3 ปี กว่าๆ หรือ 4ปี ไม่แน่ใจ ที่ผมผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาได้

เรื่องราวสมัยมัธยมที่มีเรื่องราวมากมายให้ได้เล่า มีเรื่องราวให้ได้คุยกันเสมอเวลาที่ Meeting ที่ปทุมคงคา

ชื่อกลุ่มเราทั้ง 6 ยังเป็นที่กล่าวขานไปถึงรุ่นน้องที่โรงเรียน

เฮ้อ... เพิ่งรู้สึกว่า "วันนี้เรามันก็เก่าไปแล้วสำหรับโลกที่เปลี่ยนแปลงไป"

ในวันนี้ เรื่องราวหรือตำนานในช่วงนั้น กลับมามีชีวิตอีกครั้งโดยเพื่อนจาก 2 ใน 6 นั่น (รวมผมด้วยก็คนที่3)

---

วันที่ 24 ธันวาคม 2552 เวลา 16.30 น. ณ.สวนเบญจกิติ

(ระหว่างที่ผมฝึกซ้อมตนเองอยู่เพียงลำพัง)

? : เฮ้!! เจ้าเชื่องช้า!

ผม : ? (ผมหันไปตามเสียงเรียกที่คุ้นเคย)

ปุ๊ : แหม... หาตัวไม่ยากอย่างที่ป่านว่าเลยนะ!

ผม : ปูน ปุ๊! มาได้อย่างไงเนี่ย? แล้วขาแกหายดีแล้วหรอ ไอเป๋(หมายถึงปูน)

ปูน : แหมๆ ใช่ก็คนที่รักษาและฟื้นฟูสภาพร่างกายเป็นนะเฟ้ย!

ผม : นึกว่า "จะเป็นไอโง่ที่ทำตัวเป็นฮีโร่ที่ไม่รู้จักประมาณความสามารถตนเองซะอีก"

ปูน : ปุ๊ กูขอต่อยหน้ามันก่อนทีได้ไหมว่ะ!

ปุ๊ : ตามสบาย! แต่แกจะต่อยมันโดนหรือเปล่า?

ปูน : เออ... รวมหัวกันรุมข้าหรอฟ่ะ! ไอพวกที่มีแต่ความเร็ว

ผม : หึ

(และเราทั้ง 3 ก็ประลองกันนิดหน่อย ผลคือ ผมเหนือสุด เพราะ ปุ๊ตั้งแต่มีลูก ร่างกายก็ต้องถดถอย ส่วนปูนก็แค่ไอบ้าพลังเหมือนเคย ผิดด้วยหรอที่ผมจะยืมกำลังเค้ามาใช้บ้าง)

ปุ๊ : เฮ้อ... กะไว้เหมือนเดิมเป๊ะ!  คนที่ฝึกสม่ำเสมออย่างเหมาต้องไม่ถดถอยลงแน่นอนเรื่องฝีมือและปัญญา

ปูน : ไอบ้า! ไปชมมันอยู่ได้ มันฉลาดแกมโกงขนาดนั้น ไปชมมันอยู่ได้เดี๋ยวมันก็เอาไปใช้กับคนอื่นหรอก!

ปุ๊ : ถึงอย่างไงก็ผ่านมานานแล้ว... สำหรับตำนานเราที่สร้างไว้ที่ปทุมคงคา

ปูน : เออ... เปลี่ยนกันไปหมดเลย เพื่อนร่วมเป็นร่วมตายของเรา แต่ละตัว

ปุ๊ : เอ้ย! เดี๋ยวเอ็งเปรียบเพื่อนเป็นตัวหรอฟ่ะ!

ผม : แก 2 คน ก็ยังกัดกันเหมือนเคยเลยนะ โดยเฉพาะ ปูน ที่ชอบแสวงหาเรื่องให้ทะเลาะกับชาวบ้าน ตอนที่เป๋อยู่ที่โรงบาลทำไมตอนนั้นถึงหง๋อยได้น่า

ปูน : อะนะ! เพราะ ข้าอยู่ต่อหน้าแฟนที่ชอบพูดเรื่องทะเลาะวิวาทนี่แหละ ชอบพูดทำนองแบบว่า "เป็นไงชอบไหมล่ะ! เจ็บตัวแบบนี้ ชอบไม่ใช่หรอ รถถัง"

ผมและปุ๊ : 55+

ปุ๊ : คนอื่นๆ ตั้งแต่แยกตัวกันออกไปก็เปลี่ยนไปเยอะเลย ทั้ง ป่าน ก้อง โต็ด นาย เรา และ ปูน เปลี่ยนไปตามกาลเวลาหมดเลยว่าไหม?

ปูน : เอาอีกแล้ว! พวกปรัชญาชีวิตคุยกันอีกแล้ว... ฉันมันคนคุยละภาษากับพวกแก ตั้งแต่สมัยนู่นแล้ว!

ผม : อือ... แต่ยังไงเราก็เพื่อนกันเสมอไม่ใช่หรอ?

ปูน : อือ! เพื่อนกันตลอดไป... ตั้งแต่เราตั้งกลุ่มขึ้นมานั่นแหละ

ปุ๊ : ยังคงจำได้ทุกๆวันนี้เลย... Six Devil พอนึกถึงก็ชอบเอาป่านไปเปรียบกับสมัยมัธยมมากๆ เดี๋ยวนี้เป็นตาอ้วนขี้บ่นลงพุงไปซะแล้ว / ส่วนก้องจากบ้าใช้ดาบ กลับกลายเป็นพวกที่ชอบผู้หญิง / โต็ด ก็มัธยมเป็นอย่างไรปัจจุบันก็เป็นเช่นนั้น มีเรื่องทีไรพึ่งเหมาเสมอ พอหญิงของมันมาสนใจเหมาหน่อย ก็หาว่า "เหมา เป็นพวกชอบแทงข้างหลังบ้างล่ะ ไหนว่า เป็นเพื่อนตายบ้างล่ะ ทำไมถึงทำสันดานชั่วๆแบบนี้" / ส่วนเหมา ยามปกติก็ดูน่ากลัวอยู่แล้ว พอยิ่งมันส์กับเลือดเข้าหน่อยก็จิตหลุดไปเลย เป็นยักษ์ที่เกิดมาเพื่อการต่อสู้โดยแท้จริง / ปูน แกก็เป็นยักษ์ที่ชอบลุยเคียงบ่าเคียงไหล่กับเหมาเสมอ ชอบแข่งกันเรื่องอำนาจและกำลัง แต่มองๆดูแล้วนายทั้งคู่ต้องเป็นแบบนี้ ถึงจะถูกและเหมาะสมกับฉายาที่นายทั้งคู่ได้รับกันจากทุกๆคน 2ยักษ์สงคราม

ปูน : พูดถึงและชื่นชมแต่คนอื่น แกก็ใช่ย่อย ปีศาจดาบคู่ ถ้าศัตรูจับนายได้เมื่อไหร่ก็มักหัวเสียแล้วลงกับพวกมันเต็มที่ แล้วใครกันแน่ที่ชอบแข่งกับเหมา แกต่างหากอย่างไงล่ะ! ทั้งเรื่องปัญญาและฝีมือ โห่ย! พวกเรามันแก่แล้วหรือนี่ พอไม่ได้ออกกำลังนานๆเข้าก็ห่วยชิบ!

ผม : ไม่หรอก... ในความทรงจำพวกเราทุกๆคนยังคงเก่งกันเสมอ! ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ เพราะ ทุกๆความทรงจำเองก็ยังคงมีชีวิต ตราบใดที่เรายังคงมีลมหายใจ...

ปุ๊ : อือ... ใช่แล้ว! นายเองก็ยังเหมือนเดิมจริงๆแหละเหมา

ปูน : ยังเป็นยักษ์2บุคลิกเสมอ กลางวันหม่า กลางคืนเหมา บางวันก็กลับกัน เจ้ายักษ์2หน้า เจ้าปีศาจสนับมือ / เรายังคงจำได้ในวันที่ที่นายโห่ร้องมาอย่างสุดเสียงในวันนั้นที่สวนเฉลิมพระเกียรติ(แถวๆพระราม3) ที่นายตะโกนว่า "ตอบผมทีความรักมันคืออะไร และทำไมถึงต้องมีความรัก" น้ำตาที่ไหลออกมาของนายกับความโกรธที่นายตัวเองขนาดนั้น ทำให้เราได้รู้ว่า "เพื่อนของเราที่ชื่อเหมา เค้าไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ใครๆคิด อีกมุมหนึ่งในหัวใจก็เป็นคนที่อ่อนโยนเสมอ" ตรงนั้นและ ณ ที่นั้น ทำให้รู้เลยว่า "วันที่นายต้องได้ทุกๆอย่างมาอย่างที่นายต้องการ นายต้องสูญเสียสิ่งสำคัญ คือ หัวใจ ไปเพื่อแลกกับทุกๆอย่างที่นายต้องการจะมีมัน"

ปุ๊ : อือ... จะย่างเข้าปีที่ 7 แล้วนะ! ที่นายเป็นอย่างนี้ เมย์เค้าไม่ได้โกรธแกหรอกนะ! ตลอดมาเค้าเคยรู้สึกอย่างไรก็คงยังเป็นเช่นนั้น ถึงเราเองก็เคยหลงชื่นชอบในตัวเค้าเองเช่นกันก็ทำให้รู้แล้วว่า "เมย์เค้ามองมาที่นายเสมอ" ถ้าไม่มีนายกับเมย์ เราคงไม่ได้พบกับพีและมามีความสุข และได้มีหลานให้แกได้อุ้มอย่างแน่นอน... ต้องขอบคุณนายและเมย์จริงๆ ที่ทุกๆวันนี้ทำให้เราได้ค้นพบความหมายของการมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข นายเอง... ก็ต้องไขว่คว้ามันมาให้ได้เช่นกันนะ เพื่อน!

ปูน : นายเคยพูดเองไม่ใช่หรอว่า "หากทางที่เลือกเดินมานั้นผิดพลาด เราก็ยังมีโอกาสกลับไปเดินในเส้นทางใหม่ได้เสมอ นกติดปีกมาเพื่อบินไปสู่อิสระ สัตว์ก็มีฝีเท้าเพื่อวิ่งเช่นกัน และคนเราเองก็มีสิทธิ์ที่จะกำหนดอะไรก็ได้ดั่งใจ โดยโหยหาอิสระได้เช่นกัน" ทุกคำพูดที่นายเคยพูดสอนเรา เตือนพวกเรา กลับกลายเป็นนายเองที่ไม่เคยทำมันเองซะงั้น แต่... ถ้านายไม่พูดในวันนั้น ก็คงไม่มีทางทำให้เราพบเจอกับเรื่องราวและความสุขแบบนี้ได้แน่นอน

---

สิ้นสุดการสนทนา ณ ตรงนั่น

ก็ทำให้ผมรู้สีกว่า

- ผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกได้อย่างที่ผมคิด หันไปตรงไหนก็ยังมีคำว่า "เพื่อน" ที่คอยเราอยู่ข้างเราเสมอ -

ขอบคุณนะ... เป็นการพบหน้าครั้งสำคัญเลยที่ทำให้เราได้รู้ว่า "มันไม่ไร้สาระ เหมือนสมัยมัธยม"

พวกนายสามารถคว้าความสุขมาได้ เพราะ คำพูดของเราในทุกๆครั้งที่พูดหลังเลิกเรียนอย่างนั้นหรอ?

ขอบคุณ... ที่เชื่อคำพูดของเพื่อนคนนี้ที่ชอบวางอุบายให้พวกนายเจ็บตัวเล่น

เราเองก็จะขอจดจำไว้ตลอดไปและตลอดจนสิ้นลมหายใจ

- เรามีพวกนายที่เป็นเพื่อนร่วมตายกันมา ถึงวันนี้จะห่างกันแต่สายสัมพันธ์ของคำว่า "เพื่อน" ไม่มีวันขาด -

ขอบคุณ... ที่ยังมาประลองกันเหมือนในสมัยมัธยม

ขอบคุณ... ที่พวกนายยังเชื่อในตัวเรา

ขอบคุณ... ที่ทำให้เราคงยังรู้ว่า "เรายังมีความทรงจำที่ดี คือ พวกเพื่อนๆอย่างนายเสมอ ในทุกๆลมหายใจของเรา"

และขอบคุณ 6 ปีศาจที่อยู่ร่วมลุยทุกคู่อริด้วยกันมา

และร่วมสร้างตำนานของพวกเรากันขึ้มมาจนกลายเป็นความทรงจำทุกๆวันนี้

แด่ เพื่อนทั้ง 5 และกลุ่มของพวกเรา Six Devil.

 

ไล่จากบนซ้ายลงมานะครับ!
 อ.กนิษฐา ไทเตชะวัฒน์ เป็นหัวหน้า อ. ระดับม.6 และเป็นแม่คนที่2ของผม(คนนี้ไม่ต้องไล่ก็รู้ดี)
รุ่นรัตนกมล กลุ่ม 6 ปีศาจ และ 1 ในคณะกรรมการนักเรียน
ก้อง - พงษ์นรินทร์ พันธุ์สวัสดิ์ ม.6/3 ปีศาจดาบ
โต็ด - ธนรัฐ   มหัทธานนท์ ม.6/6 ปีศาจมีด
ป่าน - นฤเทพ อินทฤทธิ์ ม.6/7 ปีศาจกระบอง
เหมา - นิติกร โปรษยกุล ม6/6 ปีศาจสนับมือ
เม่น - ศรีศักดิ์ สิงหเสนี ม.6/6 1ในคณะกรรมการนักเรียนโรงเรียน
ปูน - เอกมล ชลาชัย ม.6/3 ปีศาจโซ่
ปุ๊ - ทรงยศ ฤดีดลทรัพย์ ม.6/5 ปีศาจดาบคู่

Comment

Comment:

Tweet

เหอะๆ ความทรงจำ

#3 By นนท์ (171.7.205.41|171.7.205.41) on 2014-07-17 19:19

embarrassed เด็กปทุมคงคารึนี่ โอว

เจ้า 2 คนที่ขนาบข้างที่พามาวันนั้นช่ายป๊ะ

หน้าไม่เปลี่ยนเลยนิ

เหมาตอนนั้นหัวเถิกหวะ 5555

แต่พี่รู้สึกคุ้นกะเพื่อนซ้ายมือสุดของเราอะ

ไม่รู้ทำไมหน้าคุ้นๆบอกไม่ถูก

tongue นิติกร โปรษยกุล อิอิ วันหลังใส่ในโปสการ์ด

แบบนี้ดีก่า ฮ่าๆๆๆ เอาให้เต็มยศกันไปเลย
เพื่อนอยู่ข้างเราเสมอ
Merry 'X Mas ค่ะbig smile

#1 By Meowzilla Zilla on 2009-12-25 09:54