มุมสงบของแมวดนตรี

ก็ไม่รู้หรอกนะคะ ว่าเรื่องเป็นมายังไง
แต่ยังดีนะคะ..อย่างาน้อยได้พูดในสิ่งที่คิด
แล้วก็ได้รู้ในสิ่งที่อีกฝ่ายเค้าคิด..ถึงแม้มันอาจจะไม่สมหวังก็ตาม
แต่ก็น่าจะดีกว่าการมานั่งเดาความคิดของอีกคนนึง โดยที่ไม่มีคำตอบให้ว่าถูกหรือผิด
จนกว่าจะได้พูดมันออกไป

เราเองก็ไม่กล้าที่จะบอกความรู้สึกออกไป
เพราะกลัว..กลัวคำตอบจะไม่เป็นอย่างที่ใจคิด
ถึงรู้ว่าสุดท้ายแล้ว เรื่องราวระหว่างเราจะเป็นยังไง
แต่ก็กลัวอยู่ดี

จบลงด้วยดีไม่มีอะไรติดค้าง ดีแล้วค่ะ

ขอบคุนสำหรับคอมเม้น ดีดี ข้อคิดดีดี กำลังใจที่ให้
ในทุกๆๆครั้งที่ได้เขียน และครั้งนี้ก้อต้องอ่านแล้วยิ้ม
และยังกลับไปอ่านอีก สองสามรอบ

อืม ไปสวนเบญมาก้อหลายครั้ง

ครั้งหนึ่งเคยได้อ่านว่า เหมาเองก้อไปสวนเบญ เหมือนกัน เคยคิดเล่นๆว่า จะได้เจอคนนี้บ้างรึป่าวนะ

แต่ก้ออีกแระ ไม่น่าจะได้เจออยู่แล้ว หุหุ

อ่านอันนี้แล้ว คิดว่าทำไมความรักนี่เข้าใจยากจังนะ

เฮ้ยยย ดีแล้วที่ไม่มี ฮาๆๆ

นั่งไล่อ่านย้อนหลัง บอกได้คำว่าเดียวว่า

ต่างฝ่ายต่างเข้าใจกัน ไม่มีอะไรติดค้างแบบนี้ดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ