เหตุผลที่ไร้เหตุผล

posted on 10 May 2008 23:38 by mao2ma

ยามว่างของบ่ายวันที่ 9 พฤษภาคม 2551

ผมนั่งอยู่ในห้องอย่างเรื่อยเปื่อย

จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตู

คงไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก เพื่อนๆในวงผมเอง

แต่เ๊อ๊ะ! กี้ตกใจแล้วอุทานดังๆทำไมกัน ก็นี่คือผมไง

แต่คำพูดที่ดังลั่นนั้นคือ

"เหมา แกตัดผมหรอว่ะ!!"

ใช่! ผมตัดผมน่ะซิ

ความแปลกใจของเพื่อนๆ แต่มันคือ เรื่องปกติของผม

จนแล้วจนรอดก็กลายเป็นบทสนทนาที่ค่อยข้างจะสนุกบวกกับการตั้งปํญหาไม่รู้็จบซักที

กี้ : แกตัดผมทำไมว่ะ กว่าจะไว้ยาวได้ขนาดนั้นมันน่าเสียดายนะ

เอส : ก็อย่าไปเซ้าซี้มันซิิ เหมาจะทำอะไรก็เรื่องของมัน

คลับ : แต่ฉันว่า มันต้องมีสาเหตุแน่ๆเลย

ผม : เมื่อพวกคุณอยากรู้ผมก็จะตอบให้หายข้องใจ คือ เวลากินข้าวลมมันชอบพัดผมเข้าปาก

เรย์ : ง่ายๆได้ใจความดี

กี้ : แต่เพื่อน เรามองดูแล้วแบบเก่าดูเท่ห์กว่านะ

เรย์ : ช่างเถอะน๊่า อย่างน้อยมันยังคงเป็นเหมาแหละ

กี้ั : นี่แกคงไม่ได้ตัดผม เพราะ อกหักใช่มั้ย?

ผม : แล้วเวลาอกหักมันต้องตัดผมทิ้งตลอดเลยด้วยหรอ?

กี้ : แหงเลยเนี่ย! (แล้วมีเสียงเอาหมอนฟาดหัวอย่างเต็มแรง)

เอส : แล้วจะไปใส่ใจทำไม เหมามันก็อธิบายเหตุผลมาแล้วว่าไม่ใช่ แล้วจะใส่ใจไปทำไมห๊า ไอกี้

กี้ : ก็มันน่าสงสัยอะ เพื่อนเราทั้งคนนะเฟ้ย! เห็นผู้หญิงที่ตนรักมีคนอื่นก็ต้องเสียใจเป็นธรรมดา

คลับ : แล้วแกกลายเป็นหมอรับปรึกษาด้านหัวใจไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แกเองก็เวลาอกหักก็ไม่ยอมซ้อมดนตรี แก้ปัญหาตัวเองให้ได้ก่อนเถอะ

(ผมหัวเราะ)

เอส : เหมามันหัวเราะแล้วว่ะ

คลับ : นั่นซิ นานๆทีเห็นเหมาหัวเราะนะ

เรย์ : แต่ทำไมงานวันเกิดเฟริ์น แกไม่ไป รู้มั้ย? เฟริ์นมันถามหาแกตลอดจนเอก เกือบจะเข้าใจผิดว่า "เราคงเป็นอะไรมากกว่าเพื่อนของเฟริ์นแน่ๆ" สรุปว่าเค้าหึง

ผม : ขอโทษที ที่ทำให้นายต้องซวยนะ เรย์ แต่ไม่เห็นต้องไปนี่แล้วเราก็ไปทำธุระด้วยอะวันนั้น

เรย์ : ไม่หรอกมั้ง เรากับเฟริ์นมาตามแกถึงหอพัก แต่น้องที่ขายกับข้าวที่อยู่ข้างล่างมาบอกว่า "เห็นพี่เค้าออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ยังไม่กลับมาเลยอะค่ะ" เราไม่เข้าใจนะว่าทำไมแกถึงต้องเฉยชากับเค้าทั้งที่เค้าก็แคร์แกมากพอ แล้วอีกอย่างแทนที่วันเกิดเค้าจะมีความสุข เค้าเอาแต่แอบร้องไห้แล้วบอกว่า "ไม่เป็นไร" ใช่! เราอาจเห็นน้ำตาเค้าแล้วใจอ่อนอย่างที่แกเคยพูดไว้ว่า "เค้าแกล้้งเรียกร้องความสนใจ" เค้าตามหาแกเพื่อแค่อยากพบหน้า อยากคุยด้วย ในวันพิเศษสำหรับเค้า แกทำไมไม่ทำให้เค้า มันน่าจะดีกว่านี้ ถ้าแกจะบอกกับเค้าไปเลยว่า "แกรู้สึกอย่างไงกับเค้า"

ผม : ก็อย่างที่เคยบอกไปแล้วอย่างไงล่ะ เรารักเมย์ แล้วเค้าแค่เพื่อน...

เรย์ : แต่เมย์ตายไปแล้วนะเฟ้ย! แกก็น่าจะยอมรับและเข้าใจซักทีว่า "เราเนี่ย ชีวิตเราเนี่ยต้องเดินต่อไป แกมัวจมกับอดีตไม่ได้หรอกนะ" แกก็น่าจะรักคนที่ยังอยู่เพื่อแกซิ

ผม : ใช่! ให้เราจมกับมันซิ

เรย์ : ทำไมล่ะ! ทุกคนมีแต้ต้องก้าวหน้าต่อไป

ผม : ก็เพื่อวันหนึ่งเราจะได้ไม่ลืมน่ะซิ ใครรักเรา และรักถึงรู้ว่า "พยายามแล้วไร้ค่า" แต่สำหรับเฟริ์นเค้าก็ คือ คนที่ยังพอจะรู้ตัวได้ว่า อยู่กับคนอย่างเรามันคงไม่ได้รับสิ่งนั้นกลับมาเช่นกัน

คลับ : นั่นซินะ ยิ่งฝืนมัน มันก็แต่ยิ่งเจ็บซินะ หักดิบแบบนี้คงดีที่สุด แต่จะว่าไปเหมา แกก็ไม่เคยรักใครอยู่แล้วนี่

ผม : มีซิ! เจ้าน้อง2ตัวนี้ไง แล้วก็เมย์ที่อยู่ที่หัวเตียง แม่ ปู่ ทุกๆคน มันจะง่ายแค่ไหน หากเราเข้าใจว่า ซักวันทุกๆคนคงจะต้องจากไป หรือเราจากพวกเค้าไป ทุกคนเมื่อก้าวเข้ามาแล้ว มันคือความทรงจำ แล้วจะถามไมว่า "เราจะรักใครมั้ย?" ไม่ต้องถามหรอก ไม่ต้องคาดคั้นหรอก ทุกคนเราก็รักเหมือนกันหมด ความรัก ถ้าจะเกิดก็ให้มองจะที่ตัวเองก่อนซิว่า "พร้อมยังที่จะรัก ถ้าวันหนึ่งเค้าจากไป เราจะทำใจได้มั้ย?" มันเป็นเรื่องธรรมดาที่มีพบย่อมมีจาก แต่ก่อนที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นเค้าได้เตรียมพร้อมสำหรับตัวเองหรือยังก็แค่นั้น

เรย์ : แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเฟริ์น แต่นี่เค้ากำลังเสียใจนะ

ผม : เหตุลผลที่ไร้เหตุผล คือ เราไม่ดีพอยังไงล่ะ เราก็หน้าตาไม่ใช่จะดีนักหนา และก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุด แต่เราประมาณตนไว้ได้แค่เพื่อนซึ่งมันก็ดีแล้ว หากเมื่อไหร่ที่เรามีเหตุผลมันก็เหมือนไร้เหตุผลอยู่ดีนั่นแหละ

มันจบลงแบบงงๆ แต่คงมีเพียงผมที่เข้าใจว่า

"ความรักนั้น ถ้าไม่พร้อมก็อย่าเพิ่งมีมัน หากในวันที่ความหวังในรัก นั่นหมดสิ้นมีเพียงเราเท่านั้น ที่ต้องทนทุกข์"

"และกว่าจะพร้อมลุยขึ้นยืน เราคงจะต้องสูญเสียมันไปอีก พร้อมกับเวลาที่เราได้จมไปกับความหวังในรักนั่นแหละ"

เอนทรี่ อาจจะดูงงนะครับ แต่ถ้าอ่านให้เข้าใจก็จะรู้เองอะครับ เหตุผลที่ไร้เหตุผล นั้นคืออะไร

ไม่ว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลัง คุณเองเท่านั้นที่จะรู้คำตอบ...