจากข้างหลังสักพัก แล้วจึงเข้าไปถามว่า "เป็นอะไรถึงร้องไห้"
เธอจึงพูดให้ฟังว่า "พี่สาวเค้า เจ๊เฟียซ กำลังจะแต่งงานเค้าเลยรู้สึกว้าเหว่และเหงา"
แบบว่า "เคยอยู่ด้วยกัน3พี่น้อง เฟียซ เฟริ์น ฟง แต่ตอนนี้มันเหมือนบ้านนี้กำลังขาดใครสักคนไป"
ผมก็ปลอบเธอว่า "ถึงยังไงก็ยังมีเค้าและก็ไปหาเค้าได้เสมอนะ"
ไม่เท่าไหร่ เธอก็หยุดร้องไห้แล้วล้างหน้าล้างตา แล้วก็ไปกินข้าว
พอถึง ช่วงดึกผมกับน้องก็ต่างพากันหลับนอน แต่เธอนอนบนที่นอนผม ผมก็นอนพื้นตามระเบียบ
ระหว่างที่ผมกำลังจะเคลิ้มหลับ เพราะ เสียงครางของน้อง ครึก ครึก เนี่ย ก็มีเสียงคนเรียกผม ก็เฟริ์นอีกนั่นแหละ
เธอชวนผมคุย ตั้งมากมาย จนกระทั่งถึงเรื่องของเมย์และผม
เธอพูดว่า "เมย์คงดีใจนะว่าไหม? แบบว่า ผู้ชายที่เค้ารักยังคอยคิดถึงเค้าเสมอ ถึงแม้เค้าไม่อยู่แล้วก็ตาม"
ผมก็นิ่งเงียบ เธอก็พูดต่อว่า "อยากมีคนแบบนั้นคิดถึงเราบ้างจัง แต่เค้าคนนั้นยังคงโกรธที่เราทำให้เค้าเสียใจอยู่แน่ๆ"
ผมลุกแล้วลุกขึ้นมองไปที่นอน แต่ผมเห็นเธอหันหลังพูดอยู่แต่เธอก็พูดต่อว่า้
ผู้ชายคนนั้น จะรู้ไหมน๊าว่า? ยังมีคนรอบข้างที่เป็นห่วงเค้าอยู่ เพราะ
เค้าเอาแต่จมอยู่กับอดีตที่มันไม่ใช่ความผิดของตัวเองนานเป็นปีๆ
และเค้าจะรู้ไหมน๊าว่า ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากได้รับการให้อภัยจากเค้าและความอบอุ่นจากเค้า
ผมตอบคำเดียวไปเลยว่้า "บ้า!" เธอจึงพูดต่อว่า
แกอะบ้า เค้าไม่ได้พูดถึงแกซะหน่อย แค่พูดถึงผู้ชายที่ชื่อเหมาต่างหาก!
ผมคิดในใจว่า "บ้าไปแล้ว" แต่เธอก็ยังพูดต่อไปนะว่า
ผู้ชายคนนั้น เป็นคนที่เพื่อนเรารักมาก แต่ก็อยากให้เค้าเป็นคนๆนั้นให้เราบ้างจัง แต่เค้าโกรธและไม่ชอบหน้าเรา แถมอาจจะไม่เหลือเยื่อใยให้เราเลยก็ได้
ผมตอบเธอไปว่า
เราน่ะ ไม่ชอบคนที่เล่นกับความรู้สึกของคนอื่นนักหรอก แต่ไม่รังเกียจเค้านะ เพียงแค่อยากให้เค้าเข้าใจว่า เราไม่ใช่คนที่คู่ควรกับเค้าหรอก ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่มันไม่กล้าจะรักใคร เพราะ มันรักใครไม่เป็น
เธอจึงตอบผมว่า
แล้วทำไม? เค้าไม่อยากจะเรียนรู้ที่จะรักล่ะ เอาแต่จมอยู่กับอดีตทำไม? แค่เปิดใจยอมรับมันดู มันไม่ยากเกินไปหรอก
ผมตอบเธอว่า
มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆน่ะซิ และอดีตที่ว่า มันอาจจะเหมือนบทพิสูนจ์สำหรับตัวเราที่มีไว้ให้เราก้าวผ่านจากสิ่งๆนั้นให้ได้ล่ะมั้ง หรือ ไม่ก็เป็นบทลงโทษจากการที่เรารังเกียจสิ่งๆนั้นและไม่เคยหันไปมองสิ่งๆนั้นเลยก็เ้ป็นได้
เธอจึงตอบผมว่า
ถ้าคิดแบบนั้น ทำไม? ไม่คิดให้กว้างขึ้นล่ะว่า ยังมีคนอื่นที่เค้าก็เป็นแแบบแกอีกตั้งเยอะล่ะ แกก็เป็นหนึ่งในล้านที่ในกลุ่มคนเหล่านั้นก็เป็นเช่นกัน ทำไม? ไม่คิดว่า ควรเริ่มต้นใหม่ซะก่อนที่โอกาสนั้นอาจจะหลุดลอยไป คนเราจะเริ่มต้นใหม่ได้เสมอแหละ ถ้าเค้าคิดจะเริ่มต้นใหม่
ผมตอบเธอว่า
เราจะเริ่มต้นใหม่ทำไม? ไม่เมื่อสิ่งเก่าๆเหล่านั้น ไม่ย้อนคืนมา มันยากสำหรับเราและมันมีเหตุผลที่อธิบายไม่ถูกด้วยว่า ทำไม? เราถึงไม่ยอมรับหรือเข้าใจกับสิ่งนั้นซะที เราเหมือนกำลังมองหาอะไรจากชีวิตเรากันแน่
เธอตอบมาว่า
ก็เพราะ แกยังไม่ยอมให้มันเข้าไปในความรู้สึกแกน่ะซิ แกน่ะ จะให้พูดเลยไหมว่า แกคือคนอย่างไงในสายตาเรา
แกน่ะ เหมือนคนที่หยาบคายในเวลาที่อยู่ต่อหน้าทุกคน แต่ในใจกลับเป็นคนที่อ่อนโยน
แกน่ะ บอกว่ารังเกียจสิ่งดีๆ เพราะ มันทำให้อ่อนแอ แต่ที่จริงแกอยากให้ใครเข้าใจว่า "แกเหงา"
แกน่ะ เก็บตัว เพราะ ไม่เคยเข้าใจว่า ทำไม? คนอื่นถึงได้รับความรักจากพ่อแม่ แต่ตัวเองในวัยเด็กไม่เคยได้รับเลย
มีเพียงตัวเองที่จะให้ความรักกับตัวเอง
แกน่ะ ไม่ยอมยิ้มให้สิ่งๆอื่นนอกจากการยิ้มให้แก่ความหยิ่งยโสในตัวแกเอง
และแกบอกว่า แกไม่รู้จักความรัก แต่อันที่จริงน่ะ แกคือคนที่ให้สิ่งๆนั้นมาเสมอนั่นเอง
มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้เราอยากพบเจอคนแบบแกมาก เพราะ ไม่ว่าเวลาไหนผู้หญิงคนนั้นก็จะเอ่ยถึงผู้ชายแบบนั้นเสมอ
และมันก็ไม่ผิดหวังจากที่คาดไว้ ภายนอกอาจจะดูเหมือนผู้ชายทั่วๆไป แต่ที่ผู้ชายคนนั้นมีคือ ความรู้สึกที่อบอุ่นเวลาที่ได้อยู่ด้วยกับเค้าคนนั้นอย่างไงล่ะ
ผมหันหลังให้เธอ และพูดว่า
เมย์ เค้าเชื่อในตัวเราอย่างนั้นหรอ?
เธอตอบผมว่า
เราต่างหาก...ที่คิดว่า แกคือผู้ชายที่อยู่ด้วยแล้วอบอุ่น มันจะมีสักกี่คนที่ทุ่มเททุกอย่างทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็ตาม
รู้มั้ย ตอนที่เราคบกัน แกไม่เคยผิดสัญญาเราเลยสักครั้ง ไม่เคยเลยที่จะทำให้เราร้องไห้
และไม่เคยทำให้เราเลิกศรัทธาในตัวแก เพราะว่า แกจะคอยย้ำเตือนให้เราเห็นตัวเองในอีกแง่มุมที่เรายังไม่รู้ว่า เรามี
และแกคือ ผู้ชายที่เป็นได้ทั้งต้นไม้และเปลวเพลิงในเวลาเดียวกัน
คนที่อยากจะให้ใครสักคนเข้าใจ ก็มักจะมีแกเสมอ เพราะ
แกจะเป็นต้นไม้สำหรับให้เค้าได้พักปีกอันเหนื่อยล้าจากการฝ่าอุปสรรคชีวิตที่พวกเค้ายังไม่แข็งแรงพอที่จะฝ่าไป
คนที่สิ้นหว้งและท้อแท้จากความมืดมนของปัญหา ก็มักจะมีแกเสมอ เพราะ
แกคือเปลวเพลิงที่มีไว้ให้ความอบอุ่นและเป็นเปลวเพลิงกองเล็กๆที่มีไว้ให้จุดกองไฟดวงใหญ่ๆขึ้นมา
และในตอนนี้แกคือผู้ชายที่เราอยากให้เป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตเรา
แต่เราก็รู้นะว่า เค้ายังไม่พร้อมที่จะเปิดใจยอมรับมัน แต่เราจะรอนะ วันที่ต้นไม้นี้จะกลับมาผลิใบไม้ได้เหมือนเดิม
จะเป็นเปลวเพลิงที่ลุกขึ้นมาใหม่เพื่อกองไฟดวงอื่นๆเหมือนเดิม
ในคืนนั้น เฟริ์นก็ทำให้ผมมีกำลังใจและรู้สึกสบายใจขึ้นมามาก แต่ก็จริงผมยังไม่พร้อมแค่นั้น ขอเวลาที่จะได้พักมานั่งอยู่มุมนี้ก่อน ไว้มีแรงอีกครั้งก็จะขอก้าวออกจากกรงแห่งนี้ให้ได้ ผมสัญญา แต่ก็หวังว่า
"เธอน่าจะเจอคนที่ดีกว่าผมแน่นอน"
ไม่ใช่ไม่รัก แต่เป็นเพราะ เธอสูงกว่าเราต่างหาก เราจึงไม่อาจเป็นคนที่จะอยู่ข้างเธอก็ได้
อยากพูดตรงๆกับเธอ แต่มันกลัวความรู้สึกมันจะเปลี่ยนไปต่างหาก ฉะนั้น เราไม่บอกเธอตรงๆได้ไหม
อยากขอให้เธอเข้าใจ หัวใจดวงนี้มันยังไม่พร้อมแค่นั้นเอง...
Tags: cat, feeling, story3 Comments
ผู้หญิงหน่ะ ไม่ได้มองหาคนที่ดีที่สุดหรอกค่ะ เรามองหาคนที่เรารักที่สุดต่างหาก
รู้ไหมคะ ว่าคนเราชอบรอเวลาแวลากลับไม่ชอบรอเรา ฉันกังวลว่ากว่าคุณจะพร้อมมันอาจจะสายไป แล้ววันนั้นคุณอาจจะต้องมาเสียใจอีก
อีกอย่างไม่มีใครสูงไปสำหรับใครหรอกค่ะ ถ้ารักเธอก็บอกเธอไปเถอะค่ะ
#1 By ฉันอาจเป็นแมวตัวที่เหงาที่สุดในโลก on 2008-03-12 10:24