คิดถึงเสมอ...
posted on 29 Oct 2009 05:13 by mao2maเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2552 เวลา 5.30 น.
ผมไปหาคนที่คุ้นเคย คนที่เคยอยู่ข้างๆผมโดยไม่บ่นสักคำ คนที่ทุกๆวันเอาแต่บอกรักผมข้างเดียว...
ทักทายเหมือนทุกที... "เป็นอย่างไงบ้าง?" ทักทายทั้งๆที่รู้ว่า "เธอไม่สามารถตอบผมกลับมาได้"
ชีวิตที่ผ่านๆมา บางครั้งมันก็มีความสุข บางครั้งก็มีความเศร้า แต่ไม่มีเลยสักครั้งที่มีความสุข
เท่ากับเวลาที่ได้อยู่กับเธอแบบนี้ ไม่ว่า "ทั้งความทรงจำหรือที่เป็นอยู่ ณ ขณะนี้"
อยากร้องไห้ แต่มันไม่มีวันไหลออกมาอีกแล้วน่ะซิ... เพราะ ไม่อยากให้เธอที่อยู่บนนั้นเสียใจ...
---
เราไม่เคยเลยแม้แต่หันไปมองว่า "เธออยู่ข้างๆเรา ไม่เคยแม้แต่ทำให้เธอยิ้มด้วยสิ่งที่เธอต้องการ -รัก- "
ยังน้อยใจตัวเองเหมือนกันกับเวลาที่เสียไปแล้วไม่ได้คืนเหล่านั้น บอกตัวเองแล้วว่า "จะให้ทุกๆวันของตัวเองมีความสุข"
แต่... เราทำไม่ได้... เราลืมเธอไม่ได้... แค่คำสั้นๆว่า "รัก" มันเปลี่ยนแปลงเราได้ขนาดนี้เลย ไม่อยากเชื่อ...
ถึงเคยเข้มแข็งแค่ไหน? พอคิดถึงเธอ หัวใจมันก็เจ็บและอ่อนแอทุกที
พยายามยิ้ม พยายามหัวเราะ แต่มันไม่เคยได้ผลเลย... เหมือนทุกๆทีก็แค่ก้อนหินที่โยนลงในน้ำอยู่ดี...
ถึงใครๆพูดให้ดีขึ้น แต่ก็เหมือนกับว่า "มันไม่มีทางที่จะรักษาเราให้หายจากการที่เป็นแบบนี้ได้"
---
ยังเป็นอย่างนี้ ตั้งแต่วันที่เธอจากไป... และวันที่ได้รู้ว่า "เธอรักเรามากแค่ไหน"
วันนั้นแทบจะล้มได้ทั้งยืน... แต่ก็ทำเป็นปากแข็งว่า "ไม่เป็นไร เพื่อนคนหนึ่งแค่จากเราไปเท่านั้น"
แต่... ในใจกลับบอกได้แค่ว่า
"คงไม่มีอีกแล้ว... เสียงของเธอ การบอกรักของเธอ และความรักของเธอ สุดท้ายไม่มีเธอคนๆนั้นที่อยู่ข้างๆเราอีกแล้ว..."
ไม่อยากให้ทุกๆวัน ที่มีนั้นต้องโศกเศร้า แต่เราโกหกไม่เป็นเธอก็รู้... อยากจะรักใครสักคน แต่มันทำไม่ได้ถ้าใครคนนั้น
ไม่ใช่เธอ... คนที่มีรักให้กับเรามากมายขนาดนั้น เราเองก็ด้วยที่ไม่กล้าเผชิญกับความรัก...
อยากจับมือเธอแล้วเดินไปเที่ยวไหนต่อไหนด้วยกัน อยากอวยพรวันเกิดให้เหมือนๆทุกครั้งที่เคยผ่านมา
แต่ไม่มีซึ่งเธอคนนั้นให้ทำสิ่งดีๆเหล่านั้นได้อีกแล้ว... ขอโทษ...ที่ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้
---
ทุกอย่างย่อมมีการให้อภัย... แต่เวลาล่ะ? ถ้าเสียมันไปได้จะกลับคืนมาไหม? คำตอบที่ทุกๆครั้งก็รู้ดี
"มันไม่มีวันย้อนกลับคืนมาให้แม้แต่เริ่มต้นใหม่หรือแก้ไขหรอก มันเหมือนกระแสน้ำที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับ"
ยังคงจดจำวันเวลาเหล่านั้นไว้ เพื่อให้มันเป็นภาพที่ฉายวนไปวนมาในหัวแบบนั้น เพื่อที่จะไม่ลืมว่า "เธอรักเรามากแค่ไหน"
---
ยังคงจำได้วันที่เราเจ็บตัวมา เพราะ ไปทวงหนี้ เธอทำแผลให้เราไปแล้วก็ร้องไห้ น้ำตาหยดนั้นยังจำได้อยู่...
-
ยังคงจดจำได้วันที่เธอไปเลือกซื้อของขวัญ
แต่เธอโกหกเราว่า "จะซื้อไปให้ผู้ชายคนอื่น" พอวันเกิดเราไหงเจ้านั่นถึงได้มาโผล่หน้าบ้านเราก็ไม่รู้
-
ยังคงจดจำได้วันที่ฝนตก เธอวิ่งหนีฝน แต่เรากลับเดินตากมันอย่างนั้น
เธอก็เลยยอมเปียกเป็นเพื่อนเรา เลยเป็นหวัดกันทั้งคู่ สมน้ำหน้าไหมล่ะ?
-
ยังคงจดจำได้วันที่เธอบอกว่า "อยากไปเดทกับเรา" แต่เราไม่ไป... สุดท้ายโดนบังคับให้ไปจนได้...
เพราะ เธอไปบอกแม่เรา เป็นไงบ้างล่ะ? เดทแรกของเธอกับเราก็แค่ตลาดนัดแถวคลองเตยนี่แหละ!
แถวบ้านเรากับเธอเลยเป็นไงล่ะ ขำดีนะ!
-
ยังคงจดจำวันที่ได้พบกับเจ้าทองครั้งแรกกับคำพูดของเธอที่ว่า
"ถ้าเหมาคิดว่า พวกที่อ่อนแอคือมดปลวกที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้ก็ไม่สมควรอยู่บนโลก"
"เหมาเองก็ไม่เหมาะที่จะต้องอยู่คนเดียวเช่นกัน เพราะ ไม่มีใครสามารถที่จะอะไรได้ตัวคนเดียวได้"
-
ยังคงจดจำวันที่เราแข่งบาสฯที่โรงเรียนและเธอก็ตามมาเชียร์ถึงที่โรงเรียน ยังคงหัวเราะตัวเองที่ถูกเพื่อนๆแซวอยู่เลยว่า
"ไหนว่าไม่มีแฟนไหนว่ะ! มีแฟนแล้วทำให้ลำบากจะมีทำไม? ใครแมร่งพูดว่ะ!"
แล้วตอนนั้นก็บอกไปอยู่แล้วว่า "เพื่อนเฉยๆ แต่มันไม่ฟังกันเอง เกือบตายไหมล่ะไอพวกที่แซวน่ะ!"
---
ทุกๆอย่าง มีเธอในความทรงจำของเราทั้งนั้น ให้ตัดให้ขาดหรือพยายามลืมให้ตายก็ทำไม่ได้หรอก...
ใครจะคิดแบบไหน อย่างไงก็ช่างเถอะ... แต่เราบอกได้แค่ว่า "เธอ คือ คนแรกที่ทำให้เรารักได้มากมายขนาดนี้"
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ! เราอาจจะรัก เพราะ เรารู้สึกผิดกับอดีตเหล่านั้นก็ได้ แต่ทุกๆครั้งก็หาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้เช่นกัน
ทุกๆอย่างยังบอกให้เป็นอย่างนี้อยู่... นี่แหละ... เราคิดว่า "มันเป็นส่วนหนึ่งของความรักที่เธอเชื่อมั่นก็ได้"
แต่สุดท้ายไม่ว่าอย่างไง... เราก็ยังคิดถึงเธอเสมอนะ...
ความรักสวยงาม แค่คิดถึงวันคืนเก่าๆก็มีความสุข
ถึงมันจะผ่านไป ความรักก็จะอยู่ในใจตลอดไป
อ่านแล้วประทับใจมากนะคะ นั่งฟังเพลงเป็นเพื่อนละกัน
#1 By The One on 2009-10-29 08:10