สิ่งที่เรียกว่า "ครอบครัว"
posted on 25 May 2008 02:42 by mao2ma
โอ๊ะ โอ๊ะ วันนี้เหนื่อยมากๆเลยครับ ไหนจะงานเล่นดนตรีและการขนของเข้าบ้านใหม่ของพี่ชาย
เล่นเอาซะ~~ ปวดไปทั้งตัว...
ในตอนเช้ามีงานต้องไปเล่นดนตรีกับเพื่อนๆ พอบ่ายๆก็ย้อนมารับน้องเพื่อไปบ้านของพี่ชาย
ไปถึงก็กำลังวุ่นๆกันใหญ่เลย... ทั้งพี่ชายและพี่สะใภ้
แล้วอยากจะพูดเลยว่า "นี่น่ะหรอ การทักทายของพี่น้อง"
ด้วยประโยคที่ว่า "มาแล้วหรอ? เจ้าทึ่ม เอ้ยไม่ใช่เจ้าเชื่องช้า มาช่วยจัดบ้านหน่อยเร็ว"
เอ่อ... อยากเกิดมารุ่นเดียวกันกับเจ้าพี่บ้านี่เลยจริงๆนะเนี่ย จะ ตื้บ ตื้บ ให้เละเลย เฮ่อ~~ คอยดู
สัก4โมงเย็น เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมา ทั้งที่กำลังคิดเลยว่า "ต้องมาแน่ๆ"
ดีค่ะ พี่เล็ก ดีค่ะ เจ้เฟียซ กอดหน่อย!! 
แหวะ!! อยากจะอ้วก... เพราะ ไอความรักบ้าบอนี่เสียจริง
กำลังบ่นพึมพำ ยายนั่นก็เดินมาทักผมว่า
"ดีนะ เจ้างี่เง่า วันนี้มาช่วยเค้าด้วยหรอ? ไหนว่าจะไม่มาไง"
นี่น่ะหรอ? การทักทายของยายนั่น อ๊าก!! ไม่ติดที่ว่า เป็นน้องของแฟนพี่นะ ตาย!!
บวกกับการยุยงส่งเสริมด้วยการเซิร์ฟของพี่สะใภ้ว่า
"คุณๆ ดูเหมากับเฟริ์นซิสนิทสนมกันดีนะ"
พี่ชายตอบมาว่า
"ดูท่า น้องคนนี้จะเปลี่ยนจากนิยมผู้ชาย หันมามองผู้หญิงแล้วมั้ง"
พี่สะใภ้ตอบว่า
"อุ๊ยตาย! น้องคุณเป็นอย่างนี้หรอเนี่ย"
น่านเอาเข้าไป เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะ
พอจากนั้นสักพัก ผมก็ขอพักด้วยการออกไปเล่นกับน้องที่หน้าบ้าน
เอ๋อ...มีใครบางคนกำลังเล่นกับแมวผมอยู่ก่อนแล้ว... จะใครซะอีกล่ะ!
มินิ ก็นะเข้ากับเค้าไปเป็นปี่เป็นขลุ่ยซะด้วย มิหรือ ทองจะน้อยหน้า
อา... สรุปตอนนี้ผมกำลังอยู่ตัวคนเดียวซินะ... พอน้องๆทั้ง2เห็นผมก็จะมาเล่นด้วยแต่ผมงอนใส่... 
จนกระทั่ง มีเสียงตะโกนมาว่า "เหมาไปซื้อของที่ตลาดให้พี่หน่อยเด่ะ"
นั่นขอร้องหรือสั่ง หรือ เฮ้อ...พูดไม่ถูก...
แล้วใครบางคนก็นะ
"พี่เล็ก หนูขอไปกับเหมาด้วยนะ"
พี่เล็กพูดว่า
"อนาคตถ้าพี่มีลูกเนี่ย? จะให้เรียกทั้งคู่ว่าอย่างไงล่ะเนี่ย?"
ผมตอบไปว่า
"ตายแล้ว! ไอคุณพี่นี่ ก็ต้องให้เรียกอาซิ นับทางฝ่ายพ่อน่ะ เพราะ ใช้สกุลนี่ไม่ใช่หรอ"
อ๊ะ!? โดนจนได้ ถึงผ่านไปกี่ปีความเร็วในการเตะเหมือนเดิมเลย... อูย~~
ตัดบทเลย ไอตอนไปซื้อของที่ตลาดเนี่ย เยอะเดี๋ยวจะอ่านกันยืดยาว...
พอกลับมาบ้านพี่ชายก็จัดแจง จัดโต๊ะกับข้าว ส่วนพี่สะใภ้ทำกับข้าว... พี่ชายล่ะ... ประเสริฐเลย... ไปรดน้ำต้นไม้
กรรมทีนี่ก็เลยต้องคอยวิ่งหยิบนู่หยิบนี่ให้พี่สะใภ้ซะอย่างนั้นนะ
ระหว่างที่พี่สะใภ้กำลังมีความสุข
ผมก็เห็นทุกอย่างมืดลงไปหมด เพราะ
ผมเพิ่งนึกได้ตั้งแต่เมื่อวานผมไม่ได้ทานอะไรเลย.. นอกจากน้ำเปล่า...
เอ่อ...ตุ้บ!! กริ๊ด!!
คุณ! เหมาสลบไปแล้ว!!
เหมา! อย่าเดินไปที่มีแสงนะ
(โห ไอพี่บ้า นี่หรอการพูดให้คนมีสติเนี่ย...)
)
ผมตื่นขึ้นมาก็ 21.45 น. ใครบางคนนั่งเฝ้าผมอย่างใจจดใจจ่อ พร้อมกับพูดหลังจากที่ผมได้สติว่า
"เป็นอย่างไงบ้าง ค่อยยังชั่วหรือยัง? อย่าบอกเรานะว่า แกเพิ่งได้นอนพัก"
พยักหน้า 
หงึก หงึก
หงึก หงึก
แล้วจากนั้น เธอก็พูดกับผมว่า เอาง่ายตัดเป็นบทสนทนาง่ายสุด อย่างงี้เปลืองเนื้อที่ตายเลย...
เฟริ์น : เราว่าแล้วแก ต้องไม่ได้นอน ดูเหมือนศพเดินได้ตั้งแต่ตอนไปตลาดแล้ว... เมื่อคืนทำอะไรอยู่ล่ะไม่หลับไม่นอน
เหมา : นั่งแกะเพลงที่จะใช้เล่นในงานตอนเช้าน่ะ...
เฟริ์น : เคยบอกแล้วใช่ไหม? ให้พักบ้างน่ะ...
(เธอวางมือเธอบนมือผม) ไม่นึกเลยนะว่า มือนายจะแข็งแล้วก็กระด้างมาก
นิ้วก็แตกไปหมด ดูซิ! เห็นไหม?
เหมา : ก็เราไม่ใช่ลูกคุณหนูเหมือนแกซักหน่อยนิ?~ ที่แบบว่า งานไม่ต้องทำก็มีเงินใช้สบาย...
เฟริ์น : พูดถึงฐานะอีกแล้วนะ! แต่ก็นะ เห็นเจ้มีความสุขแล้วรู้สึกมีความสุขด้วยนะ ว่าไหม?
เหมา : อือ... เดี๋ยวก็รู้เอง เจ้าพี่นั่นน่ะ เวลาโมโหแล้วเป็นอย่างไง...
เฟริ์น : ไม่หรอก... พี่แกคงไม่มีทางหรอก แค่นี้ดูก็รู้แล้วเค้ามีความสุขมากแค่ไหน... บวกทั้งเค้าเปลี่ยนไป เพราะ ความรักนะ
เหมา : ทำเป็นพูดเหมือนรู้จักพี่เราดีจังนะ!
เฟริ์น : ก็เพราะ เป็นพี่ของแกถึงได้รู็อย่างไงล่ะว่า
"เค้า คือ คนดีที่จะทำให้เจ้เรามีความสุข มีรอยยิ้ม และความอบอุ่น"
เหมือนแกแต่แค่ต่างกันตรงที่แสดงออก แกจะไม่แสดงออก แต่พี่แกน่ะแสดงออก
เพราะงี้ไงถึงเรียกว่า "สิ่งที่อยู่ข้างใน" และที่สำคัญนี่คือ
ครอบครัวของเค้า
การแสดงออกเรื่องความรักของเค้าก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมหรอก
แต่อาจจะเปลี่ยนไปนิดๆ และหน้าที่ในบางอย่าง และอีกอย่างทั้งเราและแก
ก็คือ ครอบครัวของเค้าด้วยเช่นกัน
หลังจากนั้น ผมก็ลุกขึ้น เพื่อลงไปข้างล่างไปทานข้าวแล้วกินยา
บวกทั้งพี่ทั้ง2ก็นั่งทานข้าวด้วย ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และความรู้สึกแปลกๆอย่างหนึ่งที่เกิดในตอนนั้น
สิ่งนั้นทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมากๆ การอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว... มันคือแบบนี้นี่เอง
แล้วในคืนนี้ ผมก็ค้างที่นี่ และนี่คงเป็นกล่องใบที่3 สำหรับแมวอย่างผมที่เมื่อยามเหนื่อยก็จะได้พักพิง
แต่ไม่ใช้แค่การพักพิง แต่มันเป็นทั้ง ความห่วงใย ความอบอุ่น ความรัก และการดูแลซึ่งกันแหละกันนั่นเอง...
บนหนทางของชีวิตในบางครั้ง ในบางครา เราจะต้องผจญกับอะไรตั้งมากมาย จนในบางครั้งก็รู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง และ เหนื่อยล้า
แต่ไม่ว่า... จะกี่ครั้งบนเส้นทางที่เราเดินไปนั้น
ก็ได้มีสิ่งๆหนึ่งที่ยังคอยผลักดันให้เราก้าวต่อไป
ได้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งอย่างมั่นใจ
และนั้นคือ
"ครอบครัว"
ถ้าเหนื่อยนักก็พักสักหน่อย เพราะ ในบ้านหลังนี้ มีสิ่งหนึ่งที่มีค่ามากมายและมีรอยยิ้มและความห่วงใย ความอบอุ่นต้อนรับเราเสมอ
และนี่คือ "ครอบครัวของผม" อีกเรื่องราวที่ผมจะจดจำไปชั่วชีวิต
ป.ล ถ้าอ่านแล้วอย่าแอบร้องไห้ล่ะ! แล้วปิดไว้ให้เงียบจากพวกลิงทั้ง4นั่นด้วยนะ และขอบคุณที่ทำให้เราได้รู้สึกถึงสิ่งนั้นอีกครั้ง
Tags: feeling, happyness, story5 Comments
#1 By VAR on 2008-05-25 15:03