คืนเหงา ณ ที่มุมหนึ่งที่มองเห็นเธอ
posted on 06 May 2008 05:26 by mao2ma
เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2551
วันงานเล่นดนตรีของผมและเพื่อนๆ
ผมหดหู่แต่เช้า ตั้งแต่เซ็ตเครื่องเสียง และลองซ้อมก่อนเปิดงาน
ทั้งที่รู้แล้วในวันนี้จะต้องเจออะไรบ้าง
และพอจากวงผมเล่นจบ... ผมก็ขอตัวกลับบ้านไปก่อน
ทุกอย่าง ณ ห้องพักของผม มันก็ยังคงเหมืือนเดิม...
ผมไม่มีอะไรทำ... จึงนั่งเปิดเทปที่มีเสียงของเมย์อวยพรวันเกิดผมนั่นเอง
และผมก็เอารูปที่อยู่หัวนอนผมมาดู บวกกับถอนหายใจแล้วพูดว่า
"เราขอโทษที่ตัวแย่มาเสมอนะ ถ้าเธอยังอยู่เธอคงไม่ภูมิใจในตัวเราแน่ๆ"
ผมจึงนั่งเล่นกับน้องๆ2ตัว คือ ทอง และ มินิ
และผมก็ภาวนาไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึงเหลือเกิน... แต่มันคงห้ามไม่ได้
ในวันที่ 4 พฤษภาคม ของทุกปี คือวันเกิดเฟริ์น
ผมยังจำได้เมื่อตอนที่คบกับเค้า ผมจะไปเที่ยวกับเค้าทั้งวัน และสุดท้าย ก็เอาของขวัญให้เค้า
และนั้นก็เป็นสิ่งแรกที่ผมเคยได้ให้ผู้หญิง และ มันเป็นครั้งเดียวที่ผมเคยมอบของขวัญให้เค้า...
ซึ่ง ณ ตอนนี้ เค้าคงมีคนที่ดูแลเค้าได้ดีที่สุดแล้วแหละ คงจะทำให้เค้ายิ้ม หัวเราะ และมีความสุขได้มากกว่าผม
และจน ณ สุดท้าย วันๆันั้น ก็ย่างเข้ามาหาผม
ผมอยากกดมือถือ เพื่อจะโทรไปอวยพรเค้า แต่พอเห็นเบอร์เค้าแล้ว ผมก็ไม่โทรไป...
ผมตัดสินใจจะออกไปข้างนอก เพื่อที่ใครจะได้ไม่มาตามผมที่ห้อง
เรย์ก็โทรเข้ามาถามเรื่องวันเกิดของเค้า โดยถามว่า "ผมจะไปงานวันเกิดเค้ามั้ย?"
ผมจะไปนั่งหน้าด้านให้เค้าอารมณ์เสียทำไม?
หลังจากที่คุยกันเสร็จ ผมก็ออกไปเดินที่เซ็นทรัล พระราม 3
ไม่มีอะไรทำและเวลาก็ผ่านไปช้ามากๆ ผมก็จึงตัดสินใจไปดูหนังนั่นเอง
เสร็จจากดูหนัง มันก็ยังเหลือเวลาของวันนี้มากอยู่ดี ซึ่งตอนนั้นก็แค่ 4 โมงเย็นเอง
ผมจึงไปเล่นชิงช้า ที่สวนเบญจสิริ เพื่อให้เวลามันผ่านไวๆ สุดท้าย ก็แค่ย่างเข้า 5 โมงเย็น
ผมจึงกลับไปที่สาธุประดิษฐ์ เลยไปย่านถนนจันทร์ที่20 เพื่อไปซ้อมดนตรีเพียงลำพัง
นิ้วเจ็บมากกว่าเดิม แต่เวลาของวันนี้่ก็ยังไม่ผ่านพ้นไป... มันก็แค่ 2ทุ่มครึ่ง
ผมจะไปไหนต่อได้นอกจากสวนเบญจกิติติ์ ไปนั่งอยู่ริมน้ำเพื่อให้เวลามันผ่านพ้นไป...
จนในสุดท้าย ณ เวลา 23.49 น. ผมมาหยุดทุกอย่างที่นอกรั้วบ้านใครบ้างคน เพื่อที่แค่มองใครซักคนนั่นเอง
ผมเห็นแต่ไฟห้องนอนเธอเปิดอยู่ ผมก็คงคิดได้เพียงว่า "เค้าคงกำลังคุยโทรศัพท์กับคนรักของเค้าแน่ๆ"
แต่แล้วเค้าก็ออกมาที่ระเบียงของห้ิองเค้า เธอออกมาสูบบุหรี่หรือนั่น
ผมรู้เลย... ถ้าเมื่อไหร่ที่เค้าทำแบบนั้น เค้าต้องคิดมากๆแน่หรือไม่ก็กำลังครุ่นคิดอะไร จนคิดไม่ออกแน่นอน
ผมหันจากมุมนั้น แล้วเดินจากไป บวกกับครุ่นคิด เพียงแค่ว่า
"เธอไม่สบายใจอยู่แน่ๆ"
โทรศัพท์ผมดังขึ้นมา! และก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเศร้าและร้องไห้
คนนั้นได้พูดออกมาว่า
"ลืมกันแล้วใช่มั้ย? แกเกลียดเราถึงขนาดไม่อยากมางานวันเกิดเราเลยหรอ..."
ผมนิ่งและพูดได้แค่เพียงว่า
"สุขสันต์วันเกิดนะ ขอให้มีความสุขมากๆนะ"
เธอตอบมาว่า
"เราไม่ได้อยากได้ของขวัญหรือเค้กวันเกิด หรือการเลี้ยงฉลองอะไรทั้งนั้น ขอให้เราได้เห็นแกหน่อยได้มั้ย?"
ผมตอบเธอไปว่า
"แกน่ะ อย่าเศร้าไปเลย... เดี๋ยวเอกเค้าจะไม่สบายใจนะ"
เธอพูดเบาๆกับผมว่า
"อีก10นาทีจะเลยวันเกิดเราแล้วนะ อยู่คุยกันก่อนได้มั้ย?"
ผมจึงตอบเธอไปว่า
"สัญญาได้มั้ยว่า? จะไม่สูบบุหรี่อีกต่อไป ไม่เวลาไหนก็ตาม เพราะ มันไม่มีต่อตัวเองและคนรอบข้างด้วย"
เธอตอบผมว่า
"ได้! เราจะทำเพื่อแก... และจะทำให้ได้ด้วย"
ผมตอบไปว่า
"ถ้าเราไม่อยู่แล้ว เธอจะทำเพื่อใคร คิดให้ดีนะ เราอยากให้แกทำเพื่อตัวแกเองนะ"
เธอถามผมว่า
"แกยังเป็นห่วงเราอยู่ใช่มั้ย?"
ผมตอบว่า ใช่
เธอจึงถามผมอีกหนึ่งคำถามว่า
"แกยังรู้สึกรักเราอยู่หรือเปล่า หรือ เราเป็นแค่เพียงเพื่อนแก และคนรู้จักกันเท่านั้น"
ผมตอบกลับเธอไปว่า
"ครบ10นาทีแล้วนะ เราต้องวางก่อนนะ"
แล้วสัณญาณมันก็ตัดไป ทางเธอนะ ไม่ใช่ของผม
ผมรู้ที่ผมพูดอาจทำให้เธอโกรธผมหรืออาจจะทำให้เธอเสียใจมากกว่าเดิม
แต่มันก็ถูกแล้วนิ... ผมไม่อยากให้เธอรู้สึกดีๆกับผม
และผมคงไม่ต้องการให้ใครต้องมาเสียใจ เพราะ ผมอีกต่อไปแล้ว...
มันบอกได้แค่ว่า "เวลาเท่านั้นที่จะตัดสินเรา"
ผมอยากจะตอบเธอ แต่ผมไม่ตอบไปดีกว่า... ถ้ายิ่งทำมันคงมีแต่...
เธอจะรู้สึกผูกพันกับผมมาเกินไป และผมก็ต้องคอยรู้สึกผิดเสมออีกต่อไปนั่นแหละ
ผมทำถูกแล้วใช่มั้ย? กับการลาในครั้งนี้
และสุดท้าย ผมก็หวังอยากให้มันจบนะ... จะได้ไ่ม่ต้องมีใครเจ็บกันอีก และรู้สึกผิดต่อกันเสมอ...
และผมขอคอยดูแลเธออยู่ห่างๆดีกว่า...
และนี่คือ คืนเหงา ณ ที่มุมหนึ่งที่มองเห็นเธอ
Tags: feeling, story7 Comments
#1 By VAR on 2008-05-06 11:09