วันเก่าๆ... กับรอยยิ้มของเธอ
posted on 24 Oct 2009 04:55 by mao2maนี่... ทำไม? เหมาไม่เคยยิ้มบ้างอ่ะ?
แล้วแกล่ะ! ทุกวันนี้ยังร้องไห้อยู่ทำไม?
---
เหตุผลของผม กับการบ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถามของฟ้า
และฟ้าเองก็คงจะไม่อยากตอบคำถามผมเช่นกัน
แต่ช่างเถอะ! นี่แหละผู้หญิงช่างพูดแบบเธอ เจ๊าะแจ๊ะน่ะ!
และมันก็ทำให้เธองอนไม่ยอมพูดอะไรกับผมตั้ง 2 ช.ม
เออ...เอาซิ! ไม่ง้อใครอยู่แล้ว~ ผมน่ะ! อยากทำอะไรก็เชิญ!
---
จนเหมือนเธอก็ทนไม่ไหว ต้องพูดกับผมจนได้ (แหม...ไม่มีใครคุยด้วยซินะ! เลยต้องเป็นเราทุกที)
แล้วก็ถามผมซ้ำด้วยคำถามเดิม
คราวนี้ ผมจึงยอมตอบเธอ เพราะ กลัวเธองอนอีก ทีนี้คงร้องไห้เลยแหละ...
"ทำไม? เราถึงไม่ยิ้มน่ะหรอ? ก็เพราะเราไม่อยากยิ้มไงล่ะ!"
แล้วเพราะอะไรอ่ะ?
"คงเพราะ...ไม่ชอบเสียงหัวเราะมั้ง? หรือเพราะอะไรสักอย่างน่ะ"
แล้วอะไรที่ว่าสักอย่างนั้นล่ะ
"เอ่อ...คงเป็นเพราะ เราไม่มีความรู้สึกเนี่ยแหละเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด"
---
เธอยิ้มหน้าบานเลย... แล้วเธอก็พูดมาว่า
"ชักอยากเห็นเจ้าสาวของเหมาเร็วๆแล้วแฮะ 55+ อยากเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวจริงๆเลย"
เกินไปแล้ว! แม่คุณ~ (-*-)a ไว้ชาติหน้านู่นเถอะ!
---
เธอจึงพูดต่อไปว่า
"ต้องมีสักคนแหละ ที่ยอมรับเหมาได้ คนที่เป็น2บุคลิกแบบนี้"
ทำไม? ต้องมายอมรับเราทำไมเค้าไม่ยอมรับที่ตัวเองซะก่อนล่ะ!
"ก็เพราะ เหมาน่ะ ชอบไปแอบยิ้ม แอบเขินเวลาผู้หญิงแซวน่ะซิ!"
---
เฮ้อ...ยัยบ๊อง! ถ้างั้นทำไม ฟ้าไม่เลิกร้องไห้ล่ะ!
"ก็เพราะ เราไม่ได้เข้มแข็งเหมือนเหมานี่ ไม่ใช่แค่เข้มแข็งแต่เป็นคนที่ไม่มีความรู้สึกกับเรื่องแบบนี้ได้อย่างเหมา"
อยากเป็นแบบเหมาอย่างนั้นหรอ? เหมาว่ามันไม่จำเป็นหรอกเป็นตัวของตัวเองเถอะ!
นี่! รูปนี้อุตส่าห์แอบเอามาจากกล้องเจ้าจอม ยิ้มให้เหมือนในรูปนี่เถอะ! มันดูเป็นฟ้ามากกว่านะ!
ขี้โกงอ่ะ! แอบเอามาตอนไหน?
ก็หลังจากกลับมาจากที่พัทยานู่นแหละ! ยังอัดรูปนี้ไว้อีกรูปด้วยนะ! จะเก็บไว้ด้วยไหมล่ะ!
ฟ้า! เหมาอยากให้ฟ้ากลับมายิ้มอย่างเดิมไวๆนะ เหมาจะได้ไม่ต้องเจอเสียงเจ๊าะแจ๊ะทุกวันสักที!
และก็ไม่ได้รำคาญหรอกนะ! คนที่น่ารักร้องไห้บ่อยๆเดี๋ยวก็ไม่น่ารักหรอก...
---
เธอยิ้มยิ่งกว่าเมื่อกี้ซะอีก!+กับน้ำตาเธอไหล
"ขอบคุณนะ! เหมา เหมาทั้งเป็นเพื่อนที่ดีและผู้ชายที่ดีคนหนึ่งเลยนะ! มีความสุขจังที่ได้รู้จักกับเหมา"
เกินไปแล้ว...(เกาหัว) ก็แค่ไม่อยากให้เสียใจกับเรื่องพวกนั้นมากไปเท่านั้นเอง...
---
อือ...อยากให้เป็นเหมือนวันเก่าๆที่เหมาได้รู้จักกับฟ้าครั้งแรกนะ!
วันเวลาเหล่านั้น มันดูเป็นฟ้ามากกว่านะ!
---
นี่แหละ! อีกเรื่องราวของผมที่พอจะทำให้เพื่อนสักคน ใครสักคนที่กำลังเสียใจได้มีรอยยิ้มอย่างในวันเก่าๆ
ที่เค้าเคยหลงลืม เพราะ ความเศร้าของหัวใจ ที่ทำให้เค้าเอาแต่เก็บรอยยิ้มนั้นไว้ข้างในเสมอ...
ok นะ! สักวันผมเองก็คงจะมีรอยยิ้มบ้างแหละ! แต่ตอนนี้! ขอไปวิ่งก่อนนะครับ! และขอเป็นยักษ์ที่ไร้ความรู้สึกแบบนี้
ไปก่อน... เพื่อที่ผมยังคงเป็นผมที่ใครๆต่างก็รู้จัก
ไว้ว่างๆจะมาอัพใหม่นะครับ! เหลือสอบอีก 3 ตัวก็จะเสร็จสิ้นภาระกิจแล้วสู้ๆนะ เรา!
#1 By solapolo on 2009-10-24 08:18