กลับมาแล้ว... ต้องกล่าวแบบนี้ทำไม? ในเมื่อตัวผมเองอยู่เพียงแค่คนเดียวในห้องนี้

ส่ายหน้าแล้วก็ถอนหายใจ เมื่อหันหน้าไปเจอภาพใบเก่าในกรอบรูปที่มันยังหลงเหลือไว้...

ผมชื่อ เซ็น (Zen) คงไม่ต้องแนะนำตัวอะไรมากแล้วล่ะ...

เพราะอย่างไงก็รู้จักกันไปแล้วในตอนที่ผมเคยแนะนำตัว

เอาเป็นว่าเข้าเรื่องดีกว่า... วันนี้ก็เหมือนเคยกับชีวิตเดิมๆ เรียน ทำงาน บลา บลา~ แล้วก็มานอนพักในห้องเหมือนเดิม...

เซ็ง! แต่อธิบายไม่ได้ทำไมถึงเซ็ง... เบื่อ... แต่ก็อธิบายอีกไม่ได้เช่นกันทำไมถึงเบื่อ...

นั่นซิ! เพราะอะไร? ผมก็มักถามตัวเองอย่างนี้บ่อยๆไป

---

เคยไหมที่ว่า... คุณคิดไปเองว่า "ทั้งชีวิตคุณ คุณอยู่คนเดียวได้"

ผมเห็นด้วยเพราะว่ามันจริง... แต่ทำไม? ผมต้องเหมือนรู้สึกว่าว้าเหว่แฮะ?

นั่นซิ! ทำไมกัน? ถามเหมือนเดิมอีกแหละ... ช่างเถอะ!

พรุ่งนี้ ค่อยว่ากันใหม่~

---

(เช้าวันรุ่งขึ้น)

เกมส์ : อีกแล้ว~ มันทำหน้าซังกะตายอีกแหละ!

ร็อค : ช่างมันเหอะน๊า~ จะไปยุ่งอะไรกับมันนักหนา!

โอ : เซ็น เป็นอะไรหรือเปล่า?

เซ็น : (ไม่ได้ยินฟังเพลง)

โอ : (สะกิด) เป็นอะไรหรือเปล่า?

เซ็น : (ถอดหูฟังออก) อ๋อ! เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร!

เกมส์ : เอ้ย! คึกหน่อย~ วิชาโปรดแกนะเว้ยวันนี้! จิตวิทยานะเฟ้ย!

เซ็น : อือ

ร็อค : เซ็น! รู้หรือเปล่าว่า "มีลูกคุณหนูมาเรียนคณะนิติฯ คณะเดียวกับพวกเราด้วยนะเว้ย!" น่ารักโคตรๆ ได้ข่าวว่า "เธอ pop มากเลยนะตอนนี้" ข้าชักอยากเห็นเธอผู้นั้นแล้วว่ะ!

เซ็น : เออ...

ร็อค : เอ็งเป็นอะไรว่ะ! ดูมันไม่ค่อย Happy เลยหว่ะ!

โอ : เซ็นคงมีเรื่องไม่สบายใจมั้ง! ใช่ป่ะ?

เซ็น : อือ... มัวแต่คุยเดี๋ยวจดโน้ตไม่ทัน ข้าไม่ให้ลอกนะเฟ้ย!

เกมส์ : แล้วแกอะ! ใส่หูฟังแล้วรู้เรื่องหรอฟ่ะ! อาจารย์เค้าพูดอะไร?

โอ : เซ็น เค้าเก่งนะ! จำตอนที่สอบได้ป่ะล่ะ! ได้คะแนนอันดับ1 วิชากฎหมายทหารเลยนะ Lw409 อะ!

ร็อค : อา... นั่นเพราะ มันมีความสามารถในการแยกประสาทได้เป๊ะๆไงล่ะ! ฟังเพลงไปอ่านปากอาจารย์ไป!

เกมส์ : เอ้ย~ งั้นคราวหน้ามาติวให้ชั้นหน่อยดิ!

เซ็น : แกน่ะ! ให้เชอร์รี่ติวให้เหอะ!

(เสียงกริ่งหมดชั่วโมงดังขึ้น)

เกมส์ : หว้า~ หมดเวลาซะล่ะ! เที่ยวๆ ไป Route กัน!

ร็อค : อีกแหละ! เอ็งไปดูแต่สาวอะดิ~

เกมส์ : เออเด่ะ! นั่นมันงานตูเลยนะเฟ้ย!

โอ : เชอร์รี่รู้มีเลิกแน่~ ผมว่า~

เกมส์ : โอ๊ทส์~ ก็อย่าไปบอกเธอซิ!

(เกมส์ก็ออกท่าทางเป็นลิงเป็นค่างพร้อมพูดไป)

เกมส์ : Route~ Route~ เอ้ย! เซ็น! ไปด้วยกันดิ!

ร็อค : ตูว่า "มันจะตอบว่า ไม่ไป ไปทำงาน" (แล้วก็ร็อคก็สะกิดเซ็น)

เซ็น : (เอาหูฟังออก) ไม่ไป ไปทำงาน

ร็อค : แน่ะ! เห็นไหม? ชวนไปอย่างไงก็เปล่าประโยชน์~

โอ : เออ... เซ็นเค้าก็มีเหตุผลของเค้าอะ ปล่อยเค้าเถอะ~ เค้าไม่ได้ขอเงินพ่อแม่เค้าเรียนอย่างพกวเราด้วยนะ เค้าส่งตัวเองเรียน อย่างน้อยก็น่าจะคิดได้แบบเค้าบ้างนะพวกเราอะ

เกมส์ : ไม่ใช่แหละ! โอ คือเราอยากให้มันพักสมองมันบ้างแล้วไปเปิดหูเปิดตาบ้างเท่านั้นเอง! ไม่ใช่เก็บตัวเงียบหรืออยู่คนเดียวแบบนั้น แล้วจะมีเพื่อนทำไม ถ้าไม่ไปเที่ยวไหนด้วยกัน ไปสนุกด้วยกัน~ ส่วนไอเรื่องเงินก็แบกเป็นอีกเรื่องหนึ่งไปก็เท่านั้นเอง

เซ็น : ถ้างั้นตัดเพื่อนเลยก็ได้นะ! ถึงตูไม่ได้ร่ำรวยแบบพวกมรึง! แต่ตูก็ไม่ใช้ชีวิตและเวลาไปอย่างไร้ค่าหรอกเฟ้ย!

เกมส์ : เอ้ย! มรึงว่า "พวกตูเป็นไฮโซที่ชอบทำตัวไร้สาระหรอว่ะ!"

เซ็น : เออ! (แล้วเค้าก็เดินไปโดยไม่สนพวกเกมส์)

เกมส์ : (แล้วก็ตะโกนตามท้ายเซ็นไป) อย่างน้อย ตูก็ไม่ได้เป็นไอทึ่มที่โดนแฟนทิ้งหรอกนะ! (แล้วเซ็นหันกลับไปพร้อมที่จะพุ่งหมัดใส่เกมส์)

โอ : (รีบห้ามในทันที) อ๊ะๆ หยุดก่อนทั้ง2คน เกมส์! นายหยุดเลย! เซ็นเค้าไม่ไปก็เรื่องของเค้า แล้วเซ็นเองก็ไม่น่าจะพูดตรงเกินไปแบบนั้นหรอก!

ร็อค : ปล่อยมันเถอะ! ถึงอย่างไงไอเกมส์มันก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว! เพราะ ไอเซ็นน่ะ! มันเหนืออยู่แล้วเรื่องต่อยตีน่ะ! พี่มันก็เป็นนักเลงใหญ่มาก่อนเชื้อมันไม่ทิ้งแถวหรอก เรารู้จักกับเซ็นมานานก็พอรู้นิสัยมันดี เอาเหอะ! เซ็น! นายไม่ไปก็ข้าไม่ว่าอะไรไปทำงานเหอะ เพื่อน!

เซ็น : ไอเกมส์! มรึงจำไว้นะ! มรึงรอดได้ เพราะ เพื่อน2คนนี้ สำนึกไว้ซะบ้าง! ตูสงสารเชอร์รี่ว่ะ! ที่มาเจอคนที่แม้แต่ดูแลตัวเองไม่เป็นอย่างมรึงว่ะ!

เกมส์ : ฮึ่ม! มรึงจะต่อยกับตูตรงนี้เลยไหม!

เซ็น : มาเด่ะ! ตูเองก็อยากให้เลือดของไอคนรวยมันเลอะถนนบ้างว่ะ

ร็อค : เฮ้ย! ถ้ามรึงทะเลาะกันถึงขั้นนี้ก็เชิญพวกมรึงเถอะ! อย่างน้อยมรึงก็น่าจะไว้หน้าเพื่อนกันบ้าง! ไอเกมส์มรึงก็ 21 แล้ว แฟนก็มีแล้วทำไมมรึงไม่เพลาๆเรื่องเที่ยวลงบ้างว่ะ! มรึงก็รู้ไปพูดถึงเรื่องนั้นของไอเซ็น ไอเซ็นมันก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา แทนที่มรึงน่าจะรักษาน้ำใจเพื่อนกันไว้บ้าง! ไหนมรึงว่า "มรึงรักเพื่อนมรึงไง" แค่มันไม่ไปแค่นี้ถึงขั้นต้องต่อยกันเลยหรอว่ะ! โธ่! งั้นตูก็ไม่ไปกับมรึงแหละ กลับบ้านไปอ่านหนังสือยังเข้าท่ากว่าอีก!

โอ : ผมก็เห็นด้วยกับร็อคนะ เป็นเพื่อนกันเรื่องแค่นี้ทำไมต้องทะเลาะกันด้วย!

เกมส์ : ก็มันอะ เริ่มก่อนนี่หว้า!

ร็อค : หยุดมั้ย?

เกมส์ : ก็มัน!

ร็อค : เงียบ! เดี๋ยวตูเราเอาเรื่องที่มรึงไปม่อน้องส้มใน Club Culture บอกเชอร์รี่เลย!

เกมส์ : เออ... ตูเงียบก็ได้ว่ะ! แมร่งเข้าข้างมันเดียวเลย~ ไม่ฟังความตูมั้งเลย...

ร็อค : เอ้ย! เซ็น ไว้ว่างๆหยุดงานหาเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัดกับพวกข้ามั้งนะเฟ้ย!

เซ็น : ขอบใจว่ะ! แต่ข้าต้องรีบเก็บเงินจ่ายค่าเทอมปีนี้ก่อน และยังจะค่าหนังสือวิชาที่ลงในปีนี้ด้วย!

ร็อค : เอ็งก็บอกดิ! เดี๋ยวข้าช่วยออกให้!

เซ็น : ไม่เป็นไร~ ขอบคุณว่ะ! เดี๋ยวข้าทำงานจ่ายค่าเทอมเอง! ขอบคุณสำหรับน้ำใจว่ะ!

ร็อค : ไม่เป็นไร แม่เอ็งกับแม่ข้าท่านก็เพื่อนเป็นกัน แล้วเอ็งก็เหมือนลูกแม่ข้าอีกคน ถ้าข้าบอกท่านต้องช่วยเอ็งแน่

เซ็น : ไม่เป็นไร~ ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ เดี๋ยวข้าไปทำงานก่อนนะ เดี๋ยวเข้าสายโดนตัดเงินเดือนอีก

ร็อค : เออ! ถ้าเอ็งขัดสนก็บอกมาตรงๆเลยนะเฟ้ย! ข้ากับแม่ข้ายินดีช่วยเสมอฟ่ะ!

เซ็น : อือ! ขอบคุณในความมีน้ำใจของเอ็งนะเฟ้ย!

(แล้วเซ็นก็เดินจากไป และพวกเกมส์ก็แยกตัวกันไปเที่ยว)

---

มาถึงแหละ! ที่เดิมหน้าเคาเตอร์ต้องคอยบริการและคิดตังค์ให้ลูกค้า

ชีวิตที่เหมือนเดิม... พอลูกค้าไม่ค่อยมีก็เหม่อลอยไปที่ท้องฟ้าที่อยู่ข้างนอก

พร้อมกับความรู้สึกที่รู้สึกเหมือนทุกๆวัน ความรู้สึกของคำถามในตอนต้นนั้น

- ความเหงา -

ผมรู้สึกถึงความรู้สึกนั้นมาตลอด... แต่แค่แกล้งแสดงไม่ให้ใครๆรับรู้ว่า "ผมรู้สึกเหงา" เท่านั้นเอง

ยังยินดีที่จะแกล้งแสดงไปแบบนี้ จนกว่า... ผมจะไม่รู้สึกกับอะไรทั้งสิ้น

แค่... ขอให้ชีวิตของผมผ่านช่วงเวลาที่เศร้าหมองไปไวๆ แค่นั้นพอ

ถนนที่ทอดยาวไปเรื่อยๆ ที่เราได้เดินตาม เมื่อไรมันจะสิ้นสุด...

ถนนของความเหงา...

---

จบแล้วครับ~ สำหรับตอนแรก

โหย~ มึนมันจะมั่วๆเยอะไปมากเลยนะครับ

แต่ผมก็วางเนื้อเรื่องไว้ราวนี้ก่อนนะครับ~

ก็อยากให้ติชมกันได้นะครับ

แล้วผมจะพยายามปรับปรุงให้มันดีขึ้นอย่างแน่นอนครับ

ขอบคุณสำรับทุกท่านที่เค้ามาติดตามอ่านกันนะครับ

ถ้าผิดพลาดประการใดหรือไม่ถูกใจก็บอกกล่าวกันได้นะครับ~

---

ป.ล แก้ไขชื่อทั้ง 2 ตอนแรกเป็นบทแนะนำตัวแล้วนะครับจะได้ไม่สับสน

 

Comment

Comment:

Tweet

confused smile เห็นภาพที่จะวาดให้ในจตอนนี้และรอแป๊บเด๋วส่งลิงค์ให้