ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ ผมพักอาศัยอยู่บ้านของเรย์ที่ต่างจังหวัด
 
 
ที่ไป Ment ให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกท่าน ผมแวะไปร้านเน็ตในตัวเมืองอะครับ
 
บ้านพักเรย์หรอ? หรูครับ! ดูเด่นเลย! แบบว่า "ไม่ผิดแปลกหากจะมีโจรมายกเค้าสัก2หน" อย่างที่เคยเล่าให้ผมฟัง
 
เข้าเรื่องและกันครับ ในวันที่28 มิถุนายน 2551 ผมกับเรย์ิ ได้สนทนาอะไรกันหลายเรื่อง ก่อนที่จะมาวกเข้าเรื่องผมเป็นพิเศษ
 
นี่คือ บทสนทนาที่ผมกับเค้าได้สนทนากัน
 
- ตัดบทเข้าตอนสำคัญ -
 
 
เรย์ : เหมา เรารู้เรื่องแกกับเฟริ์นแล้วนะ เฮ้อ...มันยากหรอไง! แค่คบใครสักคน
 
ผม : ยากโขเลย~ ไม่อยากคุยถึงเรื่องพวกนี้จังเลย~ แล้วทำไมพวกนายต้องคอยถามคำถามที่ซ้ำๆซากๆด้วยล่ะ? แบบว่า "ทำไม ไม่คบกับเค้าบ้าง หรือ เปิดใจบ้าง ทำไม! ถึงไม่ยอมรับรักคนที่ดีอย่างเค้าหรือใครหลายๆคน"
 
เรย์ : ก็เพราะ แกน่ะ! ดูเป็นคนเศร้าซะจนใครๆก็มองออก และบางครั้งแกก็มักจะที่ไม่ตอบคำถามเหล่านี้! ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ พวกเราก็เพื่อนกันมีอะไรย่อมคุยกันได้เสมอไง! แต่ทุกครั้งแกน่ะ เงียบซะจนรู้สึกน่าเป็นห่วงน่ะ
 
ผม : อยากให้เราตอบใช่มั้ย? ง่ายเลยนะ "กรง"
 
เรย์ : อะไรคือ "กรง"
 
ผม : ที่ๆอิสระสำหรับเรา ไม่ใช่ทุ่งกว้าง ความรักที่เราหวัง มันไม่มีหรอก! ท้องฟ้าที่อยากมอง คงเป็นแค่วันที่เมฆรวมตัวกันแล้วฝนตก อะไรล่ะ! ที่สนใจ ที่ให้ความสำคัญ ตอบอย่างง่ายๆ เพียงแค่ "ไม่มีความหมาย"
 
เรย์ : เอ๊ะ? คืออย่างไง อธิบายทีซิครับ! (พูดสุภาพขึ้นมาเชียว) คุณเหมาครับ!
 
ผม : คำตอบเหล่านั้น แกก็น่าจะรู้อยู่แก่ใ้จ เพียงแต่แกไม่คิดว่าจะใช่คำตอบนั้น เอาล่ะ! อยากรู้ก็จะตอบให้ฟังแล้วคราวหลังจะรู้สักที ทำไมทุกๆครั้งที่พวกนายถามเรื่องต่างๆเกี่ยวกับตัวเราหรือเจ้าเรื่องจำพวกความรักนั่น เราถึงคอยที่จะหนี ไม่ตอบ ถ้าเป็นเพื่อนซี้กันจริง หวังว่า "คราวหน้าคงไม่ต้องอธิบายแล้วนะ"
 
เรย์ : ครับ พี่ใหญ่ของวง! แล้วจะช่วยพูดให้ฟังได้หรือยัง?
 
ผม : กรง ในความหมายที่เราเข้าใจ มันไม่ใช่การทนทุกข์ หรือ ไร้อิสระ แต่มันคือ สิ่งที่ทำให้เรารู้จัก "ประมาณตน" ในบางครั้งสังเกตุไหมว่า "ทำไม นกที่บินขึ้นไปสูง เวลาที่ปีกบาดเจ็บหรือต้านลมไม่ไหว จึงตกลงมาเจ็บ" เหตุผลคือ "นกตัวนั้นไม่รู้จักพอ คิดว่า มีปีกที่กว้างใหญ่จะไปไหนก็ได้แล้วแต่ความรู้สึกจะพาไป และอีกครั้งอีกแง่คิด คือ คิดว่าท้องฟ้านั้นเป็นของตน จึงคิดว่าฉันพอใจแล้วนี่คือ ท้องฟ้าของฉันใครก็ห้ามมาบินแข่งกับฉัน" พอมีนกตัวไหนบินสูงกว่านกตัวนั้นก็ยิ่งบินสูงขึ้นไป... นั่นเป็นเพราะความหยิ่งยโสหรือจะเรียกว่า "อวดเก่ง"
 
เรย์ : ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีอะครับ คุณพี่ใหญ่
 
ผม : ก็เพราะ คนเรามีความคิดมีความฝัน แต่ถามว่า "เคยไหม? ที่มันจะเป็นจริงดั่งใจคิด" ไม่มีหรอก! ถึงมันจะมีบ้าง! แต่ก็สักแค่ไหนล่ะ ความฝันนั้นจะอยู่กับเราตลอดไปเลยไหม? ไม่อีกแหละ! แต่ทำไมถึงไม่เลิกที่จะฝัน เพราะ การที่มีสิ่งๆนั้น มันเป็นแรงผลักดันให้เรายังคงและดำรงชีวิตต่อไปได้เพื่อความฝัน ถึงมันไม่เป็นจริง แต่ก็ขอให้ไม่ละทิ้ง ไม่ท้อแท้ เพื่อสักวันจะได้มีมัน แต่ความฝันเราคงมีแค่กรง ที่มีไว้เพื่อคอยเตือนตัวเองทุกครั้ง ที่จะทำอะไร จะไปที่ไหน ก็ให้ระมัดระวังก่อนเสมอ...
 
เรย์ : แล้วแกจะระวังอะไรล่ะ เหมา? "ความรัก ควา่มเหงา ความทุกข์ หรือความรู้สึกต่างๆ"
 
ผม : ตัวเราเองไง ที่เราต้องคอยระมัดระวัง เราน่ะ! อาจจะไม่ดีอย่างที่ใครคิดไว้ก็ได้ใช่ไหมล่ะ? ถ้างั้นทำไมเราไม่รู้จักป้องกันสิ่งที่อยู่ข้างในตัวเราให้มากที่สุดไว้ก่อนล่ะ! ทำไมน่ะหรอ? เพื่อที่อะไรหลายๆเรื่องที่เกิดมาหลังจากนั้น จะได้ไม่ต้องเจ็บหรือเสียใจ บทเรียนราคาแพงในชีวิตเรา คือ การที่เราไม่เคยหันหลังไปมองใคร ไม่เคยใส่ใจความรู้สึกใคร ไม่เคยที่อยากจะอยู่เป็นฝูง ซึ่งบทเรียนเหล่านั้น เป็นบาดแผล เป็นแผลเป็น ที่มันก็ไม่มีวันลบเลือนหายไป ทุกครั้งที่เรามองตัวเราเอง ทุกครั้งที่ตั้งคำถามกับตัวเอง ก็ยังเจอสิ่งเดิมๆ คำตอบเดิมๆ ที่ไม่มีวันจะมีผลสรุปอย่างแน่นอนว่า "เราขังตัวเองไว้ในกรงนี้ ทำไม? ทั้งที่ข้างนอกยังอิสระกว่าเยอะ" แต่อย่างที่กล่าวไว้ในข้างต้นแล้วว่า "ไม่ีความหมาย ถ้าไม่รู้จักประมาณตน" ความหมายของมันก็คือ ในตัวคนเรานั้นมีทั้งด้านดีและไม่ดี มีทั้งสุขและทุกข์ ทุกๆอย่างคือเส้นขนานที่มันมาบรรจบกันได้เสมอ ฉะนั้น ทำไม! ไม่คิดเสมอแหละว่า "มีวันนี้ เพื่อมีวันข้างหน้า อยู่อย่างนี้เพื่อไม่ลืมตัวตนของเรา" แต่มันจะมั่นใจและแน่นอนได้อย่างไร? หากตัวเรายังมองมันแค่ด้านเดียว
 
เรย์ : อือ...พอจะเข้าใจแล้วแหละว่า "ทำไม แกถึงได้เป็นอย่างนี้" เพราะ แกคือนกที่เคยบินไปที่สูงสุดแล้ว ได้พบว่า "ข้างบนที่สูงสุดนั้น มันไม่ต่างจากที่ๆตนเคยอยู่นั่นเอง" ที่เราเข้าใจมันถูกใช่มั้ย?
 
ผม : ส่วนหนึ่งน่ะ! แล้วเราจะตอบว่า "เราไม่ใช่นก เพียงแค่เป็น หมาป่า" หมาป่าที่รับรู้ว่าการอยู่คนเดียว มันไม่มีความหมายอะไรเลย และการอยู่กันเป็นฝูงก็ไม่ใช่สิ่งดีถ้าหากเราไม่รู้็จักปรับตนเอง ก็เพราะตลอดมา เราคือตัวคนเดียว สิ่งเดียวที่เห็นคือเพียงด้านเดียว ความรักที่มองเห็น คือ การพรากจาก ความรู้สึก คือ สิ่งที่ทำให้อ่อนแอ จะทำอย่างไรเพื่อจะให้เราปรับตัวให้เข้ากับฝูงได้ คือ การรู้จักประมาณตนเสมอนั่นเอง แล้วกรงน่ะมีไว้ทำไมน่ะหรอ? มีไว้เพื่อให้ตัวเรายังคงเป็นเรา ยังมีเรื่องราวต่างๆที่เราได้เผชิญยังอยู่ ณ ที่ตรงนั้น อยู่เพื่อเตือนว่า "เราไม่ใช่ตัวคนเดียว อีกต่อไปแล้วนะ" กรงนี้มีไว้เพียงแค่เรา กรงที่ไม่ต้องการให้ใครหลายๆคนมาทนทุกข์ด้วยนั่นเอง...
 
เรย์ : (เรย์น้ำตาไหลบวกสะอื้นนิดๆ) อือ...รู้แล้วทำไม? เหมาไม่อยากที่รักใครมีความรู้สึกกับอะไรมาก เพราะ เหมากลัวตัวเองที่จะต้องกลับไปตัวคนเดียวอีกครั้ง กลัวใครๆที่อยู่ข้างๆเหมาแล้วไม่มีความสุข... หากว่า ตัวเหมาเอง ยังไม่รู้จักเปลี่ยนแปลง...
 
ผม : อือ...ที่เข้าใจนั้นถูกต้องแล้ว! เรายินดีให้ผู้ื่อื่นนมีความสุข แต่ตนอยู่ในกรงอย่างเป็นทุกข์ เพื่อที่จะบอกให้คนอื่นๆเหล่านั้น ให้เห็นแง่มุมของด้านลบที่โลกเรานั้นได้เป็น ถึงแม้มันเหมือนการยึดติดแต่มันคือ การยึดติดที่มีเหตุผลนั่นเอง...
 
และนั้นคือ ความจริงที่ผมเป็น กรงที่ผมอยู่... เพื่อที่ผมจะรู้จักประมาณตนเสมอ...
 
ขออภัยด้วยนะครับ! ถ้าเกิดผมทำให้สับสนหรือว่าดูน้ำเน่าเกินไป แต่ที่จริงผมต้องบอกว่า
 
มันคืออีกหนึ่งเรื่องราวที่พอจะถ่ายทอดให้ทุกๆคน ได้รับรู้ในความจริงที่มนุษย์เราปัจจุบันคอยๆลืมสิ่งสำคัญเหล่านั้นไป
และคอยๆเปลี่ยนไป เพราะ ความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
ใจคนนั้นง่าย เปรียบดั่งสายลม หากเพียงพัดผ่านแล้วมิอาจหวนกลับ...
และในเมื่อวันเวลาที่ผ่านพ้นไป ไม่ว่าดีหรือร้าย เราไม่รู้ได้เลยว่า "เราเปลี่ยนไปแล้ว"
 
มันคงมีเพียงคุณเท่าั้นั้น ที่รู้ตนเองดีกว่าใครๆ อย่างที่ผมมักจะพูดไว้เสมอว่า
"ไม่ว่าคำตอบจะออกมาเป็นอย่างไร คุณเท่านั้นคือผู้ที่รู้คำตอบเหล่านั้น ดียิ่งกว่าๆใคร"
และสุดท้าย... ผมอยากให้ทุกๆคนคิดให้ดีเวลาที่จะตัดสินใจอะไร หากเราเลือกแล้ว มันไม่มีทางกลับคืนเหมือนอย่างเดิม...

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

ความพอดี ความพอใจของแต่ละคนไม่เหมือน เลือกทำในสิ่งที่คิดว่าสมควรบนพื้นฐานที่ว่าตัดสินใจแล้ว ไม่ดีไม่ถูก ก็ปรับเปลี่ยนได้ หรือเริ่มใหม่ การอยู่เดิมหรือถอยหลังไม่ได้แปลว่าไม่ดี แต่ต้องอยู่ที่จุดนั้นเพื่อจะเริ่มก้าวใหม่อีกครั้งbig smile

#1 By VAR on 2008-07-01 11:46

จิงแท้แน่นอนที่สุด คำตอบทุกอย่าง มีเราคนเดียวเท่านั้น ที่รู้ยิ่งกว่าใคร

ได้อะไรดีดีเยอะเลยล่ะ big smile

#2 By ~~*o* In tHE DarK *O*~~ on 2008-07-01 20:12

ผมชอบ
"ข้างบนที่สูงสุดนั้น มันไม่ต่างจากที่ๆเคยอยู่"
บางทีผมก็เป็นเหมือนคุณเหมานะ
เหนื่อยที่จะต่อสู้กับคนอื่นและตัวเอง
แต่ก็มีความปรารถนาดีกับคนอื่น

(พักนี้อ่านหนังสือแปลจิตวิทยาพวกนี้มากไป เสื่อมเลยผม)
sad smile sad smile sad smile sad smile

#3 By cvane on 2008-07-01 22:09

อ่านแล้วเศร้าจังเลยค่ะ อ่านแล้วรู้สึกว่า บางทีคุณเหมาอาจมองอะไรในแง่ร้ายไปหน่อย เห็นด้วยนะ ที่สุดท้ายเราก็ต้องตัวคนเดียว ไม่มีใครจะอยู่กับเราได้ตลอด แต่ว่า ทำแบบนั้น มันไม่เหมือนเป็นการทำร้ายตัวเองเกินไปหน่อยเหรอคะ? ก็ไม่รู้เหมือนกันสิคะ แต่คิดว่า มนุษย์เป็นสัตว์สังคมนะ จำเป็นต้องอยู่กับคนอื่น และผูกพันกับคนอื่น หากอยู่คนเดียวตลอด คงทรมานแย่เลย

#4 By LhinKo^_^ on 2008-07-02 11:45