ในวันที่ 20 มีนาคมของทุกๆปี มันเป็นวันที่สำคัญมากๆในชีวิตผม
 
มันเป็นวันที่ผมต้องมาหาคนที่ผมรัก หรือ เพราะ ผมรู้สึกผิดต่อเธอมากมาย
 
ก็นะ...ผมเคยมีเค้า แต่พอไม่มีเธอ พอแคคิดถึง่ข้อความบอกรักของเธอ
 
คำที่เธอเขียนในไดอารี่ของเธอที่ผมไม่เคยลืม
 
ขอให้เช้าวันพรุ่งนี้ ฉันตื่นขึ้นมาพบคนที่ฉันรักคนนั้น ถึงแม้ตลอดเวลาที่ฉันบอกรักเค้า แต่ความรักที่เค้ามีให้นั้นแค่เพื่อน แต่...ฉันจะไมเลิกรักเค้า และจะขอรักเค้าตลอดไป ไม่ว่าทุกครั้งที่ฉันได้รับความรักจากเค้าแค่เพื่อนก็ตาม
 
ใจดวงนี้ มันยังหวนนึกถึงวันเก่าๆมากมาย และยังเต้นอยู่ เพราะ สิ่งที่เคยได้สัญญาไว้กับเธอ...
 
ผมไปหาที่หน้าหลุมศพเธอ เพียงแค่พูดและเล่าถึงชีวิตของผมที่ยังก้าวต่อไป...
 
พร้อมกับดอกไม้ ที่เธอมักคิดเสมอว่า "ผมต้องมีโอกาสให้เธอสักครั้ง"
 
แต่ก็ช้าไปแล้ว สำหรับที่ผมมาทำให้เธอให้ตอนนี้ มันไร้ค่า...
 
ผมพูดไปมากมาย ถ้าเธอฟังคงเบื่อผมแย่แน่ๆ
 
และจนในสุดท้าย ผมคิดถึงวันที่ผมสัญญากับเธอ และกลับภาพวันที่ผมเห็นเธอครั้งสุดท้าย
 
ก่อนที่เวลา ความตาย และเปลวเพลิง ทำให้ผมไม่ได้พบกับเธออีกตลอดชีวิต...
 
มันเหลือเพียงแค่ภาพถ่ายที่หัวเตียงผม ภาพที่เธอยิ้ม ใบนั้น...
 
ผมยังจำวันที่สัญญากับเธอและสิ่งที่ผมสัญญาไว้กับเธอ
 
"เราจะไม่ยอมแพ้ และจะไม่มีวันแพ้แน่นอน"
 
ถึงแม้สิ่งที่สัญญาไว้นั้น มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เธออยากให้ผมสัญญาก็ตาม
 
เธอคงอยากให้ผมสัญญาว่า
 
"เราจะรักและดูแลแกจนกว่าจะถึงวันที่ต้องลาจากกัน"
 
ผมเข้าใจผิดในสิ่งที่เธอถาม และเธอเองก็คงไม่พอใจในคำสัญญา...
 
และตอนนี้ ผมก็ผิดสัญญา... ผมพ่ายแพ้ ผมอ่อนแอ กับสิ่งที่ผมเคยได้ดูถูกมันเอาไว้
 
"ความรัก คือ เรื่องที่ทำให้เราอ่อนแอ ทำให้เราเป็นคนขี้แพ้"
 
และในตอนนั้น วินาทีนั้น ผมร้องไห้... น้ำตาที่ไหลออกมาแค่ตาขวาของผม...
 
และผมยังจำวันที่ทำให้ผมเป็นอย่างนี้... สิ่งนั้นมันเลยทำให้ผมไม่สามารถร้องไห้ได้เหมือนคนทั่วไป...
 
ในคราวนั้น ผมยังเป็นพวกที่ไม่น่าคบ เป็นเด็กที่ชอบระบายความเก็บกดของตัวเอง โดยการต่อยตี
 
จงในที่สุด ณ วันนั้น วันที่ 7 มกราคม 2545
 
ผมเกือบตาบอด เพราะ การช่วยเหลือเพื่อน และเพราะ ผมประมาท
 
ผมคิดว่า 
"ผมเป็นมวย จะกลัวอะไรกับพวกที่เอาแต่เสพยาไปวันๆ พวกที่ผลาญเงินพ่อแม่ โดยการอ้างว่า ตนไปเรียนหนังสือ"
 
ในตอนนั้น มันคงไม่ดีเอาซะเลย ที่เพื่อนผมดันนัดเจอผู้หญิง ผมต้องไป เพราะ แม่เค้าอยากให้ผมคอยดูแลเค้า เนื่องจากว่า เค้าอ่อนแอนั้นเอง
 
ทั้งที่หลายคนก็ทักนะว่า "ไปเพราะเรื่องของคนอื่น เดี๋ยวตัวเองต้องซวยนะ"
 
แล้วมันก็เกิดขึ้นจริง ผมและเพื่อนมารอผู้หญิงที่เพื่อนผมนัดไว้ ซักพักก็มีพวกนั้นก้าวเข้ามากระชากคอเสื้อเพื่อนผม
 
และรีดเงินและแหวนรุ่นของเพื่อนผมไป ผมก็เป็นคนนิ่งๆอยู่แล้ว เมื่อเจอแบบนี้ต้องใจเย็นไว้่ก่อน
 
จนหนึ่งในนั้นหัดมารีดผมบ้าง ก็นะ ตามฟอร์ม ผมเลยเอาหัวโขกไปเต็มแรง
 
ก็สู้ไปสู้มา เพื่อนก็เริ่มตกเป็นเป้า ผมก็เข้าไปช่วย หนึ่งในก็ชกผมเข้าที่ตาอย่างจัง
 
ผมลืมไปว่า "ผมใส่แว่นอยู่" เศษกระจกแว่นนั้นบาดตาผม จนในตอนนั้นตาผมมืดบอดไปชั่วคราว
 
แต่ก็ยังได้ยินเสียงอยู่ ซักพักก็มีเสียงตำรวจเข้ามาจับพวกนั้นเอาไว้ได้
 
ในตอนนั้น ฝ่ายผมก็มีแค่2 แต่พวกนั้น9 ฝ่ายนั้นเลยโดนข้อหาทำร้ายร่างกายผมและเพื่อน
 
แต่ในตอนนั้น ผมมองอะไรไม่เห็น จนซักพักก็เริ่มออกเห็น แต่ภาพที่เห็นมีแต่สีแดง
 
ผมจึงถูกรีบนำส่งไปโรงพยาบาล ปรากฎว่า เยื่อเส้นประสาทตาของผมฉีก
 
ซึ่งนั้นจะทำใหต่อมน้ำ้ตาของผมผลิตน้ำตาผิดปกติ แต่สามารถมองเห็นได้ตามปกติ
 
นั้นเป็นที่มาของการที่น้ำตาผมไหลเพียงข้างเดียวซึ่งนั้่นก็เกี่ยวกับเธอ
 
เพราะว่า หลังจากนั้นเธอก็ดูแลผมอยู่ 3 อาทิตย์ และคอยพูดอีกด้วยเสมอนะว่า
 
"ชอบนักไม่ใช่หรอ? ไอเรื่องทะเลาะวิวาทเนี่ย ทำเข้าไปซิ!!"
 
ผมตอบเธอแค่ว่า "พูดอย่างกับแกเป็นแม่ ฉันนิ!!"
 
เธอพูดต่อว่า "นายน่ะ หัดดูแลตัวเองซะบ้างนะ ถ้าเกิดวันหนึ่งนายเป็นอะไรไปคนที่เสียใจที่สุด คือ พ่อแม่นายนะ"
 
ผมพูดกับเธอว่า "เค้าเคยรักเราด้วยหรอ! ถ้ารักทำไม! ถึงต้องเอาเราไปทิ้งไว้กับปู่และพี่ๆด้วยล่ะ"
 
เธอตอบกลับมาและนั้นทำให้ผมหยุดเถียงกับเธอ
"แต่พ่อแม่นายให้ดวงตานั้นมาเพื่อให้นายมองเห็น และมันก็มีแค่หนเดียวที่พ่อแม่ให้นายได้นะ"
 
คำพูดในวันนั้น... ผมยังจดจำไว้จนถึงตอนนี้
 
และ... ผมก็คิดถึงเธอ อยากให้มีเธอมาคอยบ่นเวลาที่ผมทำอะไรที่มันไม่ดี เหมือนวันวานในวันที่ผมยังมีเธอ
 
จนในที่สุด มันก็ถึงเวลาเอ่ยคำลาจากเธอในวันนั้น และในวัน 13 กรกฎาคม ผมจะมาหาเธออีก...
 
เพราะ
 
มันเป็่นวันเกิดของเธอ... ซึ่งในตอนที่เธอยังอยู่ ผมจะอวยพรวันเกิดในเธอทุกปี... และหลังจากนี้ก็ยังจะทำเช่นเดิม
 
และนี้คือ เรื่องราวในวันที่ 20 มีนาคม ของปีนี้ กับเรื่องราววันที่น้ำตาไหลข้างเดียว กับ ดอกไม้ที่มอบไม่ถึงเธอ
 

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

ยังโชคดีนะที่ตาไม่บอดหน่ะ (ตอนอ่านตกใจ)
ดูแลตัวเองดีๆนะจ๊ะbig smile

#1 By นกไร้ขา on 2008-03-21 10:15

เก็บเป็นความทรงจำที่ดีให้ชีวิตเราค่ะ จะได้ไม่ประมาท และรักตัวเองมากขึ้นbig smile

#2 By V@R on 2008-03-21 11:03

surprised smile เศร้าอีกแล้วสินะเรา...

#3 By Kaitaro on 2008-03-22 09:48

เศร้า

#4 By sincerity on 2008-05-11 01:14

wink

#5 By solapolo on 2009-05-25 07:55

กระซิก ๆ..
..big smile

#6 By KhAo-JaO on 2009-05-25 09:14

ขอให้เช้าวันพรุ่งนี้ ฉันตื่นขึ้นมาพบคนที่ฉันรักคนนั้น ถึงแม้ตลอดเวลาที่ฉันบอกรักเค้า แต่ความรักที่เค้ามีให้นั้นแค่เพื่อน แต่...ฉันจะไมเลิกรักเค้า และจะขอรักเค้าตลอดไป ไม่ว่าทุกครั้งที่ฉันได้รับความรักจากเค้าแค่เพื่อนก็ตาม

#7 By คนเจ็บ (124.120.232.180) on 2009-09-04 19:09