มุมสงบของแมวดนตรี Mao

เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2552

ผมกับฟ้าไปเที่ยวกันทั้งวัน(อีกแล้ว...)

เธอชวนผมไปดูหนังไม่ต้องเดาว่าเรื่องอะไร?

---

เธออมยิ้มไม่ยอมหยุดเลย... ไม่เข้าใจความคิดของผู้หญิงเลยจริงๆ

แต่ก็เอาเหอะ! ถ้ามันทำให้เธอลืมเรื่องเก่าๆพวกนั้นก็เป็นพอ...

ระหว่างที่ผมและเธอกำลังจะกลับบ้าน เธอถามผมว่า

"เหมา ฟ้ามาค้างหอพักเหมาได้ไหม?"

เกาหัว? แล้วก็พูดไม่ถูก แต่ตอบตกลงว่า "แล้วแต่เถอะ!"

---

18.30 น. จู่ๆเธอก็ร้องไห้ไม่หยุด งงๆเหมือนกัน

ถามเธอว่า "เป็นอะไร?"

เธอตอบแค่ว่า

"ความรักของผู้หญิงคนหนึ่งมีค่ามากๆเลย มันทำให้เค้ารู้สึก ดีใจและปลื้มกับคนๆนั้นมากๆ ผู้ชายคนนั้นโชคดีจังเลย"

ผมจึงสังเกตุเห็นว่า "เธอแอบหยิบสมุดบันทึกของเมย์มาอ่านนั่นเอง"

---

เธอร้องไห้ เพราะ บันทึกของเธอคนนั้น

ทุกเวลาที่เธอเฝ้ามอง

เธอซึ้งกับเรื่องราวของเมย์กับความรู้สึกของเมย์ที่มีต่อผม

อีกครั้ง... ที่ผมเองก็นึกถึงวันวานเหล่านั้น

---

คืนนั้นเธอพูดและถามถึงแต่เรื่องราวของเมย์

เธอให้ผมเล่าทุกๆอย่างที่เกี่ยวกับเมย์

เล่าไปเล่ามา เธอก็หลับสนิทเฉยเลย... ผมยืนมองเธอก่อนจะออกจากห้องของผม

แล้วไปนอนห้องเพื่อนแทน... ผมต้องทำแบบนี้จนกว่าเธออยากจะกลับไปบ้านของเธอ

---

อีกครั้งและอีกครั้ง ที่เรื่องราวของเธอยังคงมีชีวิตในหัวใจผมและชีวิตผมตลอดมา...

นับตั้งแต่ที่เธอจากไป... มันยังคงเป็นสิ่งๆนั้น ที่เป็นทั้งโซ่ที่พันธนาการตัวผมไว้... กับอดีต

ความรู้สึกของเธอ... ที่ยังคงจดจำไว้...

แต่ก็มีคนเคยถามผมว่า

"หากเมื่อความรักได้ก้าวเข้ามาในชีวิตผม ผมจะลืมเธอไหม?"

ผมตอบเค้าคนนั้นไปว่า

"ผมไม่มีทางลืมเธอคนนั้นหรอก... จะลืมได้ไง! เค้าน่ะ! ยังอุตส่าห์มีผมเสมอในชีวิตของเธอ"

เค้าถามผมต่อว่า

"แล้วถ้าเธอยังอยู่และเธอเจอคนใหม่แกจะยังรู้สึกอย่างนี้อยู่ไหม?"

ผมตอบได้แค่ว่า

"เพราะ เธอคือความรู้สึก เธอคือชีวิต และเธอก็คือเธอคนนั้น ที่ผมให้เหตุผลทุกๆอย่างคือเธอนั่นแหละ"

---

ขอบคุณเสมอนะ... เรายังคงจดจำไว้เสมออย่างที่เคยสัญญาไว้...

- เราจะทำให้ตัวเรามีความสุขให้ได้ -

เราไม่ผิดสัญญาแน่ๆ แต่มันยากแฮะ... สำหรับตัวเรา แต่ก็จะพยายาม!

คอยดูอยู่บนนั้นให้ดีล่ะ! การวิ่งไปของเรามันเร็วกว่าที่คิดไว้นะ!

และการที่เราจะบินไปนั้น มันก็สูงเกินกว่าเธอจะขาดเดาได้นะ!

และสุดท้าย... เธอก็ยังคงเป็น "หัวใจและชีวิต" ที่ทำให้เรายังอยู่บนโลกใบนี้ได้...

---