ในวันที่รู้สึก...คิดถึงและรัก
posted on 13 Aug 2008 00:56 by mao2ma
กลับมาอัพอีกแล้วครับ!! สวัสดีครับ ทุกๆคน
วันแม่ที่ผ่านมานี้ ทุกคนได้กราบเท้าแม่กันบ้างหรือเปล่า?
แต่คงผมก็แค่ซื้อมาลัยให้แล้วทำบุญให้ท่านน่ะครับ
ไม่ได้แค่ทำแค่วันนี้วันเดียว แต่ผมทำมาตลอดแล้ว! อย่างงี้เค้าถึงเรียกว่า "เสมอต้นเสมอปลาย"
ณ คราวนี้ ผมก็ไปไกลถึงสุราษฯ เพื่อไปหาแม่น่ะครับ (แต่กลับมาแล้วครับตอนนี้)
ทุกอย่าง ก็คงเหมือนเดิมคนที่มีชีวิตอยู่ คงต้องอยู่ต่อไปโดยมีความทรงจำมากมาย...
ผมก็คนหนึ่ง และเป็นหนึ่งในนั้น...
ผมไม่เคยได้ทำอะไรดีๆเพื่อแม่ผมเลย เพียงแค่อยู่กับท่านในเวลาที่ท่านอยากกอดผม...
ถามถึงเหตุการณ์ที่มีความสุขและที่น่าเสียใจที่เกี่ยวกับท่านหรอครับ...
คงเป็นวันที่ผมได้มาอยู่กับท่านที่กรุงเทพฯเมื่อตอน9ขวบ
ใช่ครับ! คนที่ไม่เคยได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่เล็ก ไม่เคยผูกพัน ไม่เคยรู้็สึกใกล้ชิดและอบอุ่น
สิ่งเดียวที่เป็นคือ "ไม่ไว้ใจ ไม่รัก ไม่เข้าใจ"
ในคราวนั้น ท่านดีใจที่ได้กอดผมไว้ในอ้อมแขนท่าน ท่านถามผมว่า "อยากทานอะไร แม่จะทำให้"
ผมตอบท่านไปว่า "อยากกินผัดซีอิ๊ว" ผมอยู่กับปู่และพี่เล็กสิ่งเดียวที่อร่อยที่สุดในชีวิตผม คือ ผัดซีอิ๊ว นี่แหละ
พอท่านได้ยิน ท่านก็ทำให้ผมทาน แต่สิ่งเดียวที่ผมทำคือ "ไม่อร่อย" ผมจึงเอาไปเททิ้งต่อหน้าท่าน
ท่านร้องไห้ แต่ผมก็ไม่ได้ปลอบท่าน... นั้นคือ ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ผมทำ...
ในวันที่มีความสุข ในความทรงจำผมที่เกี่ยวกับแม่น่ะหรอ?
คือ ในวันที่ท่านนั่งฟังเทปธรรมมะที่ท่านชอบเปิดฟังประจำพร้อมกับมีเจ้าไป่หลงแมวที่ท่านชอบที่สุดอยู่ด้วย
พอดีผมกลับมาจากโรงเรียนด้วยสภาพที่คิ้วแตก ท่านจึงเรียกผมมาทำแผล
ผมแค่พูดว่า "ขอบคุณครับ แม่" ท่านถึงกลับร้องไห้ เพราะ ผมไม่เคยพูดกับท่านเลยตั้งแต่มาอยู่ด้วยกัน
นั่นเป็นคำเดียวที่ผมพูดกับท่านด้วยความรู้สึกจากใจและความรู้สึกอีกอย่างที่อธิบายไม่ถูก...
ท่านพูดกับผมมากมาย...
ผมไปทำอะไรมาถึงได้คิ้วแตก,มีเรื่องมาอีกแล้วใช่มั้ย?,แม่จะไม่ตีลูก
แต่จะให้ลูกเรียนรู้ด้วยตัวเองว่า "อะไรคือสิ่งผิด
อะไรคือสิ่งถูก",แม่รักลูกมากนะ เหมา
คำสุดท้าย ที่ผมชาชิน ผมเมินเฉย มาตั้ง 9 ปี ก็เป็นคำที่หาอะไรมาเปรียบไม่ได้อีกแล้ว...
เพราะ ผมคงไม่ได้ยินคำนั้นจากท่านตลอดไป...
แต่ตอนนี้ที่ผมทำได้เพื่อตอบแทนท่าน คือ "การเป็่นคนดี การเป็นลูกที่ดี ดูแลพ่อและน้องแทนท่าน"
และคำพูดที่ผมอยากพูดให้ท่านได้ฟัง คือ "ขอบคุณฮะ แม่ ผมจะคิดถึงแม่ตลอดไปครับ"
นั้นคือ "ความรู้สึกคิดถึงและรัก" จากลูกชายคนนี้ ผู้ที่ไม่เคยหันไปมองว่า "รัก" นั้นสำคัญ
ไม่ว่า ตอนนี้หรือต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร ผมอยากบอกให้ทุกคนได้รู้ไม่ว่าจะที่จากผมไปแล้วหรือยังอยู่ก็ตาม...
ผมจะพยายาม เพื่อเรียนรู้ความหมายของชีวิตให้เข้าใจมากยิ่งกว่านี้และยิ่งๆขึ้นไป...
เพื่อที่เรื่องราวทุกอย่างที่เคยผ่านเข้ามาและที่ผมก้าวไปพบเจอผมจะได้ยิ้มให้ได้อย่างมีความสุข
ไม่ใช่แค่การฝืนยิ้มเพื่อให้ใครมีความสุข
แต่...ต้องกล่าวคำนี้กับบุคคลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผม คือ แม่ของผมว่า
"ขอบคุณครับแม่ที่ให้2ขานี้เพื่อเดินและวิ่ง
2แขนและ2มือกับ10นิ้วนี้เพื่อขีดเขียน 1มันสมองเพื่อเรียนรู้
2ดวงตาที่ให้มองเห็นโลกกว้างใบนี้"
"หู1คูู่ที่เอาไว้ฟังสิ่งดีๆอีกมากมาย 1ร่างสำหรับเื่พื่อมีชีวิตบนโลกใบนี้"
"และ1ดวงใจที่มีให้ทั้งความรักและไออุ่นสำหรับเด็กคนนี้"
ไม่ว่า...แม่จะจากผมไปไกลแสนไกลแค่ไหน แม่จะคงอยู่ในตัวลูกชายคนนี้ตลอดไป และในดวงใจดวงนี้ตลอดไป...