สวัสดีค่ะ ฉัน แอน มาริสา กำจรจรุงวิทย์

ในวันนี้เป็นวันอะไรก็ไม่รู้ วันอังคารมั้ง?

แต่ทำไมคนรอบๆตัวฉันถึงได้สดใสและอารมณ์ดีได้กันนักหนา

แต่ถ้าเป็นแม่ของฉันไม่ต้องถามเค้าหรอกทำไมเค้าถึงได้ดีใจมากมาย เพราะ ฉันจะต้องไปนั่งเรียนหนังสือแล้วไง

จะได้ไม่ต้องมีคนมาคอยกินๆนอนๆ เล่นดนตรีกลางคืนนอนตอนเช้าอะไรงี้

แต่ที่แน่ๆ เพื่อนของฉัน มุก ซึ่งเธอเรียนอยู่ที่นั่นก่อนฉันอยู่แล้ว

(เค้าลงเรียน2สถาบันควบ ม.M เป็นมหาลัยเปิดเลยไม่จำเป็นต้องไปเรียนทุกๆวัน)

พูดถึงมุกวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เค้าดูอารมณ์ดีมากๆเลย

---

มุก : ฮัลโหล! แอน

แอน : ฮัลโหล~ มีอะไรจ้ะ สาวน้อย!

มุก : มาลงสมัครเรียนที่ ม.M หรือยัง?

แอน : ไปมาแล้วเมื่อวาน~

มุก : ดีแล้ว! กลัวแอนมาลงไม่ทันกำหนดน่ะ?

แอน : ไม่เป็นไร เวลาเรียนยังมีอีกถมเถ

มุก : พอรับปริญญาปั๊บก็แก่เลยไง! 55+

แอน : (แอนนึกภาพตาม) ไม่ใช่แหละเธอ! แหม... วันนี้เป็นอะไรล่ะอารมณ์ดีจังเลยนะ ท่าทางเหมือนไปเจออะไรพิเศษมางั้นอะ

มุก : ก็มีอะ ^^

แอน : อะไรอ่ะ?

มุก : วันนี้ เห็นรุ่นพี่คนหนึ่งแล้วปิ๊งเค้าอะ!

แอน : ว่าแล้ว~ จะขอคบเค้าหรอไงฮ่ะ เธอ?

มุก : ไม่กล้าอะ เห็นพี่เค้าอยู่กับกลุ่มเพื่อนเค้าตั้ง 3-4 คนนู่น เลยทำให้ไม่กล้าเข้าไปพูดกับเค้าอะ

แอน : ดีแล้ว... เดี๋ยวก็โดนหลอกให้ช้ำใจเล่นอีก

มุก : ไม่นะ! มีเพื่อนพี่เค้าคนหนึ่งเราสนิทกับเค้าดีน่ะ! บ้านเค้าอยู่ๆใกล้กับเรา

แอน : แล้วไง? จะให้เค้าเป็นพ่อสื่อให้ว่างั้น?

มุก : อิ อิ อาจจะน่ะ!

แอน : เฮ้อ... ไม่ไหวๆ ทำไมวัยรุ่นสมัยนี้นั้นเปลี่ยนแฟนกันง่ายดายแฮะ?

มุก : แหม... พูดจาอย่างกับคนแก่เลยนะ! ถ้าแอนมีคนรักบ้างก็คงดี แบบว่า "ใจเต้นตึกตัก" แบบอธิบายไม่ถูกอะไรทำนองนี้

แอน : ฝันไปเถอะค่ะ คุณมุก ฉันคงไม่คิดถึงเรื่องแบบนั้นหรอก

มุก : ทำเป็นปากเก่งไปนะ! สักวันจะต้องมีใครสักคนมาทำให้เสียงหัวใจของแอนได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างแน่นอน

แอน : ไว้จะคอยดู แต่เราคิดว่า "ไม่มีทาง"

มุก : เราน่าจะพูดคำว่า "ไว้จะคอยดูมากกว่าไม่ใช่หรือ?"

แอน : 55+

---

เพิ่งอกหักมาแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับมาร่าเริง สดใสอีกครั้งแล้วเพื่อนของชั้น

แต่มันจะจริงหรอ? ถ้าการได้มีใครสักคนเสียงของหัวใจเราจะเปลี่ยนไป?

ฉันคงไม่อยากจะคิดอะไรมาก ถึงถ้ามีคงเป็นใบหน้าแบบดีใจจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่ของแม่ของชั้น

ค่ะ! แอนจะตั้งใจเรียนให้จบไวๆให้ทันเพื่อนเค้าค่ะ

แต่จบจากเมืองนอกมันก็เกินพอแล้วนิ! ทำไมต้องต่อมหาลัยในไทยด้วยนะไม่เข้าใจคุณแม่จริงๆ

นู่ไม่เข้าใจอ่ะ!

แต่ช่างเถอะ! อย่างน้อยๆวันนี้ คนรอบตัวของชั้นเค้าดูอารมณ์ดีและมีความสุขชั้นก็ดีใจแล้วล่ะค่ะ

แต่ตอนนี้ชั้นต้องขอตัวเพื่อไปทำให้เสียงหัวใจของชั้นเป็นจังหวะเดียวกับกลองก่อนนะค่ะ

Bye Bye ค่ะ

---

อะฮ่ะ! มาแล้วสำหรับบที่ 6 เอนทรี่ถัดไปจะเริ่มตอนแรกแล้วนะครับ (แล้วเมื่อไหร่ล่ะที่จะได้มานั่งอัพ!)

ช่วงนี้ติดพันอะไรหลายเรื่องๆมากมาย ทั้งที่เป็นอยู่และเพิ่มขึ้นมาใหม่ๆทั้งหลาย

แต่ตอนนี้ ผมยังคงคิดถึงเจ้ามินิเหมือนเดิม...

แต่ผมต้องก้าวต่อไป... ผมรู้ดี ok งั้นผมจะพยายามให้มากๆเข้าไว้นะครับ สู้ๆเว้ย! เหมา

ok ครับ ขอจบเอนทรี่ไว้เพียงเท่านี้นะครับ ขอบคุณทุกๆท่านที่ติดตามชมมาเสมอนะครับ

 

Comment

Comment:

Tweet

คุณน้อง ตอนต่อไปนานเกินไปแล้วนะเนี่ย
สู้สู้นะคะbig smile

#2 By Meowzilla Zilla on 2010-03-28 19:44

confused smile สู้ๆ