มุมสงบของแมวดนตรี Mao

หลายวันที่ผ่านมา ชีวิตของผมที่ดำเนินต่อไปก็ยังคงเดินต่อไปอย่างนี้อยู่...

และทุกๆครั้ง ผมก็แหงนหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า... ตั้งคำถามให้ตัวเองแล้วก็ตอบเองไม่ได้...

แต่บางคำถามก็ทำให้ผมรู้สึกว่า

"มันสมควรแล้วที่เป็นแบบนี้... เพราะ เราเองที่ทำมันเองหรือก่อมันขึ้นมาเอง"

---

และทุกๆวันนี้ ผมก็รู้สึกจะเจอเรื่องแบบนั้น ซ้ำในความฝันของผม

แต่... ฟ้าก็จะปลอบผมแล้วบอกให้ใช้ชีวิตที่มีอยู่นี้ให้มีความสุขไปดีกว่า

เธอ คงไม่ได้คิดในแง่มุมของผมแน่นอน และใครๆก็คงไม่ได้คิดแค่พูดให้ผมสบายใจ

แต่... ผมไม่สบายใจขึ้นเลย... เพราะ ผมคงเป็นพวกที่ไม่ใส่ใจอะไรมั้ง?

---

แล้วที่ยังคงเป็นอยู่อย่างนี้ การเอาดอกไม้ไปให้เธอคนนั้น ในวันที่รู้สึกเหมือนไม่มีใครรับฟังผมได้

ทำให้ผมรู้สึกว่า "เธอ คือ เพื่อนคนเดียวที่ผมยังคงมีอยู่และคงอยู่ในใจผมตลอดไป"

นั่งรถกลับที่กรุงเทพฯ ก็เห็นเด็กที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของแม่เค้าและหลับสบาย แอบยิ้มให้เด็กคนนั้นนะ

แล้วเราล่ะ? ถามตัวเองกลับว่า "เคยมีแบบนั้นบ้างไหม?"

---

"ไม่มี"

คำตอบเดียวที่เป็นเหมือนทุกๆอย่างที่ยืนยันได้ ถึงการมีชีวิตของผม

การไร้ความรู้สึก คิดถึงมันนะ! แต่กลับไปไม่ได้แล้ว... ถึงกลับไปก็ทำอย่างไงก็ไม่มีทางเป็น "ปีศาจตนนั้น" อีกแล้ว...

เหตุผลที่เปลี่ยนแปลงตัวเอง... ผมก็จำมันไม่ได้แล้ว...

ถ้าจะพยายามนึกให้ออกคงเป็นวันที่ผมหันหลังให้มันครั้งแรกและครั้งที่เธอคนนั้นจากผมไป

---

ผมโทษในสิ่งนั้นที่ทำให้ผมเป็นอย่างนี้... แต่มันคือ "ตัวผมเอง" ที่ไปกล่าวหามันเป็นนั้น

แล้วสุดท้ายล่ะ... ผมจะต้องเจออย่างนั้นบ้างใช่ไหม?

- ชีวิตที่สุดท้ายไม่มีใครเข้าใจ -

เหมือนตอนนั้นเป๊ะ! เหมือนที่เธอเคยพูดไว้เลย

"เหมา รู้ตัวบ้างไหมว่า? ตัวเองทำอะไรลงไป แล้วมีความสุขกับมันหรือเปล่า"

"เหมาทำแบบนั้นระวังสักวันจะไม่มีใครเข้าใจ เหมา!!"

---

ถ้าเสียงโห่ร้อง เสียงเขย่าลูกกรง เสียงของคนที่ชมตะโกนบอกว่า

"เล่นงานมันหนักๆเลย เจ้าPanther"

อย่าว่าแต่ผมเลย... พี่ชายที่เลี้ยงผมมาก็เคยไปที่นั่นเหมือนกัน

เจ็บแปล๊บเลยแฮะ... ที่ตรงหัวใจ มันเหมือนมีดที่แทงหัวใจอยู่แล้วผมดันไปกดมันซ้ำลงไปอีก...

---

แหงนหน้าขึ้นฟ้า น้ำตาก็ไหล โดยไม่มีสาเหตุ

คิดถึงความเศร้า แต่มันก็เป็นภาพที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา แต่ไม่มีสี และคนในภาพนั้นไม่ได้อยู่กับเราอีกแล้ว...

มองมือขวาของตัวเอง ก็ยังจำได้ดีว่า "มันเคยมีเลือดติดอยู่ตรงไหน"

สายลมที่พัดผ่าน เหมือนทุกที แล้วก็คิดอยากให้ตัวเองลอยไปกับสายลมนั้น

และสุดท้ายก็กลับมาย้อนคิดถึงคำถาม ณ ตรงนั้นทุกที เหมือนว่า "มันทุกเซ็ตไว้อย่างนั้น"

---

ชีวิต คือ อะไร?

เหมือนเดิมเลย... ตั้งแต่ที่เธอคนนั้นยังอยู่ ผมก็ถามเธอแบบนั้นเช่นกัน

แต่เธอก็จะยิ้มแล้วบอกว่า "มันคือ เหมา ไง"

งงแฮะ? และคงไม่มีวันได้ยินคำตอบแบบนั้นกับใบหน้าของเธอคนนั้นอีกแล้ว

---

บางครั้ง ท้องฟ้าที่มองเห็นก็เป็นสีเทา

บางครั้ง อดีตที่มี... เราเองก็มองเห็นมันเป็นสีเทา

บางครั้ง ที่เดินบนถนนชีวิตผู้คนอื่นหลากสีสัน แต่มีแค่เราที่มันเป็นสีเทา

บางครั้ง นั่งดีด Bass อารมณ์ของเราก็สีเทา

บางครั้ง พาน้องแมวไปเดินเล่น ทำไมนะ? ทุกอย่างที่เห็นมันเป็นแค่สีเทา

บางครั้ง ถ้าเราตายไปล่ะ... มันยังเห็นทุกๆอย่างเป็นสีเทาอยู่ไหม?

---

ไม่มีคำตอบ... แค่รู้ว่า "ยังหายใจและพบเจอกับอารมณ์นั้นไปอีกยาวนานแน่ๆ"

1. 2. 3. อือ! ลุกขึ้นเดินต่อไป... และให้ทุกอย่างมันเป็นไป...

ชีวิตมันเป็นสีเทาช่างมันปะไร! แต่อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ตัวเองเหมือนกัน เราเองก็มีสีสันเหมือนคนอื่น

แค่ "มันเศร้าเกินไปเท่านั้นเอง" ชินแล้ว...

และนี้คือ บางครั้ง... ที่ทุกอย่าง คือ สีเทา

---