มุมสงบของแมวดนตรี Mao

รอยยิ้มของเธอซิ! ที่มีความหมายกับเรา

เสียงของเธอซิ! ที่ทำให้เรายังจดจำเธอได้

การเดินตามหลังของเธอซิ! ที่ทำให้เรารู้ว่า "ยังมีคนที่ชอบเดินรั้งท้ายเราเสมอ"

การทำเสียงแหลมๆใส่ของเธอซิ! ที่ทำให้เราอุดหูแทบไม่ทัน

เวลาที่เธอเอาข้าวมันไก่ของร้านเธอมาฝากซิ! ที่ทำให้เราติดใจข้าวมันไก่จนทุกๆวันนี้

การชูนิ้วสู้ตายของเธอซิ! ที่ทำให้เราอดส่ายหน้าไม่ได้แล้วพูดว่า "ยัยบ๊อง"

เวลาที่เธอทำแผลให้เราซิ! ที่ทำให้เรารู้ว่า "ยังมีคนคอยห่วงใยเราอยู่เสมอ"

เวลาที่เธอร้องไห้ซิ! ที่ทำให้เราอยากปลอบแต่เราทำเป็นไม่ปลอบ

การจับมือของเธอซิ! ที่ทำให้เรารู้แปลกๆเสมอแบบว่า "อธิบายไม่ถูกหรอก"

เวลาที่เธอมานั่งรอเราที่หน้าบ้านเราซิ! ที่ทำให้เรามานั่งเซ็งตัวเองที่ต้องแพ้ผู้หญิง

และเวลาที่เธอบอกรักเราทุกๆวันซิ! ที่ทำให้เรายังเป็นแบบนี้นับจากวันที่เธอจากไป...

---

สิ่งเดียว... ที่ขาดหายไปในเรื่องราวเหล่านั้น คือ เธอคนนั้นที่เป็นคนที่ทำทุกๆอย่างนั่น

สิ่งเดียว... ที่มีแค่หนึ่งเดียวที่ไม่มีใครเป็นเหมือนเธอ... ที่เหตุผลทุกๆอย่างยังให้เป็นอย่างนั้น

สิ่งเดียว... ที่เป็นเหมือนแรงใจให้เราอยู่ต่อไปบนโลกนี้ที่ไม่มีเธอ แต่ยังคงมีความทรงจำเหล่านั้นอยู่...

สิ่งเดียว... คือรักแท้และรักแรกที่เธอมอบให้ ถึงแม้ทุกๆวันนี้มันไม่มีอีกแล้ว...

สิ่งเดียว... ที่ทำให้เราไปที่ๆเคยมีเรากับเธอ และยังคงนึกถึงเธอได้อย่างชัดเจน

สิ่งเดียว... ที่ขาดหายไป... ในวันนี้แต่มันยังไม่จางหายไปจากใจเรา คือ รักที่เธอมีให้เสมอมา

สิ่งเดียว... คือคำว่า "รัก" ของเราที่กล่าวไปไม่ถึงเธอ... ไม่อยากให้เป็นเช่นนี้เลย แต่สายไปแล้ว เราเองก็รู้ดี...

และสิ่งเดียว... ที่ไม่มีอะไรมาทดแทนได้ นั้นคือ ความรักของเธอ และเธอคนนั้นจริงๆ

---

ไม่ได้เศร้านะ... อยากให้รับรู้เอาไว้... แค่คิดถึงเสมอในวันที่ไม่มีใครมากวนใจได้เหมือนเธอ

คิดถึงเสมอนะ... เวลาที่ไปนั่งกินข้าวมันไก่ที่ไหนก็ตามก็ยังมีภาพของเธออยู่เสมอ อดยิ้มไม่ได้เลยแหละ!

คิดถึงเสมอนะ... ในเวลาที่ออกไปซ้อมมวยแล้วหันไปตรงมุมที่เธอเคยนั่งรอเราเสมอ ณ ตรงนั้น อดยิ้มไม่ได้อีก...

คิดถึงเสมอนะ... ในวันที่ฝนตกยังจำได้ที่เราเคยบอกเธอว่า "เราชอบฤดูนี้นะ" และเธอก็แอบยิ้ม

เพราะ เธอเห็นว่า "เราแท้จริงแล้วคือคนที่อ่อนโยนมากกว่าจะก้าวร้าว"

มันคงเป็นอย่างนั้นจริงๆแหละ...

คิดถึงเสมอนะ... วันที่ได้พบเจ้าทองกับภาพของเธอที่อุ้มมันเหมือนอุ้มเด็กทารกเลย... อดยิ้มให้ไม่ได้อีกครั้ง

คิดถึงเสมอนะ... เวลาที่เราโกรธมากๆ เพราะ ตอนนั้นก็จะมีเธอคอยแกล้งร้องไห้ให้เราใจเย็นลง...

มันได้ผลเสมอเลยนะ! อดยิ้มไม่ได้อีกหน

คิดถึงเสมอนะ... ตอนนั้นที่เราตาเกือบบอด เพราะ ไปปกป้องคนอื่น

กับคำพูดของเธอที่เรายังจำได้ดีพร้อมกับที่เธอจับมือเราและร้องไห้...

"เมย์น่ะ! ไม่อยากให้เหมาต้องเจ็บแบบนี้เลย..."

ไม่ว่าอย่างไง... ก็ยังคิดถึงอยู่...

ไม่ว่าอย่างไง... เธอก็ยังคงเป็นสิ่งหนึ่ง และสิ่งเดียว... ที่มีคุณค่ามากที่สุดสำหรับเราตลอดทุกลมหายใจ...

---

ถ้าวิ่งตามเธอไปให้ทันก็ทำได้นะ! ถ้าเราไปพบเธอ ณ ตรงนั้นแล้วเธอจะไม่โกรธเรา

ไม่เคยกลัวหรอก... แต่กลัวเธอจะว่าเราว่า

"ทำไมทำแบบนี้! เมย์ไม่อยากให้ทำเหมาแบบนี้ รู้มั้ย?"

อะไรทำนองนี้หรืออย่างอื่นนี่แหละ!

สัญญาเลยนะว่า "จะอยู่ ณ จุดนี้ อยู่ตรงนี้จนกว่าจะหมดเวลาของเรา"

และ

- จะไขว่คว้าสิ่งๆนั้นมาให้ได้ ความสุข น่ะ! -

แต่ให้เธอรอก่อนนะ! อยู่และเป็นสิ่งเดียวให้เราอย่างนี้ไปก่อนอย่าเพิ่งไปไหนไกลล่ะ!

เดี๋ยวเราตามไม่ทัน... เราอาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยนะ!

เรื่องดีอาจจะยากสำหรับเรา แต่ถ้าด้านเลวร้าย โดยเฉพาะ การทำตัวเป็นศาลเตี้ยถนัดนักแหละ! เนี่ยง่ายเลยแหละ!

เพราะงั้นรอก่อนนะ! แล้วจะไปหาสักวันแล้วไปบอกเธอว่า

"เรามีความสุขมากๆเลย ที่ได้รักเธอเองเช่นกัน"

---

คอยดูอยู่บนนั้นดีๆล่ะ!

นกตัวนี้จะออกบินอีกครั้งหนึ่งแล้ว! ถึงแม้ไปถึง ณ จุดสูงสุดแล้วรู้ว่ามันไม่ได้แตกต่างจากเดิมที่เคยอยู่

แต่ก็จะไปอยู่ถ้าตรงนั้นไปแล้วยังมีเธอเป็นเป้าหมาย!

-

เสือดำตัวนี้จะออกไปผจญภัยกับอย่างอื่นนอกจาการล่าดูบ้าง! เพื่อให้เข้าใจคุณค่าของชีวิตมากกว่านี้

-

และแมวดำตัวนี้จะไม่นั่งรอความสุขอยู่แค่ในกล่องสีขาวนี้

แต่จะออกค้นหามันด้วยแรงศรัทธาต่อคำมั่นสัญญาที่ได้กล่าวเอาไว้!

---