สิ่งที่ผมไม่เคยรู้
posted on 04 Jun 2008 23:54 by mao2ma
ในวันนี้ มันว่างมาก ขนาดว่า "ว่างจัดครับ"
ผมจึงไปกวนใจพี่ชายที่บ้านเค้า แต่เค้าไม่อยู่ เพราะ ยังไม่กลับมาจากที่ทำงาน
ผมจึงอยู่กับพี่สะใภ้อะครับ แล้วพี่สะใภ้ก็พูดกับผมว่า
"ดีแล้วนะที่เหมามาอะ หมู่นี้มีคนมาเคาะประตูบ้านซะเสียดัง พี่กลัว 
"
"
แล้วก็ไม่ทันไรก็มีจริงๆ ผมเลยโผล่หน้าออกไป พร้อมบางสิ่งที่น่าจะใช้ป้องกันตัวได้
เจ้าพวกที่มาเคาะประตูรั้วไม่ใช่ใครอื่น ก็คือ เด็กดมกาวในซอยนั้น
ผมเคยเตือนแล้วว่า "จะหาบ้านซักหลังปลูกอยู่ด้วยกันทำไมต้องที่นี้"
เหตุของเจ้าพี่บ้า นั้นคืออะไรรู้็มั้ย?
"ฉันจะได้ไปมาระหว่างบ้านพ่อตาแม่ยายและบ้านน้า(หมายถึงพ่อผมอะครับ)ได้สะดวกไง"
เฮ้อ...ก็นะ แล้วพวกนั้นวิ่งเข้ามากระชากคอเสื้อผม
แต่ที่เหลือไม่กล้าเข้ามานะ พวกนั้นคงเห็นเจ้านั่น แต่เจ้าคนที่ยังกระชากคอเสื้อผมยังไม่เลิก
มันก็พูดใหญ่เลยนะว่า "แถวนี้ถิ่น... ...ไม่รู้หรอถิ่นใคร"
ผมชักไม่สบอารมณ์กับพวกเมายานี่มาด้วยน่ะซิ ก็ ชิ้ง! แกร็ก!
เหวอครับ!! ไงแกบอกว่านี้ ถิ่นใครนะ!? ให้เวลาแก 10 วินาที นั้นถือว่า มากพอให้แกไปให้พ้นหน้าฉันนะ
ไม่น่าเชื่อครับ ก้มลงกราบเท้าผม แล้วก็แบบว่า "เหมือนคนที่แบบสำนึกผิดตอนสุดท้ายอะครับ"
แล้วก็วิ่งแว้บหายไปเร็วแฮะ! (ถ้าให้วิ่งตามหรอ? จะเจอหรือเปล่า?)
พี่เฟียซ ก็งุๆงงๆกับดาบที่อยู่ในมือผมว่า "เอามาจากไหนแล้วรู้ด้วยหรอว่ามีอยู่ในบ้าน"
ผมก็อธิบายให้พี่สะใภ้ฟังว่า
"พี่เล็กเค้ามักจะซ่อนดาบไว้ที่ห้องเก็บของน่ะ เค้าเคยบอกผมถ้าเกิดอะไรขึ้นให้เอาออกมาใช้ได้"
แล้วเรื่องก็ผ่านไปอย่างโล่งอก แต่ผมย้ำพี่สะใภ้ว่า "ถ้าพี่ผมไม่อยู่บ้านหรือผมไม่อยู่ด้วยให้แจ้งตำรวจไว้ก่อนเลยนะ"
แล้วสุดท้ายก็วกเข้าเรื่องระหว่างผมกับพี่ผมจนได้นะว่า
เหมานี่ก็แปลกดีนะ ทั้งที่เป็นน้องของเล็กแต่กลับไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย
พี่เล็กน่ะ เค้าอารมณ์ดีตลอดเวลา ทั้งมุนษย์สัมพันธ์ดี และเป็นคนที่ขยัน และก็ชอบแสดงออก
กับเหมาที่พี่มองแล้วก็ดูเหมือนจะกัดกับเล็กได้ตลอดเวลา เย็นชา ดูน่ากลัว เงียบๆไม่ค่อยพูด และเก็บตัว
พี่เล็กเค้าเคยพูดให้พี่ฟังหลายครั้งแล้วแหละว่า "ถ้าวันหนึ่งที่เค้าห่างเหมาไปเมื่อไหร่ เค้ากลัวว่า เหมาจะไม่เหมือนเดิม"
ผมถามพี่สะใภ้ว่า "ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะครับ พี่เล็กเค้าบอกอะไรพี่หรอครับ"
พี่สะใภ้ตอบผมว่า
ก็เพราะ เค้าไม่อยากสูญเสียเหมาไปให้สิ่งที่เหมาคิดขึ้นมาเองน่ะซิ เค้าเคยบอกพี่ด้วยนะว่า
เหมาน่ะ ในสมัยเด็กๆน่ารัก
เป็นเด็กที่อ่อนโยน มีน้ำใจ
และไม่ว่าอะไรรอยยิ้มในวันนั้นก็จะไม่มีวันหายไปจากเค้า
และเค้าก็ไม่อยากให้สิ่งที่มีนั้นหายไป ไม่อยากให้หายไปจากตัวเหมา
พี่เล็กเค้าห่วงเหมาเสมอเลยนะ ตอนที่เหมาแยกมาอยู่กรุงเทพฯ
มาอยู่กับพ่อและแม่เหมา พี่เล็กก็ออดห่วงเหมาไม่ขาดเลยแหละ เค้ากลัวว่า
เหมาจะเข้ากับใครที่นั่นไม่ได้ัซักคน
พอหลังจากเวลาที่ผ่านไปเค้าก็ได้เห็นว่า
เหมาโตเกินกว่าที่เค้าต้องดูแลแล้ว วันที่เหมามาช่วยงานที่บ้านน่ะ แล้วเหมาสลบไปน่ะ
เค้าแบกเหมาแล้วพลางพูดไปว่า
"เหมาน่ะ ไม่เคยหนักขนาดนี้เลยนะ แถมแผ่นหลังไม่กว้างขนาดนี้ด้วย"
เค้าก็พูดอีกคำที่เค้าไม่เคยพูดมาตลอด เค้าพูดว่า "ขอบคุณและขอโทษที่พี่ทำให้แกกลายเป็นแบบนี้"
หลังจากเหมานอนพักอยู่บนห้องเค้าพูดทุกอย่างที่เค้าอยากบอกกับเหมามาเสมอว่า
"ผมเลี้ยงน้องมาไม่ดีรู้ไหม? ผมเคยเกือบทำให้น้องตัวเองต้องตาย เพราะ ถ้าเค้าไม่คิดว่า ผมมีพระคุณกับเค้าและผมเป็นพี่ของเค้า"
ผมเลยอ๋อ! แล้วก็บอกกับพี่สะใภ้ว่า ตอน8ขวบอะครับ ผมเคยโดนฟันที่ไหล่ขวาอะครับ สลบไปตั้ง2ชั่วโมงแน่ะ
เรื่องนั้น แม้แต่ผมและพี่เล็กก็รู้ดี ผมยังจำได้ในวันที่ออกจากห้องทำแผลและปากแผลเริ่มปิดสนิท
ผมกับพี่เล็กโดนตีโทษฐานไปต่อยกับคนอื่น และวันนั้นผมก็สลบไปอีกแล้วมีพี่เล็กคอยดูแลทายาที่หลังให้ผม
และมันเหมือนความทรงจำที่ผมจะลืมไปหมดได้กลับคืนมา คำพูดของพี่ชายที่ทำให้ผมเป็นอย่างทุกๆวันนี้
"พี่น่ะ ไม่ขอมีชีวิตอยู่อย่างตัวคนเดียว แต่จะขอมีชีวิตอยู่โดยไม่ให้เหมาถูกทิ้งอยู่คนเดียวตลอดไป"
ผมได้นึกถึงเรื่องราวต่างๆพร้อมกับได้นั่งดูรูปสมัยเด็กของเรา2พี่น้อง และใบหน้าที่ไม่เคยยิ้มคอยพี่ชายคนนั้น
ที่คอยประคองผมทุกย่างก้าว คอยบอกผมถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริง คือการเอาชนะใจตนเองและให้เกียรติผู้อื่น
ไม่ว่า เมื่อไหร่ ตอนไหน ผมก็ยังมีพี่ชาย ยังมีมังกรตัวหนึ่งที่คอยห่วงแมวสันโดษอย่างผมเสมอ
และผมก็อยากบอกพี่เองเช่นกันว่า
ขอบคุณครับ สำหรับทุกๆอย่างที่ทำให้ผมเป็นคนที่ไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป...
Tags: feeling, happyness, story6 Comments
ดีนะคะ ที่มีคนเป็นห่วงกันได้แบบนี้
ดีใจแทนที่มีพี่ชายน่ารักๆ แบบนี้ค่ะ
อยากมีพี่ชายบ้างจัง
#1 By -MisteRiO- on 2008-06-05 00:54