ในวันที่...ผมไม่เหลือใคร แม้กระทั่งตัวเอง
posted on 25 Mar 2008 01:00 by mao2ma
กราบขอโทษ...ทุกๆคน พี่น้องทุกท่าน...
ที่ตลอดมาผมทำตัวแย่... ที่ผมเอาแต่โศกเศร้าจนน่ารำคาญ
ตอนนี้...ผมขอพูดตามตรงเลยว่า "ผมไม่มีใครแล้ว ไม่มีตัวตนอีกแล้ว"
สงสัยคงเป็นเพราะ...ความหยิ่งยโสของผม
นั่นแหละที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกับทุกๆอย่าง หยุดแล้ว... จบแล้ว...
คำถามมากมายที่ต้องการคำตอบ กับคำถามที่ไม่สามารถตอบได้ และ...
ผมทำในสิ่งที่สัญญานั้นไม่สำเร็จ... และจนสุดท้ายผมคงต้องหายไปจากความทรงจำของคนที่ผม เคยมีพวกเค้า
แต่ในวันนี้...
ผมไม่มีใครแล้วนอกจากตัวเอง... และอาจจะไม่มีตัวเองอีกต่อไป...
ผมไม่เคยรู้สึกเหงา ไม่ได้รู้สึกเสียใจ แต่สิ่งๆนั้นคือ
"ความว่างเปล่า ในที่โลกที่ผมมองเห็นมันมืดลงจนไร้แสงแห่งศรัทธาและความหวัง"
เมื่อใครคนหนึ่ง ได้มาบอกกับผมว่า
"เราต้องไปแล้ว...หมดเวลาที่เราต้องรอแกเสียที"
และนั้นก็ทำให้ผมเหมือนไม่มีตัวตนอีกต่อไป... อยากให้วันพรุ่งนี้ ผมไม่ต้องตื่นอีกเลย...
ไม่อยากพบอะไรอีกแล้ว... ผมยอมแพ้...
มันคงถึงเวลาที่ผมต้องจบตัวเองเกี่ยวกับเรื่องแบบนั้นให้สิ้นซากไปเลย...
คงมีแต่แมวที่เข้าใจผมมากที่สุดแล้ว... แต่ก็นะ
ในวันที่ผมเคยคิดอยากให้ตัวเองว่างเปล่า แต่กลับต้องกลัวว่า
"จะไม่ได้พบน้องๆของผมอีกต่อไป พ่อและน้องสาวที่รักของผม"
มันไม่ได้เศร้านะ ไม่ได้เหงานะ แค่ไม่เข้าใจอะไร คือที่ผมรู้สึกอยู่ในตอนนี้...
อยากลืม...ทุกๆอย่าง แต่ก็ทำไม่ได้
คนเราไม่ใช่คอมพิวเตอร์หรือแฟ้มข้อมูลอะไร ที่เวลาไม่ต้องการมันแล้วก็ลบมันทิ้ง...
ในวันนี้ ฝนช่างตกหนักเหลือเกิน ตกหนักจนทำให้แมวตัวนี้ ไม่กล้าออกไปข้างนอก... และมันทำให้ใจของผมเปียก...
จบแล้ว...มันเป็นดั่งที่ผมหวังแล้วนี่ ผมควรจะดีใจซิ!!
ที่เค้าไปจากผมซะที แต่ผมทำไมต้องมาเป็นอย่างนี้ด้วย...
ผมไม่เข้าใจว่า "อะไรคือสิ่งที่ผมรู้สึกอยู่ในตอนนี้กันแน่"
และสุดท้าย...ขอโทษทุกๆคนด้วยนะครับ ที่ผมมันเอาแต่บ่นเรื่องแบบนี้ให้ฟังนะครับ
Tags: sadness, story5 Comments
พร้อมจะลุกแล้วเดินต่อไปเมื่อไหร่.. ก็ค่อยลุกก็ได้ครับ ไม่ต้องฝืน...
ขอให้มีกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆนะ..
พักนี้ไม่ค่อยได้คุยกันเลย..
#1 By 新くま†【真紅】...♬ on 2008-03-25 01:47