ในวันที่ผมตอบหัวใจตนเองได้
posted on 09 Jun 2008 04:32 by mao2ma
ในวันนี้ ผมรู้สึก
"ว่างเปล่า"
ถึงแม้มันเป็นการกลับมาของเพื่อนอีกคนที่จากกันไปนาน...
มันเป็นการเลี้ยงฉลองที่ดูมีความสุขและสนุกสนาน
การกลับมารวมตัวของกลุ่มเทพธิดา แห่ง สายน้ำผึ้ง
นั้นคือ การกลับมาของกุ้ง หนึ่งในกลุ่มเทพธิดาและเป็นเพื่อนอีกคนของคนที่ผมรัก
เอ๊ะ? เข้าเรื่องเลยดีกว่า... วันนี้เฟริ์นอ้วกใส่ผม(ดื่มมากเกินไป)
จนแล้วจนรอดไม่พ้นที่ผมต้องคอยดูแลเธอ และในระหว่างที่ผมนั่งรถเพื่อจะพาเฟริ์นไปบ้านพี่ชายผม กุ้งเธอติดรถมากับผมด้วย
ผมและกุ้งได้คุยอะไรกันตั้งมากมาย ถึงเรื่องเก่าๆในสมัยมัธยม
กุ้ง : เหมา คุณน่ะดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะ
ผม : กุ้งเองก็เหมือนกัน ยังพูดจาสุภาพ เรียบร้อยเหมือนเดิม ถึงจะเปลี่ยนลุคการแต่งตัวไปหน่อยน่ะ
กุ้ง : เฟริ์นเค้านี่ยังดื่มเก่งเหมือนนะ แต่คราวนี้สงสัยรีบดื่มมากไปนะว่าไหม? เหมา
ผม : ผมเองก็คิดเช่นนั้น
กุ้ง : เหมา คุณน่ะชอบติดพูดแบบนี้ กับกุ้งเสมอเลยนะ
คุยกับกุ้งเหมือนที่คุยกับคนอื่นบ้างก็ได้นะ กุ้งไม่อยู่เนี่ยอะไรหลายๆอย่างก็เปลี่ยนไปนะว่าไหม?
ผม : ผมเองก็คิดแบบนั้นแหละครับ แต่อย่างไงเพื่อนของคุณก็รักคุณเหมือนเดิมเลยนะ
กุ้ง : แหม...เหมาไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นหรอกนะ
แต่เสียดายนะที่พีมาไม่ได้แต่เดี๋ยวไว้พรุ่งนี้ กุ้งไปเยี่ยมเค้าที่บ้านแหละกัน แต่ก็นะ ไม่นึกเลยว่า "พี
จะกลายเป็นแม่คนไปแล้ว" อดตื่นเต้นไม่ได้เลยนะ
ที่กุ้งได้เป็นน้ากะเค้าซะที แต่คิดถึงเมย์มากๆเลยนะ
กุ้งยังอยากให้เราทั้ง4คนอยู่กันครบเลยนะว่าไหม? เหมา
กี่ปีแล้วนะที่เมย์จากพวกกุ้งไป...
ผม : 6ปีแล้วครับ
กุ้ง : นานแล้วนะค่ะ แต่ว่า "ยังมีใครหลายๆคนไม่เคยลืมใบหน้าที่มีรอยยิ้มของเธอได้เลยนะ"
จากนั้น กุ้งก็ได้ลงที่บ้านของเธอ และย้ำกับผมให้ดูแลเพื่อนของเค้าดีๆด้วย
จนกระทั่งถึงบ้านพี่ชาย เธอก็อ้วกใส่ผม... 
ผมจึงต้องรับภาระไปที่บ้านเธอที่บางนา เพื่อไปเอาเสื้อผ้ามาให้เธอนอนค้างที่บ้านพี่ชายกับพี่สะใภ้
ผมรับเอากุญแจบ้านจากพี่สะใภ้แล้วรีบตรงไปที่บ้านของเฟริ์น เพื่อไปเอาเสื้อผ้า(ผมเปลี่ยนเสื้อแล้วนะครับ)
ผมเจอน้องชายเค้า ผมก็เลยทักทายตามภาษารุ่นพี่
ผม : ฟง เป็นอย่างไงบ้าง? สบายดีไหม?
ฟง : ผมสบายดีครับ พี่เหมาล่ะครับ
ผม : พี่เองก็สบายดี
ฟง : แล้วนี่พี่มาทำอะไรที่บ้านหรอครับ
ผม : พี่มาเอาเสื้อให้เจ้เฟริ์นเค้าน่ะ เค้าไปฉลองกับเพื่อนมาแล้วเกิดเมาแล้วอ้วกน่ะ
ฟง : พี่เหมานิ? ยังเป็นคนพูดนับคำได้หมือนเดิมเลยนะครับ
เดี๋ยวฟงไปแล้วนะครับ ฟงจะไปค้างบ้านเพื่อนอะครับ ไงก็ฝากพี่เหมาตอนออกไปช่วยเช็คแล้วก็ล็อคบ้านให้ด้วยนะครับ
ผม : ได้เลยครับ เดี๋ยวพี่จัดการเองครับ
ผมจึงเข้าไปที่ห้องของเฟริ์น เพื่อเอาเสื้อผ้าให้เธอ
และแล้วผมก็ต้องไปเกิดนิสัยเดิม คือ การสำรวจอะไรไปเรื่อยๆ
จนค้นไปที่ใต้เตียงนอนของเธอ มันมีกล่องใบหนึ่งผมจึงเปิดมันดู
แล้วในกล่องนั้นก็มีอะไรมากมายที่เกี่ยวกับเรื่องราวของเฟริ์น
ตั้งแต่ภาพสมัยเด็กๆ ภาพสมัยมัธยมต้นที่ยังมีเทพธิดาครบกัน4คน
และมีชื่อฉายาเขียนไว้ด้วย...
เฟริ์น เทพธิดาเกเร,พี เทพธิดาอารี,กุ้ง เทพธิดามารยาท,เมย์ เทพธิดาพยายาม
แล้วผมต้องสะดุดที่ไดอารี่ของเธอ
ผมอ่านไปหลายเรื่องจนกระทั่ง ผมต้องหยุดที่เรื่องราวของวันที่ 20 มีนาคม
2546 วันเผาศพของเมย์ และวันที่ 14 พฤศจิกายน 2548 วันที่ผมกับเค้าเลิกกัน
ผมถึงต้องกลับรู้สึกว่า "นี่คือความจริงที่เธออยากให้ผมทราบ"
วันที่ 20 มีนาคม 2546
ฉันรู้สึกเสียใจและเศร้า กับการจากไปของคนที่ฉันรักหนึ่งคน หนึ่งคนที่จะไม่ได้เจอกันตลอดชีวิต
ฉันแคร์เค้ามากกว่าใครๆ ฉันอยากปกป้องเค้าไว้มากกว่าใครๆ และฉันรักเค้ามากกว่าใครๆ
เค้าคือคนที่รอยยิ้มที่ฉันคนนี้ไม่อาจจะลืมได้ และฉันไม่อาจลืมสิ่งที่เธอได้พูดกับฉันเสมอว่า
"จงพยายาม จงกว่าปาฏิหารย์นั้นจะปรากฎ"
และเป็นวันที่ฉันรู้สึกโกรธใครคนหนึ่งมากๆและสาบานได้ว่า
"ฉันจะทำให้เค้าเสียใจกับสิ่งที่เค้าได้เคยทำกับเพื่อนคนนี้ของฉัน"
ในเมื่อหมอนั่นไม่เห็นค่าในรักของเธอ เราจะทำให้เค้าได้เจ็บกับรัก ที่เค้าเย็นชาแบบนั้นแหละ...
หมอนั่นที่ฉันจะไม่ให้อภัย และจะขอเป็นศัตรูไปจนตาย... ฉันสาบาน ถ้าเค้าทำให้เพื่อนฉันคนนี้เสียใจมากเท่าไหร่ ฉันจะเอาคืนมากเท่านั้น
และวินาทีนี้ นับจากนี้ ฉันจะไม่ลืมเพื่อนคนนี้ เมย์
เพื่อนที่ทำให้ฉันรู้จักกับความพยายาม
เพื่อให้ได้สิ่งที่มุ่งมั่นนั่นมาครอง ไปตราบจนชั่วชีวิต...
หลับให้เป็นสุขนะเพื่อนรัก รักแกเสมอและจะคิดถึงตลอดไป... เมย์
และในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2548
วันนี้ ฉันอาจจะได้ทำในสิ่งที่ฉันสาบานไว้กับเพื่อนคนหนึ่งจนสำเร็จ แต่ทำไม...ฉันไม่ปลื้มกับสิ่งๆนั้นเลยล่ะ
ฉันทำให้เค้าเสียใจได้แล้ว โดยการเล่นกับความรู้สึกของเค้า การทิ้งให้เค้าโดดเดี่ยวอย่างที่เป็นมา
แต่...ทำไมฉันรู็สึกแปลกๆและได้ตั้งคำถามกับตัวเองว่า "แกรู้สึกอะไรไหม? เวลาที่เราเลิกกัน"
ฉัน...รักเค้าแล้วอย่างไงหรือว่า ฉันเปลี่ยนมุมมองความรักได้ เพราะ ผู้ชายคนนั้น
ฉันไม่เคยรู้สึกอย่างนี้เลย... เสียใจ...
ไม่!! ฉันรักเค้าไม่ได้ เพราะว่า เค้าคือคนที่ทำให้เพื่อนฉันเจ็บและเป็นคนที่เพื่อนฉันรัก...
แต่...ฉันแพ้ในคำพูดที่เธอเคยได้บอกกับฉันไว้เหรอว่า
แกจะเอาชนะเหมาเหรอ? มันยากนะ เค้าน่ะ ไม่ใช่ผู้ชายที่แกเห็นแค่ภายนอกนะ
หัวใจเค้าต่างหากที่แกน่าจะถามตัวแกเองเวลาเจอหมอนั่นนะ
ฉันเกลียดเค้า ฉันเกลียดเค้า เกลียดไปตอลดชีวิต
แต่...ทำไมที่ฉันกำลังเขียนอยู่นี้ น้ำตาฉันไหล เพราะ เค้าอย่างนั้นเหรอ?
ก็ฉันเกลียดเค้านี่ ฉันไม่ได้รักเค้านะ ฉันไม่ทรยศเพื่อนฉัน และไม่อาจทำได้
แต่...ใจฉันเจ็บ เพราะ เค้าอย่างนั้นเหรอ? ทำไม? รักมันเจ็บอย่างนี้
ฉันรักเค้า หรือ ฉันเกลียดเค้า
ทำไม...ใจมันเจ็บอย่างนี้ ฉันอยากตอบใจตัวเองได้ เพราะ รักเค้าหรือเกลียดเค้า ใจมันถึงได้เจ็บอย่างนี้
และฉันคิดว่าที่ใจฉันเจ็บ เพราะ ฉันรักเค้าแล้ว...
---
และนั้นคือสิ่งที่เธอได้เขียนเอาไว้ให้ผมได้รับรู้แล้ว... มันเป็นอีกครั้งที่ผมรู้สึกให้คำตอบสำหรับตัวเองไม่ได้
ผมยังจะโกหกตัวเองได้ไปอีกนานแค่ไหน? ผมไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ยังมีผู้หญิงอีกคนที่รักผมอีกเช่นกัน นอกจากเค้าคนนั้น
ผมไม่อยากผิดคำพูดตนเองเหลือเกิน... แต่ที่ผมได้รับรู้ในตอนนี้คืิออะไร
ผมอยากกอดเธออย่างนั้นหรอ?
ผมอยากจับมือเธออย่างนั้นหรอ?
ผมรักเธอ ใช่ไหม?
- ผมรักเธอ -
แต่ผมไม่อาจลืมใครอีกคนที่รักผมเช่นกัน ใครอีกคนที่ยังเคยได้แคร์ผม...
แต่ตอนนี้ผมรักเธอคนนี้ ที่อยู่กับผมแล้วใช่ไหม?
และนี้คงเป็นคำตอบทุกครั้งที่เวลาผมได้อยู่กับเธอซินะ...
ผมเองก็รักเธอแล้ว... ถึงมันจะโง่สำหรับผู้ชายคนหนึ่ง... แต่นี้คือคำตอบของหัวใจผมแล้ว...
แล้วนี่ก็ลิงค์รูปของเฟริ์นนะครับ
http://www.slide.com/r/0IzCHggMyz86l-8RMPSF4dXc4QItJDdr?previous_view=lt_embedded_url
Tags: feeling, story2 Comments
#1 By VAR on 2008-06-09 11:35